သူအိပ္မက္ မက္ေနခဲ့သည္။
အိပ္မက္ထဲတြင္ ဇာတိၿမိဳ႕ျဖစ္ေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ သူျပန္ေရာက္ေနခဲ့၏။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွလမ္းမမ်ားေပၚတြင္ လြမ္းဆြတ္တမ္းတျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ သူေလွ်ာက္သြားေနခဲ့သည္။ မျမင္တာၾကာလို႔လားေတာ့မသိ..၊ သူ႔ျမင္ ကြင္း ထဲမွရန္ကုန္ၿမဳိ႕က နည္းနည္းေဟာင္းသြားသလို႐ွိေနေလ၏။ သို႔ေသာ္ ဒါသူ႔စိတ္အထင္သက္သက္ လည္းျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ ျပည္ပတြင္ ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာအလုပ္လုပ္ရင္းေနထိုင္ခဲ့ရဖူးေသာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ မ်က္လံုးမ်ားရဲ႕ လွည့္ဖ်ားမႈတစ္ခုေအာက္တြင္ သူကိုယ္တိုင္သားေကာင္ျဖစ္ေနခဲ့ေလသလား မေျပာတတ္ ေတာ့....။ သို႔ေသာ္ ဘာပဲျဖစ္ေနေန ဒီၿမိဳ႕ကို သူသိပ္ခ်စ္သည္။ ခင္တြယ္သည္။
အေနာ္ရထာလမ္းမေပၚ႐ွိ ပလက္ေဖာင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သူျဖတ္သန္းေလွ်ာက္လွမ္းေနမိသည္။ ေစ်းသည္ မ်ားသည္ က်ဥ္းေျမာင္းေသာပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ အၿပိဳင္အဆိုင္တည္ခင္းေရာင္းခ်ေနၾက၏။ ၀ယ္ပါ...၊ ယူ ပါ..တစာစာျဖင့္လည္း ေအာ္ဟစ္ညည္းညဴေနခဲ့ၾကေသး၏။ ပလက္ေဖာင္းေပၚေမးတင္ကာဖြင့္ထားေသာ ဆိုင္ ခန္းတခ်ိဳ႕မွဖြင့္ထားေသာသီခ်င္းသံမ်ားကလည္း ဆူညံအက္ကြဲစြာျဖင့္ လမ္းေပၚကိုအတုံးအ႐ံုးဖိတ္စင္ အန္က် ေနခဲ့ေလသည္။
ပလက္ေဖာင္းေဘးမွ ကားလမ္းမေပၚတြင္ ကားမ်ားက ဥဒဟိုသြားလာေနၾကသည္။ ကားစက္သံမ်ားက လည္း ေၾကကြဲစြာျဖင့္ဆူညံေနခဲ့ၾကျပန္၏။ ထိုကားလမ္းမမ်ားေပၚတြင္ မီးပိြဳင့္မ်ား႐ွိေလသည္။ မီးပြိဳင့္မ်ားမွ မီးနီလွ်င္ ကားမ်ားက ေခတၱခဏရပ္တန္႔ၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ မီးစိမ္းသြားၿပီဆိုလွ်င္ အလုအယက္ျဖတ္သန္း ေမာင္းႏွင္ၾကေတာ့၏။ ထိုအခ်က္ျပမီးေရာင္ႏွစ္ခုၾကားထဲမွ အ၀ါေရာင္မီးသည္ အေရးမပါသလိုမ်ားျဖစ္ေန ခဲ့ေလမလား...ဟု သူခပ္၀ါး၀ါးေတြးမိျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ အ၀ါေရာင္မီးကေတာ့ျဖင့္ သူ႔တာ၀န္ကိုသူ ေက်ပြန္ စြာထမ္း႐ြက္ေနခဲ့ရင္း မွိတ္ခ်ည္တစ္ခါ...၊ လင္းခ်ည္တစ္လွည့္ျဖင့္ ႐ွိေနခဲ့ေလ၏။
ကားလမ္းမေပၚတြင္႐ွိေသာမီးပိြဳင့္မ်ားေၾကာင့္ လားရာမတူညီစြာေ႐ြ႕လ်ားေမာင္းႏွင္ေနခဲ့ေသာ ယာဥ္အမ်ိဳး မ်ိဳးသည္ အခ်င္းခ်င္းထိခိုက္မႈမ႐ွိပဲ လိုရာအရပ္႐ွိရာဆီျဖတ္သန္းေမာင္းႏွင္ႏိုင္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ နားလည္မႈ၊ စည္းကမ္းေသ၀ပ္မႈလြဲေခ်ာ္သြားတတ္ေသာ တစ္ခါတရံမ်ားတြင္ေတာ့ ထိုမီးပြိဳင့္နားတစ္၀ိုက္ တြင္ပင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္အခ်င္းခ်င္းထိစပ္ကာ ခ်ိတ္တြယ္္နမ္း႐ိႈက္မိတတ္ၾကေလသည္။ ထိုျဖစ္ရပ္ကို ယာဥ္ တိုက္မႈဟု အမည္ေပးတတ္ၾကၿပီး ထိုနာမည္ေအာက္တြင္ ျပႆနာဆိုေသာအရာက ေမြးဖြားလာတတ္ေလ ေတာ့၏။ ထိုအခါ ျပႆနာဆိုေသာအရာထဲတြင္ ျငင္းခုန္မႈ၊ အႏိုင္ရလိုမႈ၊ ေဒါသျဖစ္မႈ၊ ရန္လိုမႈ၊ ထိခိုက္နစ္ နာဆံုး႐ံႈးမႈ၊ ၀မ္းနည္းနာက်င္မႈ....စသည္တို႔က အခ်ိဳးက်က် ေရာစပ္ေပ်ာ္၀င္ကာ တေပ်ာ္တပါးႀကီးစီးဆင္း တတ္ၾကေလေတာ့၏။
ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ေတာ့ လူအမ်ားျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဦးတည္ရာျခင္းကေတာ့ျဖင့္ မတူညီခဲ့ၾက...။ အခ်ိဳ႕က အေ႐ွ႕မွအေနာက္....၊ အခ်ိဳ႕က အေနာက္မွအေ႐ွ႕.....၊ အခ်ိဳ႕က ဦးတည္ရာမဲ့စြာ ျဖင့္....။
ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ေတာ့ မီးပိြဳင့္မ႐ွိ...၊ ထို႔ေၾကာင့္ လူမ်ားသည္အဆင္ေျပသလိုသာ သြားၾကရေလသည္။ အဆင္မေျပေသာခဏတာအခ်ိဳ႕တြင္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ၀င္တိုက္မိတတ္ၾကေလေတာ့၏။
~~~~~@@@~~~~~
“ဟာ....ေဟ့လူ....၊ ခင္ဗ်ား လူတစ္ေယာက္လံုးေတာင္မျမင္ဘူးလားဗ်”......
“ေဆာရီးပါခင္ဗ်ာ.....၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္”.....
ဘယ္သူအရင္စၿပီး၀င္တိုက္မိမွန္းမသိေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေအာင့္သြားေသာ ဘယ္ဖက္လက္ေမာင္းကို ညာလက္ျဖင့္အသာဖိရင္း သူခပ္ျမန္ျမန္ေလးေတာင္းပန္လိုက္မိသည္။ ထို႔အတူ အိပ္မက္ထဲမွာပင္ ပတ္၀န္း က်င္ကိုေငးေမာရင္း အေတြးထဲနစ္ေနတတ္မိေသာ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္က်ိန္ဆဲမိရ၏။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေတာင္းပန္မႈ ကို တစ္ဖက္လူငယ္မွ သိပ္ေက်နပ္ဟန္မတူ။ ပါးစပ္မွ ခပ္တိုးတိုးတစ္ခ်က္ဆဲလိုက္ရင္း က်ယ္ေလာင္စြာျဖင့္ ေျပာေလသည္။
“ဟြင္း.....ဘယ္လိုလူမွန္းမသိပါဘူး...။ ဟိုေငး...ဒီေငး အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔.....။ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ လံုးကိုေတာင္မျမင္ပဲ ၀င္တိုက္ရတယ္လို႔”.....
သူအံ့ၾသသြားသည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဆိုသလိုပင္ သူႏွင့္၀င္တိုက္မိေသာသူက အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာမို႔ျဖစ္၏။
“ေဟာဗ်....၊ ခင္ဗ်ားက အဆိုေတာ္လား....။ ဒါဆို တိုက္မိတာကို ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ေတြ႔ ရတာလည္း ၀မ္းသာပါတယ္...။ ကၽြန္ေတာ္က အႏုပညာကိုခံစားတတ္လြန္းသူတစ္ေယာက္ပါ”...
ျပာျပာသလဲေျပာလိုက္ေသာ သူ႔ေလသံႏွင့္အမူအယာေၾကာင့္ ထိုလူငယ္က ငါးသလဲထိုးၿပံဳးၿပံဳးရင္း....
“ဟုတ္တယ္....က်ဳပ္က အဆိုေတာ္ပဲဗ်”.....
“နာမည္.....ဘယ္သူ”.....
သိခ်င္ေဇာျဖင့္ သူေမးမိလိုက္၏။ ထိုအခါ အမိႈက္ပံုေလေမႊ႕ခံထားရေသာ ဆံပင္ပံုစံခပ္ဆန္းဆန္းျဖင့္ထိုလူ ငယ္က ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ျပန္ေျဖေလသည္။ ‘ဒါေလးေတာင္ ခင္ဗ်ားမသိဘူးလား’..ဟုဆိုခ်င္ သည့္ ေလသံႏွင့္ပင္ျဖစ္၏။
“က်ဳပ္နာမည္က ‘မိုးျမင့္အာကာထြဋ္ဖ်ား၀တႎသာ’.....တဲ့ဗ်....မွတ္ထား။ နာမည္နည္းနည္း႐ွိတဲ့အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔ အသစ္ေတြအမ်ားႀကီးပါတဲ့ အတြဲေခြတစ္ေခြမွာ ေကာ္ပီသီခ်င္းတစ္ ပုဒ္ကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး၀င္ဆိုဖူးထားတယ္”.....
“ေၾသာ္.....တစ္ပုဒ္တည္းလား.....ခင္ဗ်ားဆိုဖူးတာ...၊ ေနပါဦး...အဲ့ဒီအေခြနာမည္က ဘာလဲဗ်ာ....၊ ၿပီး ေတာ့ ဘယ္တုန္းကထြက္တာတုန္းဗ်....။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အမွတ္တမဲ့၀င္တိုက္မိတဲ့ အဆိုေတာ္ရဲ႕အေခြမို႔ အ မွတ္တရ ၀ယ္သိမ္းထားခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်ာ”......
သူ႔အေမးကို ထိုလူငယ္က ေမာ္ႂကြားစြာၿပံဳးရင္း....၊ ေနာက္ သူ႔ကို အထင္ေသးသလိုၾကည့္ရင္းေျဖေလ၏။
“ေခြထြက္တာကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကပါပဲ..။ ေခြနာမည္က ‘႐ွက္ကီေသာက္တိုင္းလြမ္းတယ္’ တဲ့”
ထိုလူငယ္၏စကားကို နာခံသလိုပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ကာ သူေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္မိသြား ေသး၏။ ‘႐ွက္ကီေသာက္တိုင္း လြမ္းတယ္’.....ဆိုေတာ့ အရက္ေသာက္တိုင္း လြမ္းတယ္ေပါ့.....ဟု သူ႔ဘာသာသူပင္ အေခြနာမည္ကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ေနမိလိုက္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီအေခြနာမည္ကို သူမၾကား ဖူးခဲ့႐ိုးအမွန္ျဖစ္၏။ သူေနေသာ ျပည္ပႏိုင္ငံငယ္ေလးဆီကိုေရာက္လာသမွ်ေသာ ျမန္မာဗီြစီဒီကာရာအိုေက အေခြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူနားေထာင္ဖူးေပမယ့္ ထိုအထဲတြင္ မေတြ႔မိခဲ့ဖူး။ ေနာက္ၿပီး မစို႔မပို႔ သံုးေန တတ္ေသာ အင္တာနက္ထဲတြင္လည္း မေတြ႔ခဲ့မိသလိုလို.....။
ထို႔ေၾကာင့္ ဇေ၀ဇ၀ါႏိုင္လွစြာျဖင့္ သူေမးမိလိုက္ျပန္၏။ အျခားလမ္းသြားလမ္းလာမ်ားက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကို တစ္ခါတရံတြန္းတိုက္သြားတတ္ၾကေသးတာကိုလည္း ေ႐ွာင္ရေသးသည္။
“အဲ့ဒီအေခြက ေပါက္လားဗ်ာ....၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကထြက္တဲ့ အဲ့ဒီအေခြကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အခုထိ နားမေထာင္ဖူးေသး”....
“ေတာ္.....စမ္း.....ပါ.....ဗ်ာ”......
သူ႔စကားေတာင္ မဆံုးလိုက္ရ...။ ထိုလူငယ္က ျဖတ္ေဟာက္သည္။ ေနာက္ ဆက္ေျပာေလ၏။
“ဒီမွာ ခင္ဗ်ားမွတ္ထား....၊ ေခြေပါက္တာ မေပါက္တာက ကုသိုလ္ကံနဲ႔ဆိုင္တယ္....။ က်ဳပ္နဲ႔အေ၀းႀကီးပဲ....။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၀င္ဆိုဖို႔ ပိုက္ဆံမ႐ွိေတာ့လို႔ ၀င္မဆိုျဖစ္ေသးေပမယ့္ အေခြတစ္ေခြထဲမွာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ၀င္ဆိုဖူးထားတယ္ေလ...။ အဲ့ဒီေတာ့ က်ဳပ္က အဆိုေတာ္ပဲေပါ့...။ ကဲ...ခင္ဗ်ားဘာ ေျပာခ်င္လဲ”....
သူ႔ကို လက္ေအာက္ငယ္သားတစ္ေယာက္လို႔ မ်က္ႏွာခပ္မာမာျဖင့္ ဖိေဟာက္သလိုေျပာေနေသာ ထိုလူ ငယ္ကိုၾကည့္ရင္း သူေခါင္းခါျပလိုက္မိ၏။ “ေအးေလ.. သူက အဆိုေတာ္မွ အဆိုေတာ္ဆိုေတာ့လည္း ငါက လည္း သူ႔ကို အဆိုေတာ္လို႔ မွတ္ေပး႐ံုေပါ့”.....ဟုစိတ္ထဲမွ က်ိတ္ေတြးမိလိုက္ေသးသည္။
ထိုအခါက်မွ လူငယ္က သူ႔ကိုၿဂိဳလ္ၾကည့္ၾကည့္ရင္း လွည့္ထြက္သြားရန္ျပင္၏။ သို႔ေသာ္ မသြားခင္ တစ္ခုခု ကို သတိရသြားဟန္ျဖင့္ သူ႔ဘက္သို႔လွည့္ကာ.....
“ေနာက္ကို လမ္းသြားရင္ ဟိုေငး ဒီေငးလုပ္မေနနဲ႔...။ ဒီရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာ က်ဳပ္လိုအဆိုေတာ္ေတြမွ အမ်ားႀကီး...။ ခင္ဗ်ားထပ္ၿပီး၀င္တိုက္ေနမိရင္ မလြယ္မွာစိုးလို႔ သတိေပးခဲ့တယ္မွတ္ပါ...။ ဒါပဲ”......
ခပ္ရင့္ရင့္ေျပာၿပီး သူ႔ကို ေက်ာခိုင္းကာ လူစီးေၾကာင္းႀကီးထဲသို႔ လူငယ္က တိုး၀င္သြားေလေတာ့၏။ သူတစ္ ခ်က္ လိုက္ၾကည့္ေနမိလိုက္ရင္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ သတိ၀င္လာမိသည္။ သူပလက္ေဖာင္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္ လူမ်ားၾကားထဲမွတိုးကာေ၀ွ႔ကာျဖင့္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ရင္း ေစာေစာက လူငယ္ေျပာ သြားသလို သတိထားၿပီးေလွ်ာက္ရေတာ့မည္ဟု ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး စဥ္းစားမိေလ၏။
ထိုစဥ္ သူ႔ႏွာေခါင္းထဲသို႔ စြဲမက္ဖြယ္ရာ ရနံ႔တခ်ိဳ႕က ခပ္ခၽြဲခၽြဲတိုးလို႔၀င္လာခဲ့ေလ၏။ အျခားရနံ႔ေတာ့ မဟုတ္...၊ သူသိပ္ႏွစ္သက္လြန္းေသာ မုန္႔ဟင္းခါးရနံ႔ပင္ျဖစ္သည္။ မုန္႔ဟင္းခါးကို ပဲေၾကာ္နဲ႔တစ္ပြဲေလာက္ ဆြဲဦးမွပါပဲ... ဟု ေတြးရင္း အနံ႔လာရာဆီကို လည္ဆန္႔ကာ ႐ွာေဖြမိဆဲခဏ.....
“ေအာင္မေလး.....ေသပါၿပီေတာ္”.......
အသံစူးစူးေလးႏွင့္ေအာ္လိုက္သံကို သူ႔နားထဲအနီးကပ္ၾကားလိုက္ရခ်ိန္ႏွင့္သူ႔ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္ ႏူးညံ့ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ခႏၶာကိုယ္ေလးႏွင့္၀င္တိုက္မိခ်ိန္သည္ တစ္ထပ္တည္းက်သြားရသလို႐ွိ၏။ သူ႔စိတ္ထဲမွ ျပႆနာေတာ့ စျပန္ၿပီဟု.....မသက္သာစြာေတြးမိလိုက္သည္။ စိုး႐ြ႔ံ႕စြာျဖင့္ ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ သူ႔ႏွင့္၀င္ တိုက္မိသူက ခပ္မိမိ၊ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္ျဖစ္ေနေလ၏။ သူႏွင့္ သံုးေယာက္စလံုး၀င္ တိုက္မိျခင္းမဟုတ္၊ အစြန္ဆံုးမွ အစိမ္းေရာင္၀မ္းဆက္ေကာင္မေလးျဖင့္ တိုက္မိျခင္းသာျဖစ္ေလသည္။ ေစာ ေစာကလူငယ္ေလးေျပာသြားေသာစကားကို သူသတိရစြာျဖင့္....
“အဆိုေတာ္ေတြလားမသိဘူးေနာ္.....၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ.....။ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ လိုက္႐ွာရင္း မျမင္မိလို႔ ၀င္တိုက္မိတာပါ”.......
“မဟုတ္ပါဘူး႐ွင္......။ ဒါေပမယ့္ အႏုပညာ႐ွင္ေတြပါပဲ....။ တိုက္မိတာလည္းရပါတယ္...။ မေတာ္တဆပဲ ဟာကိုမ်ား”......
သူႏွင့္၀င္တိုက္မိေသာ အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလးက ခ်စ္စဖြယ္ၿပံဳးရင္းျပန္ေျပာ၏။ သူ စိတ္ေအးသလို သက္ျပင္းခ်မိေတာ့ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္လံုးက ရယ္၏။ သူပါအတူ ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းလိုက္ရယ္ရင္း သိခ်င္စြာျဖင့္......
“အႏုပညာ႐ွင္ဆိုေတာ့ .....႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီးေလးေတြလားဗ်ာ”.....
သူ႔အေမးကို ေကာင္မေလးသံုးေယာက္က ေခါင္းခါျပ၏။ အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလးက.....
“ကၽြန္မတို႔က ႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီးေတြမျဖစ္ေသးပါဘူး....၊ အဲ..ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္လို႔ေျပာရင္ရမယ္ထင္ တယ္ ၊ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္လံုးက ေမာ္ဒယ္လ္ေတြပါ.....။ နာမည္ ႀကီးေမာ္ဒယ္လ္ေအဂ်င္စီတစ္ခုျဖစ္တဲ့ (Tanlan & Maw Del) တန္းလန္း အင္(န္) ေမာတယ္.....ဆိုတဲ့ သင္တန္းကို ေျခာက္ရက္ႀကီးမ်ားေတာင္ တက္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ.....။ သိတယ္မွတ္လား....“မတင္မိုးစိန္” ဦးစီးတဲ့ ေအဂ်င္စီေပါ့....။ အခု အဲ့ဒီသင္တန္းကဆင္းၿပီးေတာ့ cow walk ေတြကို အဆင္ေျပတဲ့ေနရာေတြ မွာ လိုက္ေလွ်ာက္တယ္......၊ ေနာက္ၿပီး...သူမ်ားေခၚရင္ ေခၚသလို ဗီြစီဒီေတြ ဘာေတြလည္း ႐ိုက္မယ္စဥ္း စားတယ္....။ ၿပီးေတာ့......ေၾကျငာေရာ....ဘာေရာအစံုေပါ့.......ဟင္းဟင္း”.....
“နာမည္ေလးေတြက ဘယ္သူ...။ အားေပးရေအာင္ပါခင္ဗ်ာ”......
သူ႔အေမးကို အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလးက သူမကိုယ္သူမအရင္လက္ၫႈိးထိုးၿပီး......
“ကၽြန္မနာမည္က ‘သက္ထားကလ်ာႏုႏုေသြးေျခဥ’....တဲ့။ သူတို႔ကေတာ့ ‘ေႏြေႏွာင္းခါ၀ႆန္မိုး႐ြာသြန္းၿဖိဳး’ နဲ႔ ‘စိမ္းလဲ့လဲ့တုန္ျမသားငယ္တဲ့ေငြယမုန္’....တဲ့ေလ...။ မွတ္ထားေနာ္”.......
သူေခါင္းၿငိမ့္ျပရင္း...ဒီတစ္ခါတိုက္မိတဲ့ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ ဟိုအဆိုေတာ္ေကာင္ေလးနဲ႔အေတာ္ကြာ တာပဲဟု.....ေတြးမိ၏။ေျပေျပလည္လည္ ေဖာ္ေဖာ္ေ႐ြေ႐ြႏွင့္မို႔ပင္....။ ဒါဟာ အႏုပညာသည္တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ေအာင္ျမင္ေစဖို႔ အေျခခံအခ်က္မဟုတ္ပါလား.......။
“အခုေရာ....ဘာေတြ႐ိုက္ေနလဲဗ်ာ”.......
“အခုလား......ဘာမွမ႐ိုက္ရပါဘူး....။ သင္တန္းကေနဆင္းတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားၿပီေလ...။ ေမာ္ဒယ္လ္ စင္ျမင့္ေပၚမွာေတာင္ ႐ိႈးမေလွ်ာက္ဖူးေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာေတာ့ cow walk တစ္ ခါလား ေလွ်ာက္ဖူးတယ္....။ ေနာက္ပိုင္းလာမငွားၾကတာနဲ႔ ဆက္မေလွ်ာက္ျဖစ္ေသးတာအခုထိပါပဲ....။ ဗြီစီဒီအေနနဲ႔ ကေတာ့ တစ္ပုဒ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖူးတယ္...ကၽြန္မတို႔သံုးေယာက္လံုးေလ။ လူေတြအမ်ားႀကီးပါ တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မွာ ျဖတ္ေလွ်ာက္အေနနဲ႔ေပါ့......ဟင္း.....ဟင္း...။ ေၾကျငာအေနနဲ႔ကေတာ့ ၀ါးလက္ခုပ္ ေၾကျငာတစ္ခုမွာ ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္ဖူးတယ္.....။ ေနာက္က ကတဲ့အဖြဲ႕သားေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔အတူ ေရာၿပီးေတာ့ေပါ့........။ ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔ကေမာ္ဒယ္ေတြပါပဲေလ....။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္ လား႐ွင္”......
သူေခါင္းၿငိမ့္ျပမိျပန္၏။ စိတ္ထဲမွလည္း..အႏုပညာလႈပ္႐ွားမႈ ေတာ္ေတာ္အားေကာင္းတာပဲ.....ဟု ခပ္ခ်ဥ္ ခ်ဥ္ေလးေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္....သူ႔ကိုျပႆနာ မ႐ွာေသာမ်က္နွာကိုေထာက္ထားၿပီး.....
“အခုလို ေမာ္ဒယ္လ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ရတာ.....၊ သိရတာ....အရမ္း၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ...။ အားေပးေနမွာပါ...မ”...
“သက္ထားကလ်ာႏုႏုေသြးေျခဥ....ပါ”......
“ဟုတ္ကဲ့ မသက္ထားကလ်ာႏုႏုေသြးေျခဥ.....။ အားေပးေနမွာပါဗ်ာ”.....
“ဟုတ္ကဲ့....ဒါဆို သြားလိုက္ပါဦးမယ္ေနာ္.....။ ေၾသာ္ဒါနဲ႔ ေအာ္တိုလက္မွတ္ကေလးမ်ားထိုးေပးခဲ့ရဦးမလား ႐ွင္”......
“လိုေတာ့ လိုခ်င္ပါတယ္....။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စာ႐ြက္ေတြဘာေတြ ပါမလာလို႔”......
အားနာစြာ သူေျပာမိေတာ့ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္လံုးက ရပါတယ္...ဟု ေျပာရင္း ၿပံဳးကာႏႈတ္ဆက္ ထြက္သြားေလေတာ့သည္။
သူဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။ မုန္႔ဟင္းခါးစားခ်င္စိတ္ပင္ ဘယ္ဆီေရာက္သြားသည္မသိေတာ့.....။ ငါေနခဲ့တဲ့ ဒီ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဟာ......ငါမ႐ွိတဲ့ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္၊ ခုႏွစ္ႏွစ္အတြင္း အႏုပညာၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမ်ားျဖစ္သြား ခဲ့ၿပီလားဟု ေတြးေနမိလိုက္တာမို႔ျဖစ္၏။ ၾကည့္ေလ.....။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ အမွတ္တမဲ့၀င္တိုက္မိတာႏွစ္ခါ.....၊ တစ္ခါက အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ႏွင့္......၊ ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ေမာ္ဒယ္လ္သံုးေယာက္ႏွင့္.....။ သူ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္.....၀ူးခနဲမႈတ္ထုတ္မိလိုက္၏။ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ထပ္တိုက္မိလွ်င္ ဘယ္လိုလူနဲ႔မ်ား ေတြ႔ရဦးပါမလဲ ဟု မေရမရာစဥ္းစားမိျပန္သည္။ သို႔ေသာ္.....သူေျခလွမ္းမ်ားက ဆက္ေ႐ြ႕ေနခဲ့ေလ၏။
~~~~~@@@~~~~~
အိပ္မက္ထဲတြင္ သူဆက္ေလွ်ာက္ေနခဲ့ရင္း ပလက္ေဖာင္းေထာင့္ခ်ိဳးတြင္ ဖြင့္ထားေသာ လမ္း ေဘးလက္ဖက္ ရည္ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ကို သြားေတြ႔သည္။ ဆိုင္ေလးက အမိုးမပါ ဘာမပါ....၊ သားသား နားနားမ႐ွိ။ သို႔ေသာ္ အေဆာင္အေယာင္ကင္းလြန္းေသာ အခ်ိဳ႕ဆိုင္ေလးမ်ားကိုႏွစ္သက္တတ္လြန္းသူမို႔ ေပါ့ဆိမ့္တစ္ခြက္ေလာက္၀င္ေသာက္ဖို႔ သူစိတ္ကူးရလာ၏။ ထိုဆိုင္ေလးထဲတြင္ သူႏွင့္အႀကိဳက္တူသူ ေတာ္ ေတာ္မ်ားေလသလားေတာ့မသိ....၊ ႐ွိသမွ်ခံုအကုန္လံုးတြင္လူျပည့္ေနခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေသာက္ ဖို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီးသားမို႔ ေနရာလြတ္တစ္ေနရာစာကို မ်က္စိေ၀့ကာ႐ွာမိေတာ့ တစ္ေနရာကိုေတြ႕၏။ ထိုစားပြဲ ၀ိုင္းတြင္ လူတစ္ေယာက္သာ ထိုင္ေနသည္။ ထိုသူ႔ေ႐ွ႕စားပြဲေပၚတြင္ လက္(ပ္)ေတာ့(ေခၚ)ႏုတ္ဘြတ္ခ္(ေခၚ) အိတ္ေဆာင္ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးကို ဖြင့္လွ်က္သားတင္ထားတာေတြ႔ရ၏။ ထိုေဘးတြင္ေတာ့ ေသာက္လက္စ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ႏွင့္ ေဆးေပါ့လိပ္တိုမ်ားက ကပိုက႐ိုႏွင့္႐ွိေနခဲ့ၾကေလသည္။
ထိုစားပြဲအနားသို႔ သူေလွ်ာက္သြားကာ စားပြဲ၀ိုင္းနားအေရာက္တြင္ခဏရပ္လိုက္သည္။ ထိုသူ႔ေ႐ွ႕မွလြတ္ ေနေသာထိုင္ခုံသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးအပိုင္မဟုတ္..။ သို႔ေသာ္ အရင္ေရာက္ႏွင့္သူကို ေလးစား သည့္အေနျဖင့္ ၀တၱရားအရသူေမးလိုက္မိ၏။
“ဒီခံုအားသလား.....ခင္ဗ်ာ”.....
သူ႔အသံေၾကာင့္ ကြန္ပ်ဴတာကို သည္းႀကီးမည္းႀကီးစိုက္ၾကည့္ေနရာမွ ထိုသူကေမာ့ၾကည့္လာသည္။ ေနာက္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ေခါင္းၿငိမ့္ျပၿပီး...သူ႔ကြန္ပ်ဴတာကို ျပန္စိုက္ၾကည့္ေနေလ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုခံုတြင္သူအသာ၀င္ ထိုင္လိုက္သည္။ သိပ္မၾကာမီ စားပြဲထိုးေလးလာခ်ေပးေသာေပါ့ဆိမ့္လက္ဖက္ရည္ကို တစ္ငံုေသာက္ရင္း သူ႔ အေ႐ွ႕မွထိုလူ႐ြယ္ကို မိတ္ဖြဲ႔စြာျဖင့္ စကားစတင္ေျပာဖို႔ သူအားထုတ္မိေတာ့သည္။ တစ္ေယာက္တည္း ဟိုဒီ ၾကည့္ရင္းျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရတာ အေတာ္ပင္ေငါင္ေတာင္ေတာင္ႏိုင္လာတာမို႔ျဖစ္၏။
“အစ္ကိုက ကြန္ပ်ဴတာေတာ္ေတာ္ကၽြမ္းမယ္ထင္တယ္ေနာ္”.....
သူ႔စကားသံေၾကာင့္ ထိုလူ႐ြယ္က ေခါင္းေမာ့ကာသူ႔ကိုၾကည့္လာသည္။ မိတ္ဖြဲ႔စြာျဖင့္ သူၿပံဳးျပမိေတာ့ ျပန္ၿပံဳး ျပရင္း....
“ကြန္ပ်ဴတာကို ကၽြန္ေတာ္ဒီေလာက္မကၽြမ္းပါဘူးဗ်ာ”......
“ဒါဆို အစ္ကို၀ါသနာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပါမယ္ထင္တယ္”.....
ေသြးတိုးစမ္းသလိုသူေမးမိလိုက္၏။
“၀ါသနာေတာ့ပါပါတယ္.....။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္စာေရးဖို႔သက္သက္ေလာက္ပဲ စိတ္၀င္စားတာပါ”.....
“ဟာ......ဒါဆို အစ္ကိုက စာေတြေရးတယ္ေပါ့”......
အံ့ၾသစြာျဖင့္ သူေမးမိသည္။
“ဟုတ္တယ္.......ကၽြန္ေတာ္က စာေရးဆရာပါ”......
“ဘယ္မဂၢဇင္းေတြ......စာေစာင္ေတြမွာေရးလည္းဗ်ာ....၊ ဒါမွမဟုတ္ လံုးခ်င္းလိုင္းကလား.....၊ ကေလာင္ နာမည္ကေရာ ဘယ္သူလည္းဗ်ာ.....။ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးတာ၀ါသနာပါလို႔ပါ.....။ ခုလိုစာေရးဆရာ တစ္ဦးနဲ႔ ေတြ႔ဆံုရတာကိုလည္း အရမ္း၀မ္းသာမိပါတယ္..။ ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္က စာေပကိုလည္း ျမတ္ႏိုး လြန္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ”.....
တရစပ္ေျပာလိုက္ေသာ သူ႔စကားသံအဆံုးတြင္ ထိုလူ႐ြယ္က ခပ္မိန္႔မိန္႔ၿပံဳးရင္းေျဖ၏။
“ကၽြန္ေတာ္က အျပင္စာေစာင္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာမေရးပါဘူး....။ အြန္လိုင္းမွာ...အဲ...အင္တာနက္ထဲမွာ ေရးတဲ့ အြန္လိုင္းစာေရးဆရာတစ္ေယာက္ပါ..။ ကေလာင္နာမည္ကေတာ့ ‘ေက်ာ္သထက္ေက်ာ္ဇမၺဴ ေပၚလူေတာ္’ လို႔ေခၚပါတယ္”...
သူကိုယ္တိုင္အနည္းငယ္ တီးမိေခါက္မိ႐ွိေသာရပ္၀န္းျဖစ္ေသာ္လည္း.....ထိုနာမည္ကို သူတစ္ခါမွမၾကားဖူး ခဲ့...။ သူကိုယ္တိုင္မသိေသးတာလည္းျဖစ္မည္...။
“ဟုတ္လားဗ်.....။ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာမ်ိဳးေပါ့ေနာ္....။ လိပ္စာေလးေပးပါဗ်ာ....။ လာဖတ္ရေအာင္ပါ”.....
“က်ဳပ္က ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာစာေရးတာေတာ့ဟုတ္တယ္...။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာဂ္ဂါမဟုတ္ဘူးေနာ္....၊ ခင္ဗ်ား သိေအာင္႐ွင္း႐ွင္းထပ္ေျပာမယ္....။ က်ဳပ္က အြန္လိုင္းစာေရးဆရာ”.......
မ်က္ႏွာထိ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ခ်က္ျခင္းေျပာင္းလဲကာေျပာလိုက္ေသာ ထိုလူ႐ြယ့္ကိုၾကည့္ရင္း အလိုက္အ ထိုက္ သူခပ္ျမန္ျမန္ေလးေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္မိ၏။ သို႔ေသာ္စိတ္ထဲမွေနၿပီးေတြးမိသည္။
သူသိေသာ ဘေလာ့ဂ္ေရးသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထဲတြင္...စာေရး၀ါသနာပါလို႔ မေနႏိုင္ေသာေၾကာင့္ေရးသူ၊ သူမ်ားအား သိေစခ်င္တာမို႔ မွ်ေ၀သူ.....၊ ခံစားခ်က္ကေလးမ်ားေရးသူ.....၊ ဟင္းခ်က္နည္း....ေ၀မွ်သူစၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ွိသည္။ တခ်ိဳ႕ကအေပ်ာ္သက္သက္.....၊ တခ်ိဳ႕က ၀ါသနာအရ.....၊ တခ်ိဳ႕က မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္..ဟု ၿခံဳေျပာလွ်င္ရမည္....။ ေနာက္ၿပီး....အြန္လိုင္းတြင္ တစ္ကယ့္စာေတြေရးခဲ့ေသာ နာမည္႐ွိဆရာ၊ ဆရာမ မ်ား၏ဘေလာ့ဂ္မ်ားလည္း႐ွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေ႐ွ႕မွလူလို...ကိုယ့္ကိုယ္ကို စာေရးဆရာဟု ခံယူထားသူ မ်ားကိုေတာ့ မေတြ႔မိခဲ့ဖူး.....။ မေတြ႔ေသးတာလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္...။ မသိေသးတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ မည္...။ ႐ွိခ်င္လည္း က်ိတ္႐ွိေနမည္။ သို႔ေသာ္ သူကေတာ့ျဖင့္ အခု အ႐ွင္လတ္လတ္ ႏွဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႕ႀကံဳ ေနခဲ့ရၿပီ....။
“အြန္လိုင္းမွာ က်ဳပ္စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြဆိုတာ”......
ထိုသူက သူႏွစ္သက္ေသာအေၾကာင္းအရာမို႔ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ျဖင့္ ဆက္ေျပာေနေလေတာ့၏။ သို႔ ေသာ္လည္း....စကားမ်ားက သူ႔နားထဲ မ၀င္တစ္ခ်က္ ၀င္တစ္ခ်က္ျဖင့္..။ ထိုသူ႔စကားထဲတြင္ပါလာေသာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ဆိုတာကို စဥ္းစားမိေနေသး၏။ လူတစ္ေယာက္ေရးထားေသာ စာကို လူတစ္ေယာက္က ဖတ္ၾကည့္႐ံုျဖင့္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ျဖစ္သြားေရာလား.....၊ ျမည္းစမ္းၾကည့္သည့္အေနျဖင့္ ဖတ္ၾကည့္လွ်င္ ေရာ သူ႔စာဖတ္ပရိတ္သတ္ျဖစ္သြားေရာလား....။ အားနာလို႔ ဖတ္ရင္ေရာ သူ႔စာဖတ္ပရိတ္သတ္ျဖစ္ သြားေရာလား....။ တစ္ကယ္ႏွစ္သက္လို႔ စြဲစြဲၿမဲၿမဲဖတ္ေနတာကိုမွ စာဖတ္ပရိတ္သတ္လို႔ေခၚသလား......၊ ရံဖန္ရံ ခါဖတ္ၾကည့္ရင္ေရာ သူ႔စာဖတ္ပရိတ္သတ္ပဲလား......စသည္ျဖင့္။ ေနာက္ၿပီး....ပန္းသီးသည္ခ်ိဳ၏။ မုန္႔ဟင္းခါးထဲတြင္ င႐ုပ္သီးထည့္စားမိတာ...အေတာ္စပ္သြားသည္ စသျဖင့္ေရးေသာအေရးအသားမ်ားကို ထိုသူသာ ေရးေနခဲ့မည္ဆိုလွ်င္....သူ႔စာဖတ္ပရိတ္သတ္ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ခံရသူမ်ားသည္..........?????
ထိုလူကေတာ့ ဆက္ေျပာေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔နားထဲ တစ္လံုးမွမ၀င္ေတာ့....။ လွ်ံထြက္ေနခဲ့ေလၿပီမို႔ ပင္ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာကိုသာ ၿပံဳးရင္းသူစိုက္ၾကည့္ေနမိေတာ့၏။ သူ႔ျမင္ကြင္းထဲတြင္ ၾကည့္ရင္းထင္ ထင္႐ွား႐ွားျမင္လာရသည္က ထိုသူ႔နားထင္နားေလာက္အထိေရာက္႐ွိ ျမင့္တက္ေနခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ အနီေရာင္ စီးေၾကာင္းတစ္ခု.......။
အနီေရာင္....
သူသိပ္မုန္းသည္......။
ရဲရင့္ျခင္းဟု အမ်ားကေခါင္းစဥ္တပ္ၾကေသာ္လည္း...
သူကေတာ့ ပူေလာင္ျခင္း....ဆူပြက္ျခင္း....စသည္တို႔ကို ႏိႈးဆြတတ္သည္.....အဓိပၸါယ္ဟု တစ္ကိုယ္ရည္ ေတြးထားမိခဲ့လို႔ပင္ျဖစ္၏။
~~~~~@@@~~~~~
သူအိပ္မက္မွ လန္႔ႏိုးလာခဲ့သည္။
သူ႔အခန္းထဲတြင္ သူမွလြဲၿပီးတစ္ေယာက္မွမ႐ွိ.....။
ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔အိပ္မက္ကိုျပန္ေတြးရင္း တစ္ေယာက္တည္း....စိတ္ခ်လက္ခ် ခိုးၿပံဳးလိုက္မိသည္။
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုဖူးၿပီး......ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အဆိုေတာ္ဟု....အတင္းမွတ္ယူေနသူ....။
ေမာ္ဒယ္လ္သင္တန္းတက္ၿပီး.....ကိုယ့္ဘာသာေမာ္ဒယ္လ္ျပန္ထင္ေနသူ.....။
သာမန္ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုေရးၿပီး......ကိုယ့္ကိုယ္ကို စာေရးဆရာထင္ေနသူ.....စသျဖင့္....
သူေတြ႔ခဲ့ရေသာ‘အိပ္မက္ထဲမွ အိပ္မက္မက္ေနသူမ်ား’....အေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားမိသြားလို႔ပင္ ျဖစ္၏။
~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~
===================================================
ဤ၀တၱဳသည္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ မရည္႐ြယ္ခဲ့ပါ...။
တိုက္ဆိုင္မႈ႐ွိက ခြင့္လႊတ္ဖို႔ အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....။
===================================================
ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္..........
ဏီလင္းညိဳ
(ထင္)
