tag:blogger.com,1999:blog-44941205784598855272011-10-10T11:37:06.940-07:00မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ...။ စာေရးခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ႔ စမ္းတစ္၀ါး၀ါးလုပ္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕နားခိုရာ.......................ရပ္၀န္းေသးေသးေလးပါ..။ အားလံုးကို ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.comBlogger771100tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-558434978580663482011-01-21T21:17:00.001-08:002011-01-21T21:17:28.566-08:00အဲ့ဒီညက...<br />အိမ္အျပင္ဘက္မွာ လ,မသာခဲ့ဘူး......<br />ျမဴႏွင္းေတြကေတာ့....ေ၀့ေ၀့၀ဲ၀ဲႏိုင္လို႔ရယ္....။<br /><br />အိမ္အတြင္းမွာေတာ့.....<br />ေဆာင္းညရဲ႕ ေအးစက္တဲ့လက္တံေတြ...<br />ၿပိဳလဲကာ....ယိုင္နဲ႔ေနခဲ့ၾကရတယ္....<br />ေႏြးေထြးမႈေတြက အသေခၤ်နဲ႔မို႔....။<br /><br />အေ၀းကျပန္ေရာက္လာတဲ့ ငါ့သား...<br />ေရအရင္ခ်ိဳးမလား......၊ ထမင္းအရင္စားမလား...<br />တက္ႂကြေနခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕အသံ.....<br />ကၽြန္ေတာ္သိတယ္....အေမ....<br />အေမသိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္.....။<br />အေမ့မ်က္လံုးေလးေတြက....<br />ေကာင္းကင္က ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြလို......<br />တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ လင္းလက္ေနခဲ့လို႔....။<br /><br />ဟိုမွာ ရာသီဥတုဘယ္လိုတုန္း.....။<br />ငါ့သားေလးက ပင္ပန္းလာခဲ့တာ...<br />သူ႔ကို မေႏွာက္ယွက္ၾကနဲ႔.....။<br />ဒီည သားႀကိဳက္တဲ့ငါးရံ႕ဆီျပန္ဟင္းခ်က္ထားတယ္....။<br />ေၾသာ္ ဒါက အေမ့အတြက္၀ယ္လာတာတဲ့လား.......<br />ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ငါ့သားက အေမ့အႀကိဳက္သိသားပဲ....။<br />အေမေနေကာင္းတယ္ စိတ္မပူနဲ႔..<br />မင့္ကိုသာ အေမကစိတ္ပူေနတာ...။<br />စကားမစပ္ေလ....<br />အဲ့ဒီမင္းသားအသစ္က ငါ့သားေလးေလာက္ေတာင္မေခ်ာဘူး.....။<br />သားသိေအာင္ အေမေျပာျပရဦးမယ္....<br />သားျပန္လာေအာင္ရည္မွန္းၿပီး အေမခဏခဏအဓိဌာန္၀င္တယ္.... ။<br />အေမ့စကားသံေတြက ႐ႊန္း႐ႊန္းေ၀....<br />သို႔ေပမယ့္.....<br />အေမ့ရဲ႕ ဟန္ပန္ကခ်ည့္နဲ႔ေန....။<br /><br />ဒီည အေမသိပ္စကားမ်ားေနတယ္ရယ္...လို႔....<br />မိသားစုက ၀ိုင္းက်ီစယ္စကားဆိုၾကေတာ့.....<br />အေမက အၿပံဳးမ်က္ေစာင္းနဲ႔တုန္႔ျပန္တယ္...။<br />ၿပီးေတာ့ေျပာတယ္....<br />ငါ့သားေလး.....ျပန္ေရာက္လာတာကိုးဟဲ့....တဲ့...။<br /><br />ရွင္သန္ေနထိုင္ခဲ့ရာ......<br />ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးနဲ႔....<br />အေဆာင္အေယာင္အားလံုးကို.....<br />လႊတ္ခ်၊ ေက်ာခိုင္းပစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္.....<br />အေမ့မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ အၾကည့္ခ်င္းဆံုတဲ့ခဏမွာ....<br />အေမ့အနားနားကပ္ၿပီး.....<br />ကၽြန္ေတာ့္ကို သိပ္ခ်စ္တာပဲလားအေမရယ္...လို႔....<br />ခပ္တိုးတိုးေမးလိုက္မိေတာ့....<br />အေမက ငိုတယ္.....။<br /><br />ၿပီးေတာ့.....<br />ကၽြန္ေတာ့္ကို ခပ္တင္းတင္းဖက္တြယ္ၿပီး...<br />တုန္ယင္တဲ့ေလသံနဲ႔ ဆိုေလတယ္....။<br />“သားရယ္......<br />သိပ္လြမ္းခဲ့ရတယ္......<br />ေနာက္တစ္ခါ အေ၀းႀကီးမသြားပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္...<br />အေမတို႔က အသက္ႀကီးခဲ့ၿပီ”.......တဲ့ေလ....။ ။<br /><br />===================================================<br />ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္....<br />ဏီလင္းညိဳ<br />၄၊ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၂၀၁၁<br />ၾကာသာပေတးေန႔ (လြပ္လပ္ေရးေန႔)<br />နံနက္ ၀၀း၄၅ နာရီ။<br />(ျမန္မာျပည္)<br />ၿငိတြယ္....<br /><br />===================================================<br /><br />ကိုရင္ညိန္းစီစဥ္တဲ့ ၁၉၊ ၀၁၊ ၂၀၁၁ ရက္ေန႔(ျပာသိုလျပသိုလျပည့္ေန႔)မွာက်ေရာက္ခဲ့ေသာ အေမမ်ားေန႔အတြက္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထဲက ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ..။ ပံုေတြနဲ႔ လင့္ခ္ေတြနဲ႔ တင္ခ်င္ေပမယ့္လည္း...အဆင္မေျပျဖစ္ေနလို႔....ဒီအတိုင္းပဲ အလြမ္းေျပတင္မိလိုက္ပါတယ္...။<br /><br />ပါ၀င္.. ေရးသားသူမ်ား ကေတာ႔...<br /><br />ေကာင္းကင္ကို၊ ေက်ာ္ညိဳေသြး၊ ခန္႔ေန၊ ၿငိမ္းစိုးဦး၊ ေဆာင္းယြန္းလ၊ ညိမ္းညိဳ၊ ေတာေက်ာင္းဆရာ၊ တင့္ထူးေရႊ၊ ထြန္းေတာက္ေန၊ ဏီလင္းညိဳ၊ ပန္ဒိုရာ၊ ဗသားေခ်ာ၊ ဗညားရွိန္ (ခ) လင္းေခတ္ဒီႏို၊ မိုးျမင့္တိမ္၊ မိုးလိႈင္ည၊ မင္းယြန္း၊ မင္းသုခ၊ ေမာင္ခင္ေလး၊ ေမာင္ဖုန္းျမင့္၊ ေရႊျပည္သူ၊ ရႊန္းမီ၊ သင္ကာ၊ ဟန္သစ္ၿငိမ္၊ ဟယ္ရီလြင္၊ အမရာ၊ ဧဏီမင္း၊ အိုင္လြယ္ပန္၊ အိႁႏၵာ တို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာေလးကို သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုဆြဲထားေပးတဲ့ မပန္နဲ႔ စီစဥ္ခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူအားလံုးအား...ခင္မင္ေလးစားစြာေက်းဇူးတင္လွ်က္ပါ။<br /><br />ေအာက္ကလင့္ခ္ကေလးကိုသြားၿပီး တစ္အုပ္လံုးကို...ေဒါင္းဖတ္ႏိုင္ပါတယ္.။<br />ကၽြန္ေတာ္တင္ဖို႔ အခက္အခဲျဖစ္ေနပါ၍........:P<br />http://www.lynnkhitdeno.net/2011/01/blog-post_19.html<br /><br /><br />=========================================================<br />ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္......<br />ဏီလင္းညိဳ....<br />၂၂ရက္၊ ဇန္န၀ါရီလ၊ ၂၀၁၁ခုႏွစ္။<br />စေနေန႔။<br />နံနက္ ၁၁နာရီ ၅၀မိနစ္။<br />(ျမန္မာျပည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-55843497858066348?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-12182677544347564132010-12-25T22:46:00.000-08:002010-12-25T22:48:37.063-08:00<span style="color: #20124d;">ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့စကားတခ်ိဳ႕ကို....ဒီအသံဖိုင္ေလးထဲမွာေျပာမိထားပါတယ္......။</span><br /><span style="color: #20124d;">အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္.....။</span><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2009/9/3/2564105/nyelinnnyo%20-%20good%20bye.mp3"><strong><span style="color: #20124d;">ဏီလင္းညိဳရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္စကား</span></strong></a><a href="http://www.blogger.com/"></a><br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TRblFvztbDI/AAAAAAAAARA/AyAPun02YLU/s1600/my+pic.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TRblFvztbDI/AAAAAAAAARA/AyAPun02YLU/s1600/my+pic.jpg" /></a></div><br /><span style="color: #20124d;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; ကၽြန္ေတာ္ ဏီလင္းညိဳပါ......:P</span><br /><br /><br /><span style="color: #20124d;">==============================</span><br /><span style="color: #20124d;">ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္......</span><br /><span style="color: #20124d;"><strong>ဏီလင္းညိဳ</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-1218267754434756413?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com52tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-57893596286521977142010-12-19T23:49:00.000-08:002010-12-20T00:39:23.782-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.trishhurley.com/images/EarlyEveningSky.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="241" n4="true" src="http://www.trishhurley.com/images/EarlyEveningSky.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">တ</span></b>ကယ္ပါကြယ္.....</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ငါဟာ.....</div><div style="text-align: justify;">မင္းနဲ႔ခ်စ္ခြင့္ရဖို႔အတြက္...</div><div style="text-align: justify;">ဟိုး......အရင္ခ်ိန္ေတြတည္းက...</div><div style="text-align: justify;">အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ</div><div style="text-align: justify;">အိပ္မက္မက္ခဲတဲ့့သူပါကြယ္......။ ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><br /><br /><b><span style="font-size: x-large;">တ</span></b>ကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုဘာေၾကာင့္မ်ား တစ္႐ိႈက္မက္မက္နဲ႔ ခ်စ္ေနမိခဲ့သလဲမသိပါဘူး။ အဲ့ဒီလို ေတြးၾကည့္မိတိုင္းလည္း ျမဴခိုးေတြကို လက္နဲ႔လိုက္ဖမ္းေနရသလိုပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ေရေရရာရာမ႐ွိခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတစ္ခါ မ်က္လႊာေလးကို ပင့္ပင့္ၾကည့္ၿပီး ခပ္ေထ့ေထ့ၿပံဳးတတ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕အၿပံဳးေလးေတြေၾကာင့္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေလေျပကေလးေတြေ၀ွ႔ယမ္းၿပီး တိုက္ခတ္လိုက္တဲ့အခါတိုင္းမွာလြင့္ေမ်ာေနတတ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ဆံ ပင္႐ွည္႐ွည္ေလးေတြေၾကာင့္ပဲလား။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေရရာေသခ်ာစြာမသိႏိုင္ခဲ့ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုခ်စ္တဲ့အခ်စ္က “မဧ၀”ေပၚမွာထား႐ွိခဲ့တဲ့ “ကိုအာဒံ”ရဲ႕အခ်စ္ထက္ပိုခ်င္ပိုႏိုင္မယ္။ ေႏြဦးမွာ ပြင့္ဖူးတတ္ၾကတဲ့ပန္းဦးေလးေတြထက္လည္း ပိုၿပီးလွပႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သစ္႐ြက္ကေလးေတြ မိုးကာလမွာ စိမ္းျမလတ္ဆတ္ၾကတာထက္လည္း ပိုၿပီးလန္းဆန္းႏိုင္သလို၊ ေဆာင္းမွာေ၀တတ္တဲ့ ႏွင္းျမဴေလးေတြထက္ လည္းပိုၿပီးေအးျမျဖဴစင္ႏိုင္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီလိုအခ်စ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားမွာ ပန္းေတြေ၀ေနေအာင္ပြင့္ေနခဲ့ေပမယ့္ တစ္ပြင့္......၊ တစ္ခိုင္ ေလာက္ေတာင္မွ သူ႔ကိုေပးမိဖို႔မႀကိဳးစားျဖစ္ခဲ့ရေသးဘူး။ သူနဲ႔အေ၀းဆံုးေနရာမွာ တိတ္တိတ္ေလး ေၾကကြဲ ေနရဖို႔အတြက္ ေသမေလာက္ေၾကာက္လန္႔ေနတတ္ခဲ့ေပမယ့္သူနဲ႔ေတြ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ကဆြ႔ံအေနတတ္ ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲက ခ်စ္ျခင္းရဲ႕သံစဥ္ေတြကို သြန္ခ်ဖို႔အတြက္ လက္တြန္႔ေနတတ္ခဲ့တယ္။ မဖြင့္ဟခ်င္တာမဟုတ္ဘူး၊ မ၀ံ့မရဲနဲ႔ ေျပာမထြက္ခဲ့တာ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါမို႔ပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့(ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေနမိခဲ့တဲ့)သူ႔ရဲ႕အေၾကာင္းကို အမွတ္မထင္သိ ခြင့္ရလိုက္လို႔ပါပဲ။ ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို သူေရာက္လာတယ္။ သူေရာက္လာခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာစာအုပ္ တစ္အုပ္ထဲမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို တကုပ္ကုပ္နဲ႔ေရးေနမိခ်ိန္။ ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီကဗ်ာစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေရးထား မိခဲ့တဲ့ခံစားခ်က္ေပါင္းစံုရဲ႕ျမစ္ဖ်ားခံရာရပ္၀န္းက သူတစ္ေယာက္တည္းသာပါပဲ။ အဓိပၸါယ္အားလံုးကလည္း သူ႔ကိုကၽြန္ေတာ္ တစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ေနမိခဲ့တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ အဲ့ဒီကဗ်ာစာအုပ္ေလးကိုသာ သူဖတ္မိ ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူ႔အေပၚမွာထားမိခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕တစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ျခင္းေတြကို သူရိပ္မိသြားမွာမလြဲပါဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔ သူ႔ကိုေတြ႔လိုက္ေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကိုဖြက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ အၿမဲလိုလို ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာႏိုင္စားတတ္တဲ့သူ႔အက်င့္အတိုင္း “နင္ကဘာျဖစ္ေန တာလဲဟဲ့”လို႔ မည္တြန္ေတာက္တီးၿပီး ယူသြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာထားခပ္မာမာနဲ႔ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေျပာသြားေသးတယ္။ “နင္ငါမသိပဲ ဘာေတြမဟုတ္တာလုပ္ေနသလဲဆိုတာကို စံုစမ္းလို႔ရရင္ နင္ေသ မယ္”လို႔ပါ ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ရယ္ေပါ့။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို သူယူသြားခဲ့ၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ခပ္လန္႔လန္႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သြား ျပန္ေတာင္းမိခဲ့တယ္။ သူ႔အိမ္မွာပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“စံပယ္....ငါ့ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေရာ”...လို႔.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စကားမစပ္ေျပာျပရရင္ သူ႔နာမည္ေလးက ‘စံပယ္လြင္လြင္’လို႔ေခၚတယ္။ တကယ္တမ္းလည္း စံပယ္ပြင့္ ေလးတစ္ပြင့္လို သူဟာႏူးညံ့ညင္သာသူေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ကလက္တစ္ဆစ္ လို႔ေျပာရင္ေတာင္ရမယ္ထင္ပါရဲ႕။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္စကားကို သူကဆိုဖာခံုေပၚမွာ အခန္႔သားထိုင္ေနရင္းကေနၿပီး နံရံမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ သူလြယ္ေနက် အိတ္ကိုညႊန္ျပရင္း “အဲ့ဒီအိတ္ထဲမွာ”လို႔ ခပ္ေအးေအးေျပာတယ္။ သူ႔ပံုစံကို ၾကည့္ရတာ အခုမွသင္တန္းက ေနျပန္လာတဲ့ပံုစံမ်ိဳးပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔လြယ္အိတ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို အေလာတႀကီးနဲ႔႐ွာမိလိုက္တယ္။ ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာစာအုပ္ေလးအျပင္ ေနာက္ထပ္ စာတစ္ေစာင္ပါေတြ႔လိုက္ရေသးတယ္။ စာေလး ကိုထုတ္ယူလိုက္ၿပီး၊ သူ႔ကိုေထာင္ျပလိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္မိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဒါ....ဘာလဲစံပယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဆိုဖာေပၚမွာ မွီႏြဲ႔စြာေခြၿပီး မ်က္လံုးေတြကိုအသာမွိတ္ထားတဲ့သူက ကၽြန္ေတာ့္အသံေၾကာင့္ မ်က္ခြံေတြကို အသာပင့္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြက အစိမ္းေရာင္လက္ခနဲသန္းသြားတယ္။ ေနာက္...ကၽြန္ ေတာ့္အနားကို အလွ်င္အျမန္ေလွ်ာက္လာၿပီး လက္ထဲကစာကိုဖ်တ္ခနဲဆြဲယူလိုက္တယ္။ ေနာက္ မ်က္ ေမွာင္ကိုအတြန္႔ခ်ိဳးၿပီး ခပ္သြက္သြက္ဖတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ မ်က္ႏွာကိုေမာ့၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခပ္မာမာၾကည့္ရင္း ခပ္ေငါ့ေငါ့ေလသံနဲ႔ေျပာတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဘာစာျဖစ္ရမွာလဲ....။ ဒါ ရည္းစားစာေလ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ပူခနဲတစ္ခ်က္ျဖစ္သြားတယ္....။ သူကဆက္ေျပာတယ္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ထင္သားပဲ။ ဒီပံုစံပဲလာမယ္ဆိုတာ။ ေယာက်္ားေတြမ်ား နည္းနည္းေလးမွအေရာ၀င္ဖို႔မေကာင္းဘူး။ အခု ငါတက္ေနတဲ့ စာရင္းကိုင္သင္တန္းကတစ္ေယာက္ေလ။ ဒင္းကို စာအုပ္တစ္ခါေလာက္ငွားမိ၊ ႏွစ္ခါ ေလာက္ ၿပံဳးၿပီးစကားေျပာမိတာနဲ႔ ငါ့ကိုအခုေတာ့ ရည္းစားစာေပးတာခံရၿပီ။ ဘယ္အခ်ိန္မ်ား လာထည့္သြားတယ္ မသိဘူး။ ဟင္း”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူအခုတက္ေနတဲ့ စာရင္းကိုင္သင္တန္းဆိုတာကို စိတ္မ၀င္စားလို႔ကၽြန္ေတာ္လိုက္မတက္မိတဲ့အတြက္ အဲ့ဒီတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္အားနည္းခ်က္နဲ႔ကိုယ္ဆိုေတာ့ ဘာမွမေထာက္ခံရဲ၊ အႀကံမေပးရဲပဲ အသာေလးၿငိမ္ၿပီးနားေထာင္ေနလိုက္မိတယ္။ သူက ခပ္ေထ့ေထ့ေလး ၿပံဳးၿပီး ဆက္ေျပာတယ္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အင္း....ငါ့ကေတာ့ ေယာက်္ားေတြဆိုတာ အခြင့္အေရးသမားေတြလို႔ပဲျမင္တယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ နဲ႔ခင္မင္ခြင့္ရရင္ စာေပးၾကမယ္။ ခ်စ္သူျဖစ္သြားရင္ ဟိုခ်ိန္းဒီခ်ိန္းလုပ္မယ္။ ေနာက္ ပါးေလးႏွဖူးေလးနမ္း&nbsp; ခ်င္ရတာနဲ႔။ ၿပီးရင္ေတာ့ တစ္ဆင့္တက္ခ်င္လာၾကပါၿပီ။ အဲ့...မိန္းကေလးဖက္ကေန လိုက္ေလ်ာမိၿပီဆို သြားေရာပဲ။ တစ္ေလွ်ာက္လံုးႏိုင္စားၾကေတာ့တာ။ ေအာင္မယ္....အခ်ိဳ႕ဆို ရည္းစားဘ၀မွာတင္ ဆံပင္ျဖဴ ႏႈတ္ခိုင္းရတာနဲ႔ ၀က္ၿခံညွစ္ခိုင္းရတာနဲ႔ဟဲ့....သိလားကိုထူးရဲ႕”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ရဲ႕စကားေတြက သြယ္၀ိုက္တဲ့နည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေစာင္းေျပာေနသလိုပဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ နားေထာင္ေန ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခားအခုန္ျမန္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကို ကိုယ္တိုင္ျပန္မျမင္ႏိုင္ေပမယ့္ စိတ္မွန္းနဲ႔ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ အိုးတိုးအမ္းတန္းနဲ႔ ေဇာေခၽြးအထပ္ ထပ္ျပန္ေနတာကိုေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေျပာမိေျပာရာ စကားတစ္ခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္မိပါ တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နင္ကလည္းဟာ..မိန္းကေလးဘက္က ခ်စ္လို႔လုပ္ေပးတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။ တစ္ဖက္သတ္ႀကီး နဲ႔”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေခ်ပစကားေတာင္မဆံုးလိုက္ရပါဘူး....။ သူ႔လက္က ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္ေခါက္ကို လိမ္ဆြဲၿပီး....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေအာင္မာ...၊ နင္ကမ်ား လာေသးတယ္။ နင္ဘာသိလို႔လဲဟင္။ ဒီမွာ ကိုထူး၊ နင္လည္း ၾကပ္ၾကပ္သတိထား ေနစမ္းပါ။ နင့္ကိုယ္နင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဆိုၿပီးေတာ့ ႐ုတ္႐ုတ္႐ုတ္႐ုတ္လုပ္မယ္မႀကံနဲ႔။ ငါ့လက္ခ်က္ မိသြားမယ္။ နင္က ငါ့မ်က္စိထဲမွာ ကေလးပဲ႐ွိေသးတာ”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔စကားေတြကို အသာၿငိမ္ကာနားေထာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္သြားရတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က သက္တူ႐ြယ္တူခ်င္းကိုမ်ား၊ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကေလးလို႔မွတ္တယ္တဲ့ေလ။ ဒီေကာင္ကျဖင့္ သူ႔ကို က်ိတ္ခ်စ္ေနတာၾကာလွခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေယာက်္ားေလးေတြအေပၚမွာ ထားတတ္တဲ့သူ႔ရဲ႕ သေဘာထားေတြ၊ အေျပာမ်ိဳးေတြ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုႏိုင္စားတဲ့ အလိမ္အေခါက္ေတြနဲ႔ အဲ့ဒါေတြထက္ဆိုးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာ သူမုန္းတီးစိမ္းကားသြားမွာေတြကိုေၾကာက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ဖြင့္ဟမေျပာရဲခဲ့တာ၊ မ်ိဳသိပ္ခဲ့ မိတာေတြဟာ ေတြးၾကည့္ရင္ မလြန္ေလာက္ခဲ့ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">တ</span></b>ကယ္ပါ....။</div><div style="text-align: justify;">ျပန္မလိုခ်င္တဲ့ ငါ့ရဲ႕ေန႔စြဲအခ်ိဳ႕ထဲမွာ</div><div style="text-align: justify;">မင္းေပးအပ္ခဲ့တဲ့</div><div style="text-align: justify;">႐ွ,တတေန႔စြဲအခ်ိဳ႕ကို</div><div style="text-align: justify;">စာရင္းသြင္းလိုက္ရမွာ တြန္႔ဆုတ္ေနတတ္တဲ့အထိ</div><div style="text-align: justify;">ငါဟာ မင္းကိုခ်စ္ခဲ့မိသူပါ။ ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">သင္</span></b>တန္းနဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာရပ္ထားတဲ့ ကားေဘာနက္ဖံုးကိုတစ္ေစာင္းမွီၿပီးရပ္ၿပီး လက္ကနာရီကို ငံု႔ ၾကည့္ေနတဲ့သူ႔ကို အေ၀းကလွမ္းျမင္႐ံုနဲ႔ပဲ လွမ္းေနဆဲျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေျခလွမ္းေတြကို အ႐ွိန္ပိုျမႇင့္&nbsp; လိုက္မိတယ္။ သူ႔ဆံပင္႐ွည္႐ွည္ေတြကို ေက်ာဖက္ကေနသိမ္းယူၿပီး အေ႐ွ႕ဖက္ကိုခ်ထားတာလွမ္းျမင္႐ံုနဲ႔ပဲ သူစိတ္တိုေနၿပီဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိလိုက္ပါၿပီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူနဲ႔ မနီးမေ၀းေနရာအေရာက္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္လာမယ့္လမ္းဖက္ကိုလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္တဲ့သူ႔မ်က္၀န္း ေတြနဲ႔တန္းခနဲသြားဆံုတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေအးခ,နဲျဖစ္သြားတယ္။ သူအဲ့ဒီလိုၾကည့္လိုက္တိုင္း ကၽြန္ ေတာ္ခ်စ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာထဲမွာလည္း စိမ့္ခ,နဲ ျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ေ႐ွ႕မွာအျပစ္႐ွိသူတစ္ေယာက္လို ေျခစံုရပ္လိုက္မိေတာ့ သူကေပေစာင္းေစာင္းနဲ႔မ်က္လႊာကိုပင့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးၾကည့္တယ္...။ ၿပီးေတာ့....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“သင္တန္းၿပီးတာ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္တိတိ႐ွိေနၿပီ....၊ နင္ဘယ္သြားၿပီး အေလလိုက္ေနတာလဲ ေျပာစမ္း”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ငါ ကိုသက္နဲ႔ ကန္ေဘာင္ဖက္ ခဏလိုက္သြားလို႔ပါဟာ....။ သူက ကိစၥေလးတစ္ခု တိုင္ပင္ခ်င္တယ္ ဆိုလို႔”..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေအာင္မာ...နင္ကမ်ား ဒီႏွာဘူးနဲ႔လိုက္သြားၿပီး အတိုင္ပင္ခံအမတ္မင္းလုပ္ေနခဲ့တယ္ေပါ့ေလ။ ငါကေတာ့ ဒီမွာတစ္ေယာက္တည္းေစာင့္လို႔၊ ကဲ ဆိုစမ္းပါဦး။ ဒီေလာက္ေတာင္ၾကာရေအာင္ ဘာေတြမ်ားအေရးတ ႀကီးေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသလဲဆိုတာ”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ကစေျပာရမလဲ မသိဘူးျဖစ္သြားတယ္....။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ လြယ္ထားတဲ့ေက်ာပိုးအိတ္ရဲ႕ႀကိဳး ကိုပဲ အဓိပၸါယ္မ႐ွိ လံုးေျခေနလိုက္မိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီေတာ့ သူကအားမလုိအားမရျဖစ္လာတဲ့ဟန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ဆတ္သူပီပီ ကၽြန္ေတာ့္အက်ႌေကာ္လံစကို မမွီမကမ္းနဲ႔သူ႔ဖက္ငိုက္ပါလာေအာင္ လွမ္းဆြဲၿပီး သေဟာက္သဟာေလသံမာနဲ႔ ထပ္ေမးတယ္....။ ကၽြန္ေတာ္က ငံု႔ကိုင္းကိုင္းျဖစ္သြားၿပီး သူကေျခဖ်ားေလးေထာက္လို႔ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အေနအထားကလည္း နည္းနည္းနီးကပ္သြားရေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေျပာေလ...၊ ငါစိတ္တိုေနတာကို နင္သိတယ္ေနာ္။ နင္မေျပာရင္ ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ႔”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“သူက”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္စကားကို ေ႐ွ႕ဆက္မရဲဘူး။ သူ႔ေဒါသကို ကၽြန္ေတာ္သိေနလို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူကမေနဘူး။ ကၽြန္&nbsp; ေတာ့္ဆီကစကားသံထပ္ထြက္မလာေတာ့ ဂုတ္ပိုးေနရာမွာ တင္းခနဲျဖစ္သြားတဲ့အထိထပ္ေဆာင့္ဆြဲလိုက္ၿပီး</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“သူက ဘာျဖစ္သလဲ ေျပာေလ”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“သူက....နင့္ကို.....ခ်စ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္စကားေတာင္ မဆံုးလိုက္ရပါဘူး၊ ‘ဘာ’ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ႕အသံကကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ ဟိန္းခနဲထြက္ လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ကို ေကာ္လံဆြဲထားတဲ့လက္နဲ႔ပဲ ဆတ္ခနဲ ေဆာင့္တြန္းပစ္လိုက္ တယ္။ ထင္မွတ္မထားတဲ့အျပင္ ႐ုတ္တရက္မို႔ ကၽြန္ေတာ္ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး ေနာက္ကို လန္ထြက္သြားရတယ္။ အဲ့ဒါကို သူကေအးစက္စက္နဲ႔ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ခပ္ေထ့ေထ့ေလးၿပံဳးၿပီး‘ပြဲစားလုပ္လာ ျပန္ၿပီေပါ့ ဟုတ္လား’လို႔ အံႀကိတ္သံနဲ႔ ခပ္သဲ့သဲ့ေျပာတယ္..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အျဖစ္အပ်က္ကို အနားမွာ႐ွိတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ကမသိမသာၾကည့္ေနၾကတာေၾကာင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေလး႐ွက္သြားတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကားေပၚကိုေမာင္းသူေနရာ ဘက္ကေနအျမန္တက္လိုက္တယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ၀င္ထိုင္လို႔လည္းၿပီးေရာ အဲ့ဒီပတ္၀န္းက်င္ ကေန ကားကိုအျမန္ဆံုးေမာင္းထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခုနကပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ေ၀းတဲ့ေနရာျဖစ္တဲ့ အင္းလ်ားလမ္းမေပၚကိုလည္းေရာက္ေရာ လမ္းေဘးတစ္ေနရာမွာ ကားကိုကၽြန္ေတာ္ထိုးရပ္မိလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ ဆက္ေမာင္းလို႔မရေတာ့လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ႐ွက္႐ြံ႕ျခင္းတစ္၀က္၊ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းတစ္၀က္နဲ႔မို႔ ကားစတီယာရင္ေပၚမွာလက္တင္ၿပီး မ်က္ႏွာကိုအပ္ ထားလိုက္မိေတာ့တယ္။ သူကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာ အဲ့ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ အၿမဲပဲအႏိုင္ယူတတ္လြန္းတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါေပမယ့္ တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကိစၥမွာသူမမွားဘူး။ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ပါပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အခုတက္ေနတဲ့ အိုင္တီသင္တန္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြလို႔ပဲ အမ်ားၾကသိထားၾကတာမို႔လို႔ပါ။ အဲ့ဒီ ေတာ့သူ႔ကိုႀကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက အေနတည္တဲ့သူ႔ကို တိုက္႐ိုက္ဖြင့္မေျပာရဲၾကတိုင္း ကၽြန္ ေတာ္ကေနတစ္ဆင့္ စာေပးခိုင္း၊ ေျပာခိုင္းၾကတာ ေလး၊ ငါးခါေလာက္ေတာ့႐ွိပါၿပီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာသူ႔ကို အသက္တမွ်ခ်စ္ေနခဲ့ရတာမွန္ေပမယ့္လည္း အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးသူငယ္ခ်င္းေတြလာၿပီး နားပူနားဆာလုပ္ရင္ မေနႏိုင္ပါဘူး။ အားနာမိတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ကိုယ္စား သူ႔ကိုေျပာေပးခဲ့တာလည္း ေလး၊ငါးခါမကေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုခ်စ္ေနခဲ့တာကို သူမေျပာနဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕အရင္းႏွီးဆံုးေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္မွမသိပါဘူး။ တစ္ဆင့္စကားနဲ႔ သာသူျပန္ၾကားမိ သြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားကသမိုင္းေၾကာင္းေတြကို အမုန္းစာမ်က္ ႏွာေတြနဲ႔ သူအစား ထိုးပစ္လိုက္မွာေၾကာက္မိလို႔ပါပဲ။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္မဖြင့္ဟရဲခဲ့တာေတြထဲမွာ သူမုန္းသြား မွာထက္၊ အခုလို သူနဲ႔ပတ္သတ္ေနခြင့္ေလးေတြ ေလာင္ကၽြမ္းပ်က္စီးသြားမွာကိုစိုးမိတာ ထိပ္ဆံုးကေနရာ ယူထားပါတယ္။ ခ်စ္ခြင့္မရရင္လည္းေနပါေစ၊ သူ႔ေဘးနားမွာ အခုလိုသူငယ္ခ်င္းအျဖစ္နဲ႔သာ အၿမဲေနခြင့္ ရမယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ေနေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ထဲက သူ႔အတြက္အံု႔ပုန္း ခ်စ္ျခင္းေတြကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မယ္မထင္ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟဲ့....၊ ဒါက ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အနည္းငယ္ေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့ေလသံနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းနားကအက်ႌစကိုလွမ္းဆြဲၿပီး ေမးလိုက္တဲ့သူ႔ အသံေၾကာင့္ ေဘးနားမွာ သူတစ္ေယာက္လံုးထိုင္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာ သတိရလိုက္မိပါတယ္။ ၾကည့္စမ္း၊ သူ႔ တစ္ေယာက္လံုးကိုေဘးနားမွာထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေတြးခ်င္ရာေတြကို ေလွ်ာက္ေတြးေနခဲ့မိေတာ့တာ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ခုနက ကိစၥမွာ နင့္ကိုအ႐ွက္ခြဲလိုက္သလိုျဖစ္သြားရင္ ငါေတာင္းပန္တယ္ေနာ္”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလသံနဲ႔ ထပ္ေျပာလိုက္တဲ့ သူ႔ရဲ႕စကားသံေလးကိုအၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔အေပၚမွာ ခ်စ္သေလာက္၊ သူလည္းကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ႀကီးတာကို ကၽြန္ေတာ္သိ ပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာကကၽြန္ေတာ္ေနေနတဲ့အေနအထားအတိုင္းကေန စတီယာရင္ေပၚမွာအပ္ ထားတဲ့မ်က္ႏွာကို သူ႔ဘက္ေစာင္းလွည့္လိုက္ၿပီး တစ္ခ်က္ေငးၾကည့္မိလိုက္တယ္။ ဆံပင္႐ွည္႐ွည္ေလးေတြ ၾကားကသူ႔မ်က္ႏွာေလးေပၚမွာ ေနာင္တအရိပ္အေငြ႔ေတြယွက္ဖ်ာေနတာကို&nbsp;ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ မပြင့္တပြင့္ ေလသံနဲ႔ “ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဟာ” လို႔ျပန္ေျပာမိလိုက္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒါကို သူူကေခါင္းကိုအသာယမ္းခါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေအးစက္စက္ေလသံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နင္ငါ့ကို အဲ့ဒီေကာင္နဲ႔ တကယ္ခ်စ္သြားေစခ်င္တာလား...ကိုထူး”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကိုခပ္သြက္သြက္ရမ္းျပလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အဆိုး႐ြားဆံုးေသာေမးခြန္းမို႔ပါပဲ။ အသံကိုၾကားရတာနဲ႔တင္ ရင္ထဲမွာခါးသီးမိတယ္။ အကူအညီေတာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားနာတတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးေၾကာင့္ သူ႔ကိုေျပာေပး႐ံုကလြဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူ႔ကို ဘယ္လိုလူမ်ိဳးနဲ႔မွ ခ်စ္သူေတြျဖစ္မ သြားေစခ်င္ပါဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္သာ သူ႔ရဲ႕ခ်စ္သူအျဖစ္နဲ႔ ေႏြဦးမွာေႂကြလူးမယ့္႐ြက္ေႂကြ ေတြကို အတူတူေရတြက္ၾကည့္ခြင့္ရခ်င္မိတာပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းခါျပတာကို အေရးမစိုက္သလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ လက္ကာျပၿပီး သူကဆက္ေျပာတယ္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္ပါတယ္...၊ နင္ငါ့ကို လူတကာနဲ႔လိုက္ၿပီးေအာင္သြယ္လုပ္ေပးေနတာအေၾကာင္းတစ္ခုခု႐ွိရမယ္လို႔ ငါ စဥ္းစားမိေနတာၾကာၿပီ။ ဒါေပမယ့္အခုေတာ့ ငါနည္းနည္းရိပ္မိသလို႐ွိလာၿပီ။ နင္နဲ႔ငါက...... အၿမဲတတြဲတြဲဆို ေတာ့ နင္ခ်စ္တဲ့မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ....ဆံုဖို႔အခြင့္အလမ္းနည္းေနလို႔ နင့္ေဘးနားကေနငါထြက္သြားရေအာင္ ေတြ႕ကရာလူနဲ႔ လိုက္ေအာင္သြယ္ေပးေနတာမဟုတ္လား”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔စကားသံေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကိုအ႐ွိန္ျပင္းျပင္းထိုးႏွက္လိုက္သလိုပါပဲ။ လြဲလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ ခ်စ္ရတဲ့သူ႔ကို ေဘးနားကေနထြက္သြားေအာင္လုပ္ဖို႔မေျပာနဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္သာ သူ႔ေဘးနားကေနလြင့္ထြက္ သြားရမွာစိုးလို႔ အခ်စ္ေတြကို ဒီရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးျပည့္လွ်ံေနတာေတာင္မွ မ်ိဳသိပ္စြာသို၀ွက္ထားခဲ့ရတဲ့ ဒီလူ ကိုမ်ား။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို တစ္ခုခုေျပာလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘာကိုေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုကိုမက္ေနရသလိုပဲေလ။ အဲ့ဒီလိုျဖစ္ေနတာကို သူကၾကည့္ၿပီးဆက္ ေျပာတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား...ကိုထူး။ ေအး...ဒါဆိုငါကလည္း အလိုက္သိရေတာ့မွာေပါ့။ အဲ့ဒီ ကိုသက္ကိုေျပာ လိုက္၊ နက္ျဖန္သင္တန္းဆင္းခ်ိန္က်ရင္ ကန္ေဘာင္မွာငါ့ကိုေစာင့္ေနလို႔။ ငါနဲ႔ေတြ႔မွ ေျပာခ်င္တာေတြကို ေျပာေတာ့...၊ ၾကားလူကေန တစ္ဆင့္ခံေျပာမေနနဲ႔ေတာ့လို႔။ ၿပီးေတာ့ ငါလည္း...ဆက္ဆက္ေရာက္ေအာင္ လာခဲ့မယ္လို႔”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ရဲ႕စကားသံေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕နားထဲမွာၾကယ္ေတြေႂကြက်သြားတဲ့အတိုင္းပဲ။ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ႏိုင္ လြန္းလွစြာနဲ႔ ျမည္ဟည္းေလာင္ကၽြမ္းသြားခဲ့ရတယ္။ ဒီစကားဟာ အ႐ြဲ႕တိုက္ျခင္းေတြစြက္ဖက္ေနခဲ့ေလ မလားလို႔ ေယာင္ေယာင္ကမ္းကမ္းနဲ႔ သ႐ုပ္ခြဲၾကည့္ဖို႔ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ ထိခိုက္ခံစား သြားရတာ ရစရာေတာင္မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲေလ၊ ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္ ကိုး။ အဲ့ဒီလိုဆိုေတာ့ ေခါင္းငံု႔ၿငိမ္သက္ေနလိုက္႐ံုကလြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ဦးမွာလဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TQ8J2ttlv2I/AAAAAAAAAQw/u0E0BmKpILk/s1600/my+words.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="300" n4="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TQ8J2ttlv2I/AAAAAAAAAQw/u0E0BmKpILk/s400/my+words.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">တ</span></b>ကယ္ပါကြယ္....</div><div style="text-align: justify;">ပစ္မွတ္နဲ႔လြဲေခ်ာ္ခဲ့ရတဲ့</div><div style="text-align: justify;">ျမႇားတစ္စင္းရဲ႕ခံစားခ်က္ကို..</div><div style="text-align: justify;">အခုခ်ိန္မွာေတာ့.....</div><div style="text-align: justify;">ငါဟာ....ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္ခဲ့ရၿပီ.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><span style="font-size: x-large;"><b>ကၽြန္</b></span>ေတာ့္ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္မွ႐ွိေနတဲ့ကမာၻ႔ေလထုရဲ႕ဖိအားေတြ မ်ားသြားသလား......၊ နည္းေနခဲ့သလား ဆိုတာကို ေသခ်ာမသိေပမယ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ မြန္းက်ပ္မႈတစ္ခုကိုခံစားေနခဲ့ရတာ အမွန္ပါပဲ။ စိတ္အာ႐ံု ထဲမွာအံုက်င္း၊ ဖြဲ႔သိုင္းေနခဲ့တဲ့ ၀ိုးတ၀ါးအေတြးေတြရဲ႕ပူေလာင္မႈက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကိုကူးစက္ေလာင္ကၽြမ္း ေနေစခဲ့ျပန္တယ္။ တျမည့္ျမည့္နဲ႔ေပါ့။ အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ေ႐ွ႕မွာ႐ွိတဲ့အင္းလ်ားေရျပင္ကို ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္ လာတဲ့ေလေျပေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ရင္ကိုေအးျမသြားေစဖို႔ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္႐ွာခဲ့ဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ေလာေလာဆယ္သူ႐ွိမေနခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီပတ္၀န္းက်င္ေလးရဲ႕တစ္ေနရာရာမွာ သူ႐ွိေနတာေသခ်ာတယ္။ ဒါေတာင္မွ ေရအစပ္ကဒီခံုေလးေပၚမွာတစ္ေယာက္တည္း သူ႔ကိုထိုင္ေစာင့္ေန ရင္းစိတ္ထဲမွာ သူနဲ႔အေ၀းႀကီးေ၀းသြားရေတာ့မလိုခံစားေနခဲ့မိရတယ္။ သူကေတာ့ ေျပာရင္ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္တတ္သူမို႔ ဒီညေန သင္တန္းၿပီးခ်ိန္မွာ ကိုသက္နဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ထြက္သြားခဲ့ၿပီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခုလိုကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ပ်က္ခံစားေနခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ဆိုးတစ္ခုဟာ ဘယ္ေနရာကေနျမစ္ဖ်ားခံလာခဲ့သလဲဆို တာေစ့ေစ့ေတာင္ေတြးၾကည့္စရာမလိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲျဖစ္ေနခဲ့တာမို႔ပါပဲ။ ကိုယ္ခ်စ္ေနတဲ့မိန္း ကေလးတစ္ေယာက္ကို လူတကာနဲ႔လိုက္ၿပီး မရည္႐ြယ္စြာနဲ႔ေအာင္သြယ္လုပ္ေပးမိခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေနာက္က်စြာလွမ္းလာတဲ့ ေနာင္တတရားဟာ.......... အခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဘာမ်ားအသံုး၀င္ႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ တကယ္လို႔မ်ား ကၽြန္ေတာ္ျပဳခဲ့တဲ့ ဒီအျပစ္ေတြအတြက္ တစ္ပါးေသာသူရဲ႕ရင္ခြင္ထက္မွာမ်က္ႏွာအပ္ၿပီး အျခားသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ခ်စ္သူအျဖစ္နဲ႔ေနထိုင္သြားေတာ့မယ့္အျပစ္မ်ိဳးကို သူေပးခဲ့မယ္ဆိုရင္ေရာ....၊ ကၽြန္ ေတာ္ဘယ္လိုမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္ႏိုင္မလဲ၊ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ေရာ ေၾကကြဲခံစားႏိုင္မွာလဲ။ ဆံုး႐ႈံးျခင္းရဲ႕ရသ ကိုေရာ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ စားသံုးႏိုင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ျပာလြင္တဲ့မိုး ေကာင္းကင္ေအာက္က ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတစ္စံုမွာ ေၾကကြဲဆံုး႐ံႈးမႈေတြနဲ႔အတူ၊ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြသာ တစ္သက္တာထာ၀ရ စြန္းေပသြားရမွာ အမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႔ေ၀းေ၀းမွာ မေနႏိုင္ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေတြးရင္းေတြးရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မ်က္၀န္းတစ္၀ိုက္မွာ......... ပူေလာင္တဲ့စြတ္စိုမႈအခ်ိဳ႕ကိုခံစားလာရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာလူအခ်ိဳ႕႐ွိေနတာေၾကာင့္ ႐ွက္႐ြံ႕စိတ္တစ္၀က္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ကိုငံု႔ကိုင္းလိုက္မိ တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒူးေခါင္းေပၚကို တံေတာင္ဆစ္နဲ႔ေထာက္ထားလိုက္ၿပီး လက္ဖ၀ါး ေတြၾကားထဲမွ မ်က္ႏွာကို ၀ွက္ထားလိုက္မိေတာ့တယ္။ တကယ္ဆိုရင္သူနဲ႔ေ၀းသြားရမွာစိုးလို႔ ဖြင့္မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့..........၊ မေျပာရဲခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေနာက္ဆံုးေသာရလာဒ္က ဒါမ်ိဳးအျဖစ္ေတြလည္း႐ွိႏိုင္ေသးတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွမေတြးျဖစ္ခဲ့မိဘူး။ ေတြ႔ႀကံဳ၊ သိျမင္ခံစားရေတာ့မွပဲ........ တကယ့္ကိုခါးသီးဖြယ္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ သိလာရေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါဦးမလဲ...။ အခုခ်ိန္မွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုစကားမ်ိဳးေတြေျပာေနၾကၿပီလဲ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟဲ့....ဒါက ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">႐ုတ္တရက္ဆိုသလို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အေတြးအိမ္ထဲကိုခပ္မာမာေလးျဖတ္သန္းစီးေမ်ာလာတဲ့ သူ႔ရဲ႕အသံေလး ကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘယ္အခါမွ႐ိုးမသြားႏိုင္တဲ့ အသံေလးေလ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငံု႔ထားတဲ့မ်က္ႏွာေပၚက လက္ဖ၀ါးေတြကိုအသာဖယ္ၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ သည္းႀကိဳးေသးေသး ေလးေတြနဲ႔ ကတၱီပါခင္းအနက္ေရာင္ဖိနပ္ပါးပါးေလးေပၚက သူ႔ရဲ႕ေျခဖမိုးျဖဴျဖဴေလးကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူ ၀တ္ထားတဲ့ ခဲေရာင္ထမီေပ်ာ့ေပ်ာ့ရဲ႕အနားစေလးေတြက ေျခမ်က္ေစ့ေပၚပံုက်ေနၿပီး ေလအေ၀ွ႔မွာ ညင္ညင္ သာသာ လႈပ္ခါေနခဲ့ၾကတယ္။ သူဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕ေရာက္ေနခဲ့တာလဲမသိပါဘူး..........။ ဒါေပမယ့္လည္း............... အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုေမာ့မၾကည့္ခ်င္ေသးဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းထဲမွာ မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႕ခိုကပ္က်န္ေနခဲ့ေသးတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္သိေနလို႔ပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူက ထပ္ေျပာတယ္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ျပန္ေတာ့မယ္ေလ....၊ ဘယ္အခ်ိန္႐ွိေနၿပီလဲ”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔စကားကို ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ရာကေနမထေသး၊ ေခါင္းကိုလည္း မေမာ့ေသးပဲနဲ႔ ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ပါတယ္။ ျပန္ခ်င္ျပန္ၾကမယ္ေလ....ဆိုတဲ့သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အဲ့ဒီလိုပံုစံကို သူကအျမင္ကတ္လာခဲ့ တယ္နဲ႔တူတယ္....။ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း သေဟာက္သဟာ ေလသံမာနဲ႔ေျပာျပန္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ျပန္မယ္ဆိုရင္ အခုထ”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ရဲ႕အသံအဆံုးမွာ ခံုေပၚထိုင္ရာကေနမထျဖစ္ေသးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ရေတာ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ အမိန္႔နဲ႔ ဆႏၵေတြကို ဘယ္ေသာအခါကမွ ကၽြန္ေတာ္မလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး။ မလြန္ဆန္ခ်င္ဘူးဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ မွန္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့တာကိုး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေမာ့ၾကည့္မိလိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ျမင္ကြင္းထဲမွာေတာ့ ဘာမိတ္ကပ္မွလိမ္းခ်ယ္မထားပဲ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုသ ာ ေခ်ာကလက္ေရာင့္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးဆိုးထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာ႐ွင္း႐ွင္းေလးကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အဲ့ဒီမ်က္ႏွာ ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အၾကည့္ေတြကိုလြဲဖယ္မသြားႏိုင္ေအာင္ အၿမဲတမ္းပဲ ၫႈိ႔ငင္တတ္ၾကလြန္းတယ္။ ကၽြန္ ေတာ္သိပ္ခ်စ္တဲ့အထဲမွာ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ သူ႔ဆံပင္႐ွည္႐ွည္ေလးေတြကေတာ့ အဆက္မျပတ္ဆိုသ လို တိုက္ခတ္ေနတဲ့ေလေျပထဲမွာ ေ၀့ေ၀့၀ဲ၀ဲႏိုင္လို႔။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူက သင္တန္းတက္တိုင္းလြယ္လာတတ္တဲ့ ကိုင္းတိုဘက္အိတ္ခပ္ႀကီးႀကီးကို ပခံုးမွာလြယ္ထားရင္း လက္ ႏွစ္ဖက္ကို ခပ္တင္းတင္းပိုက္ထားၿပီး ေအးစက္စက္မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္အေနအထားကေန ကၽြန္ေတာ့္ကိုအေပၚစီးကေနမိုးၾကည့္ေနတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းမွာ၊ မ်က္ေတာင္ေတြမွာ စိုစြတ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ မ်က္ရည္အစအနေတြကို သူျမင္သြားတယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕အၾကည့္ေတြကို ႐ုတ္သိမ္းသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာေလးကို ခပ္ေမာ့ေမာ့နဲ႔ပင့္ခ်ီထားလိုက္ၿပီး တစ္ဖက္ကိုေစာင္းငဲ့သြားတယ္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုလည္း တြန္႔႐ံုခပ္ေထ့ေထ့ေလးၿပံဳးလိုက္ျပန္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေလး႐ွက္သြားတယ္။ အခ်စ္အတြက္ မ်က္ရည္က်ၾကရတာ မထူးဆန္းလွေပမယ့္ အခု လိုမ်ိဳး သူလက္ပူးလက္ၾကပ္မိသြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေနရခက္တယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ စကားမ႐ွိစကား႐ွာၿပီးသူ႔ ကိုေမးလိုက္မိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ကိုသက္ေရာ”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူက လက္ႏွစ္ဖက္ပိုက္ထားတဲ့အေနအထားကေနၿပီးေတာ့ပဲ...... ပခံုးအစံုကို အသာတြန္႔ျပတယ္။ မသိဘူး ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ေပါ့။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုစကားမ်ိဳးေတြေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိႏိုင္ခဲ့ ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာ သူ႔ကို အျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲယွဥ္ၿပီးမျမင္ႏိုင္လို႔ဒီခံုေလးေပၚမွာပဲ သူျပန္လာ မယ့္အခ်ိန္အခုအခ်ိန္ထိ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့မိတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သိခ်င္စိတ္ကို မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္ေမး မိလိုက္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နင္.....သူ႔ကို အေျဖေပးလိုက္တာလား......ဟင္”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္အသံက တုန္လႈပ္ေနသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအသံေၾကာင့္လားမသိဘူး။ သူ႔မ်က္ႏွာက ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နင္သိပ္သိခ်င္ေနသလား”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ ရင္ပူစြာနဲ႔၊ ဟန္ေတာင္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္မိေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အဲ့ဒီႏွာဘူးကို ေနာက္တစ္ခါဒီလိုစကားမ်ိဳးေတြလာထပ္ေျပာရင္ သင္တန္းမွဴးနဲ႔တိုင္ေျပာမယ္လို႔ အျပတ္ေျပာ ခဲ့လိုက္တာ၊ သိၿပီလား”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ....... တစ္ခုခုကို..... လြတ္ေျမာက္ခြင့္ရလိုက္သလိုပဲ......။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသြားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာေလးဟာ ဆံပင္႐ွည္႐ွည္ဖ႐ိုဖရဲေလးေတြၾကားမွာ ငုပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္နဲ႔ လွပေနခဲ့ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို အေတြးထဲမွာေတာင္ ေနာက္တစ္ခါ မဆံုး႐ံႈးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ေပၚမွာသာ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို ထာ၀ရအပ္ထားႏိုင္ဖို႔အခြင့္ကိုပဲ လိုခ်င္ေနမိေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဒါေပမယ့္ နင္သြားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေျပာျဖစ္လိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေလသံက စိတ္ေကာက္ေနသလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ သူကထံုးစံအတိုင္း ေလသံမာမာနဲ႔</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ၿပီးေတာ့ ေဟမာတို႔နဲ႔ မုန္႔တီ၀င္စားေနတာကိုးဟဲ့....၊ ၾကာမွာေပါ့။ ေနပါဦး နင့္မ်က္ႏွာကေရာစာေမးပြဲက်တဲ့ ႐ုပ္နဲ႔ ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ငါဘာျဖစ္ေနတာလဲ နင္တကယ္သိခ်င္လား”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္အသံက အဖ်ားမွာ တုန္ခတ္သြားတယ္။ သူက ေခါင္းတစ္ခ်က္ဆတ္ျပတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နင့္ကို ခ်စ္ေနလို႔၊ ဆံုး႐ံႈးသြားရမွာ ေၾကာက္ေနလို႔ေပါ့”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အရဲစြန္႔ၿပီးေျပာလိုက္ရတာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အသံေတြက ႀကိဳးမညီတဲ့ဂစ္တာကို လက္နဲ႔တို႔အမွတ္တမဲ့ထိသြား တဲ့အတိုင္းပါပဲ...။ တကယ့္ကိုမညီမညာႏိုင္လြန္းလွပါတယ္။ ရင္ဘတ္ေအာက္က ႏွလံုးသားတစ္စံုကလည္း ေဒါင္လိုက္လား၊ အလွ်ားလိုက္လားမွန္းခြဲျခားမသိႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ကိုပဲ ေသြးတိုးႏႈန္းေတြနဲ႔လွ်င္ျမန္စြာ လႈပ္ခါေနခဲ့ရ႐ွာတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္စကားအဆံုးမွာ သူ႔မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္မိလိုက္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ရယ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏွာက ပိုၿပီးတင္းမာသြားတာကိုေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ အံႀကိတ္ထားေသးသလားလို႔ မေရ မရာေတြးလိုက္မိစဥ္မွာပဲ သူ႔ကိုေမာ့ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚက ဘယ္ဖက္ပါးဟာ ပူခနဲျဖစ္သြား ရပါတယ္။ သူ႔လက္တစ္ဖက္ေျမာက္တက္လာတာကို ရိပ္ခနဲျမင္လိုက္ရတာမွန္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မေ႐ွာင္မိ ခဲ့ဘူး။ မေ႐ွာင္ခ်င္ခဲ့တာဆိုရင္ ပိုၿပီးမွန္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေၾကကြဲသြားတယ္။ သူ႔ကိုဖြင့္ေျပာခဲ့ရင္ ဒီလိုပဲတုန္႔ျပန္မယ္ဆိုတာကို သိထားေပမယ့္....... တကယ္တမ္းရင္ဆိုင္လာရတဲ့အခါမွာ ကမာၻေျမေပၚက ပန္းေတြအားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စုစည္းၿပီးငိုေႂကြးၾကေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္အရမ္းလည္း ႐ွက္သြားမိတယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာ႐ွိေနတဲ့ လူအခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဒီ ျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္သြားၾကသလားဆိုတာ မေသခ်ာေပမယ့္ ေၾကကြဲစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႐ွက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္တစ္ခုလံုးလည္း ေျဗာင္းဆန္လာေအာင္ငို႐ိႈက္လာမိသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း အသိခ်င္ဆံုး ေမးခြန္းတစ္ခုကိုေမးလိုက္မိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နင္ငါ့ကို သိပ္မုန္းတာပဲလား....စံပယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူက ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တြန္႔႐ံုပဲခပ္ေထ့ေထ့ၿပံဳးရင္း ေခါင္းခါျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္တိုးတိုးေျပာတယ္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟင့္အင္း.....ငါလည္း နင့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">႐ုတ္တရက္မို႔ ခဏေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေယာင္တိေယာင္ေတာင္ျဖစ္သြားရတယ္။ သူေျပာတဲ့စကားရဲ႕အဓိပၸါယ္ ကို ခ်က္ျခင္းနားမလည္လိုက္သလိုျဖစ္သြားရေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းသာျခင္းအရိပ္အေယာင္ေတြက တဖိတ္ဖိတ္နဲ႔ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္လာခဲ့ၾကေတာ့တယ္။ သူက ဆက္ေျပာတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နင့္ကို ငါလည္းခ်စ္ေနတာ ၾကာလွၿပီ၊ နင့္ကဗ်ာစာအုပ္ေလးမဖတ္ခင္ ဟိုးအရင္ကတည္းကပဲ။ ဒါေပမယ့္ နင္ ကဖြင့္မေျပာတဲ့အျပင္တစ္ျခားလူေတြနဲ႔ ခဏခဏေအာင္သြယ္လုပ္လုပ္ေပးေနေတာ့ ငါသိပ္ၿပီးေဒါသ ထြက္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ မေနႏိုင္တဲ့တစ္ေန႔ နင္သာဖြင့္ေျပာလာခဲ့ရင္........... နင့္ကိုအျပစ္တစ္ခုခု ေပးၿပီးေတာ့မွ ခ်က္ျခင္းအေျဖျပန္ေပးဖို႔ ငါဆံုးျဖတ္ထားတာ....... ၾကာလွၿပီ..............။ ကဲ....အခုေတာ့ ဘယ္လိုလဲ....ကိုထူး”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">႐ွက္ရိပ္သန္းေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမၾကည့္ရဲပဲ မ်က္ႏွာေလးကိုတစ္ဖက္ငဲ့ၿပီး ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေလသံေလးနဲ႔ေျပာေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ပံုစံေလးကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ရင္ထဲမွာ ယံုၾကည္ျခင္းေတြဟာ တစ္စ,ထက္တစ္စ ခိုင္မာလာရေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ရင္ခြင္ထက္မွာ နားခိုေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြ၊ အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ထာ၀ရပိုင္ဆိုင္သြားရေတာ့ မယ္ေလ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒါနဲ႔ ႐ွက္ရိပ္သန္းေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကိုတစ္စိမ့္စိမ့္ေငးၾကည့္ရင္း...မြတ္သိပ္တမ္းမက္စြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာမိလိုက္တယ္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ငါ....နင့္ကို သိပ္ခ်စ္တာပဲဟာ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္အသံအဆံုးမွာ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာေလးက ကၽြန္ေတာ့္ဖက္လွည့္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႐ွက္ၿပံဳးေလးၿပံဳးၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပန္ေျပာတယ္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နင္ငါ့ကို သိပ္ခ်စ္တာ ငါသိပါတယ္ကိုထူးရယ္။ ငါလည္း နင့္နဲ႔ ထပ္တူပါပဲ”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ပတ္၀န္းက်င္ဟာဘာေတြျဖစ္ပ်က္ေနခဲ့မွန္းမသိေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကည့္ေတြဟာ ဆံုမွတ္တစ္ခုမွာ ဆံုဆည္းၾကၿပီး ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေနခဲ့မိၾကတယ္။ ေရျပင္ကိုျဖတ္ သန္း ၿပီးတိုက္ခတ္ေနခဲ့တဲ့ ေလတိုးသံကိုေတာင္မွ နားထဲမၾကားမိေတာ့သလိုပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာသြားေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ဘယ္ဖက္ပါးကို သူ႔လက္ဖ၀ါးေလးနဲ႔ ညင္သာစြာဖြဖြေလး ကိုင္ၿပီး ၾကင္နာစြာနဲ႔ေမးတယ္။ ဂ႐ုဏာသံေလးနဲ႔ပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ခုနက ငါ႐ိုက္လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္နာသြားလားဟင္”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကိုခပ္သြက္သြက္ေလးယမ္းျပလိုက္ပါတယ္။ မ်က္၀န္းရဲ႕အၾကည့္ေတြကိုလည္း သူ႔မ်က္၀န္း ကေနၿပီးလႊဲဖယ္ဖို႔သတိမရမိေသးပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ရင္ထဲမွာခံစားေနရတဲ့ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ မႈက ဘာနဲ႔မွေတာင္ႏႈိင္းရက္စရာမ႐ွိဘူးလို႔လဲ ထင္ေနမိပါေသးတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီေနာက္မွာ သူက ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာအသာအယာ၀င္ထိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ..ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္း&nbsp;&nbsp; ေပၚမွာ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကိုအပ္ၿပီး ခပ္သဲ့သဲ့ေလးၿငိမ္သက္ေနလိုက္တာ အၾကာႀကီးပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေလေျပေတြကေတာ့ ခပ္တိုးတိုးတိုက္လို႔....။ ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">13rd. December , 2004.</div><div style="text-align: justify;">Monday.</div><div style="text-align: justify;">07:20 a:m.</div><div style="text-align: justify;">In Malaysia.</div><div style="text-align: justify;">(အဆံုး=အစ)</div><div style="text-align: justify;">=====================================================================</div><div style="color: #0c343d; text-align: justify;"><i>႐ွင္းသင့္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္စာအုပ္စင္ကို႐ွင္းရင္း ဟိုးတုန္းက ဗလာစာအုပ္ထဲမွာေရးထားမိတဲ့ ၀တၱဳတို ေလးတစ္ပုဒ္ကိုေတြ႔လိုက္လို႔စက္ထဲျပန္႐ိုက္ထည့္ၿပီး၊ ဘေလာ့ဂ္ေပၚအမွတ္တရတင္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁၃ရက္၊ တနလာၤေန႔မနက္ ၇နာရီနဲ႔၂၀မိနစ္တုန္းက ေရးၿပီးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့အတြက္ ဒီ၀တၱဳ တိုေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေရးျဖစ္ခဲ့တာ ၆ႏွစ္ေလာက္ေတာင္႐ွိသြားပါၿပီ။ ရံဖန္ရံခါ အြန္လိုင္းမွာေတြ႔ျဖစ္တဲ့ေမာင္ ႏွမအခ်ိဳ႕နဲ႔ေျပာျဖစ္သလိုပါပဲ။ ဟိုးးးတုန္းက ကိုယ္ေရးခဲ့တဲ့စာေလးေတြျပန္ဖတ္မိရင္၊ ႐ွက္သလိုလို၊ ရယ္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္မိခံစားမိရတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲဗ်ာ။</i></div><div style="color: #0c343d; text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="color: #0c343d; text-align: justify;"><i>ကၽြန္ေတာ္ အသက္၂၄ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္တုန္းက ေရးခဲ့ဖူးတဲ့အခ်စ္၀တၱဳတိုေလးကို စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ ဖတ္ေပးခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္လွ်က္ပါ.....။</i></div><div style="color: #0c343d; text-align: justify;"><i><br /></i></div><div style="color: #0c343d; text-align: justify;"><i>စကားမစပ္ပါပဲ။ အဆင္ေျပခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီလင့္ခ္အသစ္ကိုေျပာင္းခ်ိတ္ေပးၾကပါဦးခင္ဗ်ာ။ လင့္ခ္အေဟာင္းက အလုပ္လုပ္တာ သိပ္ၿပီး ေႏွးေကြးလြန္းလို႔ပါ.....:D</i><br /><br /><i>ပံုေလးကိုေတာ့&nbsp;<a href="http://www.trishhurley.com/images/EarlyEveningSky.jpg">ဒီေနရာေလးကေန</a> ယူသံုးခဲ့ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။ </i></div><div style="text-align: justify;">=====================================================================</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္.......</div><div style="text-align: justify;"><b>ဏီလင္းညိဳ</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-5789359628652197714?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-76159492933029800012010-12-10T23:09:00.000-08:002010-12-11T20:53:34.772-08:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-large;"><b>“ကိုယ့္</b></span>ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကို မင္းမျမင္တာေနမွာပါ”....</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ရင္ခုန္သံဆိုတာ မျမင္ႏိုင္ဘူးေလ.....။ ၾကားပဲ ၾကားႏိုင္တဲ့အရာမ်ိဳးပါ...။ စေျပာကတည္းက မွားေနၿပီထင္ တယ္ေနာ္....၊ အဟင္း”.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေျပာရင္းျဖင့္စကားဆံုးကာနီးတြင္ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲ သူမရဲ႕ရယ္သံတခ်ိဳ႕က ကပ္ၿငိပါသြား၏။ ထိုစဥ္ ညဥ့္ဦး ေလေျပတစ္သုတ္က သူမတို႔ကိုျဖတ္သန္းတိုးေ၀ွ႔လို႔သြားသည္။ သူမရဲ႕႐ွည္ေမ်ာေမ်ာဆံပင္ေလးေတြ ေလယူ ရာေနာက္လိုက္ပါသြားၾက၏။ ထို႔အတူ သူမရဲ႕အသားေပ်ာ့ေပ်ာ့အက်ႌစမ်ားကလည္း ေလထဲတြင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ အသံေပးကာ လူးလြန္႔လႈပ္ခါလွ်က္.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TQMiWBTIZWI/AAAAAAAAAQo/7GVNuZil9EA/s1600/equal.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" n4="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TQMiWBTIZWI/AAAAAAAAAQo/7GVNuZil9EA/s320/equal.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">ညခုႏွစ္နာရီခန္႔႐ွိေသးေသာ္လည္း သူမတို႔ေနေသာ လမ္းသြယ္ေလးထဲတြင္ လူ႐ွင္းေနခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လမ္းထိပ္႐ွိစာအုပ္ဆိုင္တြင္ ငွားထားေသာမဂၢဇင္းမ်ားျပန္ပို႔ရန္ အိမ္မွတစ္ေယာက္တည္းထြက္လာခဲ့ေသာ သူမကို သူရိန္တစ္ေယာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္စကားလိုက္ေျပာခြင့္ရေနျခင္းျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူရိန္ဆိုတာ အျခားသူေတာ့မဟုတ္....။ သူမတို႔ေနေသာ လမ္းထဲမွျဖစ္သည္။ အိမ္ခ်င္းအနည္းငယ္သာ လွမ္းေ၀း၏။ လူခ်င္းလည္း မ်က္မွန္းတန္းမိ႐ံုရင္းႏွီးပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမဟုတ္ခဲ့ပါ..။ ထို႔အတူ သူရိန္တို႔မိသားစုက သူမတို႔ေနေသာလူလတ္တန္းစားဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ေလးထဲသို႔ ေနာက္က်မွေျပာင္းလာ ခဲ့တာလည္းပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမစကားေၾကာင့္ထင္သည္။ သူရိန္က သူမမ်က္ႏွာကို ခပ္ေဆြးေဆြးငဲ့ၾကည့္ရင္း.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ထားပါေတာ့ေလ....၊ ကိုယ္ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပါဘူး....။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္မင္းအေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ ထိခ်စ္ခဲ့သလဲ..၊ ေပးဆပ္ခဲ့သလဲဆိုတာေတြကိုေတာ့ မင္းတစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ ငဲ့ၾကည့္သင့္ပါတယ္”.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီတစ္ခါေတာ့ သူရိန္႔ကိုငဲ့ၫွာစြာျဖင့္ သူမဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ေတာ့....။ သို႔ေသာ္ သူမရင္တြင္းထဲမွ သူရိန္႔ကို တီးတိုးေမးခြန္းတစ္ခု ေမးေနမိလိုက္သည္။ သူရိန္ဘာေတြလာေျပာေနတာလည္း....ဟု။ ထို႔အတူသူမရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကလည္း မရည္႐ြယ္စြာျဖင့္ ခပ္လြန္႔လြန္႔ေလးၿပံဳးေနမိခဲ့၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မိန္းမတစ္ေယာက္ကို (သူမကို) အ႐ူးအမူးခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာႏွင့္ သူရိန္႔အေပၚတြင္ သူမျပန္ခ်စ္သင့္သလား ဟုလည္း ျပန္ေတြးေနလိုက္မိျပန္သည္။ ေနာက္ၿပီး သူရိန္႔ေျပာစကားထဲတြင္ပါေသာ ေပးဆပ္ျခင္းဆိုတာ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ အခ်ိ္န္ကုန္ခံကာ......... ေနာက္ကေနတစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္ေနတတ္ တာဟာ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စစ္မွန္ေသာေပးဆပ္ျခင္းတဲ့လား.....၊ အခ်ိန္တိုင္းလိုလို.... ျမင္သာ ေသာေနရာတိုင္းတြင္႐ွိေနတတ္တာလည္း ေပးဆပ္ျခင္းလို႔ေခၚသလား....၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အိမ္ေ႐ွ႕မွာ...ခဏ ခဏျဖတ္ၿပီး ေလွ်ာက္တတ္တာမ်ိဳးကိုေခၚသလား.....။ ညတိုင္း သူမအိမ္ႏွင့္မလွမ္းမကမ္းေနရာတြင္ ဂစ္တာ တီးၿပီးသီခ်င္းဆိုျပတိုင္း ျပန္ခ်စ္ရမည္တဲ့လား...။ ထိုအတိုင္းဆိုလွ်င္........ သူမအတြက္ ရည္းစားေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားအဖတ္တင္ေနေလာက္ၿပီ....။ သို႔ေသာ္ ေပးဆပ္ျခင္းဆိုတာရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို သူမလည္း.....ေကာင္းစြာ မခြဲျခားတတ္ေသးပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေတြးရင္းျဖင့္ သူမထပ္ၿပီးရယ္ခ်င္လာသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“သူရိန္႔ကို တစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္တယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေမးပါ....၊ တစ္ခုမဟုတ္ဘူး....။ သစၥာသာေမးမယ္ဆိုရင္ အကုန္ေျဖမယ္”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမကို႐ြန္း႐ြန္းစားစားငဲ့ၾကည့္ရင္း သူရိန္ကဆိုသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“တစ္ကယ္လို႔မ်ား.....သူရိန္႔ကို သစၥာျပန္မခ်စ္ရင္ သူရိန္ဘာျဖစ္သြားမလဲ...။ မေျဖခ်င္လည္းရတယ္ ေနာ္....၊ သစၥာက သိခ်င္႐ံုသက္သက္ပါ”.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမအေမးကို သူရိန္က အသက္႐ႈသံျပင္းျပင္းစြက္လွ်က္.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ကိုယ္ခုေနေတာ့ မေျပာျပတတ္ေသးဘူး....၊ တစ္ခုခုျဖစ္သြားမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္....၊ ေၾကကြဲသြားရမွာ ေတာ့ အမွန္ပဲေလ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">နားေထာင္ရင္း သူမၿပံဳးလိုက္မိသည္။ သူရိန္တစ္ေယာက္ သူမ၏ေမးခြန္းကို ေရေရရာရာမေျဖႏိုင္တာ မို႔ျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဒါဆို အခုလက္႐ွိ သူရိန္တြဲေနတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ျပတ္သြားမယ္ဆိုရင္ေရာ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမအေမးေၾကာင့္ သူရိန္႔ခႏၶာကိုယ္ ဆတ္ခနဲျဖစ္သြားသလို႐ွိ၏။ ထို႔ေနာက္ သူရိန္႔ထံမွ ႐ုတ္တရက္ ဘာသံမွ ထြက္မလာႏိုင္ခဲ့.....။ ဧကႏၷသူရိန္တစ္ေယာက္ သူ႔အေၾကာင္းေတြကို သူမသိေနတာအံ့ၾသေနၿပီ ထင္သည္။ ဟုတ္သည္...၊ သူရိန္႔ေၾကာင္းေတြကို သူမသိ၏။ တစ္လမ္းတည္းေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ၿပီး ႐ုပ္ေခ်ာေခ်ာ၊ ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျဖင့္ သူရိန္႔အေၾကာင္းက လမ္းထဲမွမိန္းကေလးမ်ားေန႔တိုင္း ေျပာခ်င္စရာ၊ စိတ္ကူးယဥ္ ခ်င္စရာေခါင္းစဥ္တစ္ခုမို႔ပင္ျဖစ္၏။ ထို႔အတြက္ သူရိန္႔အေၾကာင္းမ်ား သူမ နားထဲကိုေရာက္လာခဲ့တာ သိပ္ၿပီးေတာ့မဆန္းလွပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူရိန္႔အေၾကာင္းမ်ားကို သူမအေနျဖင့္ တမင္တကာနားစြင့္မေနမိေသာ္လည္း သူရိန္ဆံပင္ပံုစံ အသစ္ ေျပာင္းလိုက္သည္ကအစ၊ လမ္းထဲသို႔ သူ႔ၿပိဳင္ဘီးနီနီေလးျဖင့္ အ႐ွိန္ျပင္းစြာ ဘယ္လိုနင္း၀င္ လာတတ္သည္ အဆံုး တစ္ဆင့္စကားျဖင့္ အၿမဲလိုလိုသိေနခဲ့ရေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ သတင္းမ်ားႏွင့္ ရည္းစားမ်ားတတ္ ေသာ သူရိန္က သူမကို စြဲလန္းစြာ ခ်စ္ေနခဲ့သည္တဲ့....။ ဒီသတင္းကို ၾကားတုန္းက သူမကိုယ့္နားကိုယ္ ေတာင္ျပန္ၿပီးမယံုခ်င္....။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွေတာ့မဟုတ္.....၊ သူမႏွင့္ သူရိန္က ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ဥ္းႏွစ္ ေၾကာင္းလို ကြာျခားလြန္းေနခဲ့တာမို႔ျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမက ေအးေဆးတည္ၿငိမ္သေလာက္ သူရိန္ကတက္ႂကြဆူပူလြန္းသည္။ သူမက ပညာေရးကိုအေလးထား သေလာက္ သူရိန္က ဒီေခတ္မွာ ပညာမတတ္လည္းဘာမွမျဖစ္ပါဘူးကြာ...ဟုေႂကြးေၾကာ္တတ္သူ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမေျခလွမ္းေတြကို အ႐ွိန္နည္းနည္းျမႇင့္လိုက္မိသည္။ လမ္းထိပ္ကိုေရာက္ကာနီးေနၿပီမို႔ျဖစ္၏။ သူမရဲ႕ေျခ လွမ္းေတြကို မွီေအာင္လိုက္ရင္း အသက္႐ႈသံခပ္ျပင္းျပင္းစြက္လွ်က္ သူရိန္ကေျပာသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အဲ့ဒါေတြက အေပ်ာ္တြဲတာပါ.....၊ သူတို႔မ႐ွိလို႔ ကိုယ့္ဘ၀က ဘာမွျဖစ္မသြား”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဒီမွာသူရိန္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူရိန္႔စကားမဆံုးခင္ သူမၾကားျဖတ္၀င္ကာေခၚလိုက္တာမို႔ သူရိန္က အထိတ္တလန္႔ျဖင့္ ၾကည့္လာသည္။ သူရိန္႔ကိုေသြးေအးစြာၾကည့္ရင္း....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အဲ့ဒီေကာင္မေလးေနရာမွာ သူရိန္႔ရဲ႕ေသြးခ်င္းထဲကတစ္ေယာက္လို႔ ျမင္ေယာင္ခံစားၾကည့္လိုက္ပါ....၊ အဲ့ဒါ ဆိုရင္ သူရိန္႔စိတ္ထဲမွာဘယ္လိုေနမလဲ....။ ခံစားရမလဲ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လမ္းမဆီသို႔ဖ်ာဆင္းေနေသာ မီးတိုင္မွအလင္းေရာင္ တစ္စြန္းတစ္စ,ေအာက္တြင္ သူရိန္႔မ်က္ႏွာက ယိုယြင္းစြာျဖင့္.....။ သူမတစ္ခ်က္ငဲ့ၾကည့္ရင္း ဆက္ေျပာမိသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေနာက္ၿပီး သူရိန္တစ္ခုကိုေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ထားေစခ်င္တယ္.....။ သစၥာအေနနဲ႔ သူရိန္႔ကို ဘယ္လို နည္းနဲ႔မွျပန္ခ်စ္လာႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး...။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ သစၥာရဲ႕ရင္ထဲမွာ သူရိန္႔အတြက္ ေနရာ မ႐ွိတာကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသခ်ာေနလြန္းလို႔ပါပဲ.....။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူရိန္႔အတြက္ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ အဖတ္တင္ ေနပါလိမ့္မယ္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ၿပီးေတာ့ သူရိန္နဲ႔ သစၥာတို႔ရဲ႕အေနအထားေတြကလည္း ကြာျခားလြန္းလွပါတယ္...။ အေ႐ွ႕နဲ႔အေနာက္ လိုပါပဲ .....။ အနားသတ္မညီႏိုင္မယ့္ ႀတိဂံတစ္ခုကို သစၥာေရးဆြဲဖို႔၀ါသနာမပါသလို စိတ္ကူးလည္း မယဥ္တတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ တကယ္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြကို ေဘးဖယ္ ထားမိမယ္ထင္ပါတယ္သူရိန္”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စကားအဆံုးတြင္ သူမေျခလွမ္းေတြကို ခဏတာရပ္တန္႔ပစ္လိုက္သည္။ လမ္းထိပ္ေရာက္ဖို႔ သိပ္မလိုေတာ့ တာမို႔ပင္ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူရိန္႔ေျခလွမ္းေတြလည္း ရပ္တန္႔သြားရေလေတာ့သည္။ လမ္းထိပ္ဖက္ဆီသို႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္း သူရိန္႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိလိုက္သည္။ သူမ၏ အၾကည့္မ်ားထဲတြင္ သူရိန္႔ရဲ႕ ပံုစံက ဆြဲေဆာင္အားျပင္းေနခဲ့ေသးသလိုလို....။ သူမေခါင္းတစ္ခ်က္ယမ္းပစ္လိုက္မိသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဘာျဖစ္လို႔လဲ....သစၥာရယ္”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူရိန္က တိုးခတ္စြာေမးလာသည္။ သူမ၏ ေခါင္းယမ္းလိုက္သည့္အမူအယာေၾကာင့္ထင္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ မေခါင္းကို တစ္ခါထပ္ရမ္းလိုက္ရင္း.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး သူရိန္....၊ ကဲ...သစၥာသြားေတာ့မယ္ေနာ္....။ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့မွာ မို႔လို႔ပါ”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူရိန္က ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။ လမ္းမီးေရာင္ ခပ္သဲ့သဲ့ေအာက္တြင္ သူရိန္႔ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း ျဖဴစင္စြာျဖင့္ သူမၿပံဳးျပမိလိုက္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အခု သစၥာရဲ႕ေနာက္ကေန ကပ္လိုက္မလာပါနဲ႔ေနာ္....။ မလိုအပ္ပဲနဲ႔ သစၥာနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ကိုဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ မပ်ံ႕ႏွံ႔ေစခ်င္တဲ့စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ေျပာတာပါ။ တစ္ျခားဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔မွ မဟုတ္ ပါဘူး။ သူရိန္႔ကို သစၥာခင္ပါတယ္”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေျပာၿပီး မ်က္လံုးအၾကည့္ျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူရိန္႔ေ႐ွ႕မွသူမေနထြက္လာမိသည္။ ညဥ့္ဦးေလေျပက ခပ္တိုး တိုးတိုက္ခတ္လာျပန္ေလသည္။ မ်က္ႏွာေပၚကို လာေရာက္ထိမွန္ေသာ ဆံပင္႐ွည္႐ွည္အခ်ိဳ႕ကို အသာ အယာ ဖယ္႐ွားလိုက္ရင္း ေနာက္သို႔ မသိမသာတစ္ခ်က္ငဲ့ၾကည့္ျဖစ္၏။ သူရိန္တစ္ေယာက္ သူမေနာက္သို႔ ဆက္လိုက္မလာေတာ့ပါ။ သူမထပ္ကာ ႀကိတ္ၿပံဳးလိုက္မိျပန္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ကိုယ္နဲ႔ စ႐ိုက္မတူတဲ့ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ငါျပဳျပင္ၾကည့္မယ္”ဆိုၿပီး ႐ူး႐ူးမူးမူးခ်စ္ တတ္ေသာ စြန္႔စားျခင္းတစ္မ်ိဳးကို သူမသိပ္အယံုအၾကည္မ႐ွိလွပါ။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္သိပ္ကို အေရးႀကီးတယ္ဟု သူမ၏ မိခင္ျဖစ္သူကေတာ့ ရံဖန္ရံခါေျပာျပတတ္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေတြးႏွင့္အတူ သူမဆက္ေလွ်ာက္ေနခဲ့၏။ လမ္းထိပ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ပတ္၀န္းက်င္က ႐ုတ္တရက္ ဆူညံစြာ သက္၀င္လာခဲ့သလိုျဖစ္လာသည္။ ညသည္ လတ္ဆတ္စြာ ႏုပ်ိဳသက္၀င္ေနဆဲ။ ထို႔အတူ သူမ၏ ႏွလံုး သားတစ္စံုသည္လည္း အစြန္းအထင္းကင္းမဲ့လြန္းစြာျဖင့္ လတ္ဆတ္ႏုပ်ိဳစြာ ႐ွင္းသန္႔ေနခဲ့ဆဲ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">လက္</span></b>ဖက္ရည္ဆိုင္အတြင္းသို႔ သူရိန္လွမ္း၀င္လိုက္ေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သူတို႔ထိုင္ေနေသာ စားပြဲ၀ိုင္းမွေနၿပီး ၀မ္းသာအားရေအာ္ေခၚၾကသည္။ ဆံပင္ကို တစ္ခ်က္သပ္တင္ကာ ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲျဖင့္ ထိုစားပြဲ၀ိုင္းဆီသို႔ သူရိန္ေလွ်ာက္သြားလိုက္၏။ ဆိုင္အတြင္းမွ အခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ားက ေခ်ာေမာသန္႔ျပန္႔ေနခဲ့ ေသာ သူ႔ကို အားက်သလို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတာကိုလည္း သတိထားမိလိုက္ေသးသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စားပြဲ၀ိုင္းတြင္ ခံုပုေလးကိုဆြဲကာ၀င္ထိုင္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဘယ္လိုလဲ...သူရိန္....။ ဒီညမင္းရဲ႕ အေရးေတာ္ပံုေအာင္ခဲ့ၿပီလား”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စိတ္၀င္တစားေမးလိုက္ေသာ အသံေၾကာင့္ သူရိန္ႏႈတ္မွ ဟက္ခနဲတစ္ခ်က္ရယ္လိုက္မိသည္။ ထို႔အတူ ေစာ ေစာက သူ႔ကို ခ်ိဳသာေသာစကားမ်ားျဖင့္ႏွိပ္ကြပ္ကာထားခဲ့ေသာ သစၥာရဲ႕မ်က္ႏွာကိုျမင္ေယာင္လာမိျပန္ ၏။ က်န္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕မ်က္ႏွာမ်ားကလည္း စိတ္၀င္စားမႈမ်ားျဖင့္႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲႏိုင္လြန္းလွစြာျဖင့္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူရိန္ေခါင္းယမ္းျပလိုက္သည္။ ထိုအခါ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထံမွ အသံေပါင္းစံုထြက္လာေလေတာ့သည္။ ၿပီး ေတာ့ ေျပာၾကသည္မွာ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္....။ စကားမ်ားအားလံုး သူရိန္႔နားထဲသို႔မ၀င္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ လက္ကာျပလိုက္ၿပီး....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“တိတ္ၾကစမ္းကြာ....၊ ထားလိုက္ေတာ့ အဲ့ဒီကိစၥကို။ ငါက ရမလားလို႔ လိုက္ၾကည့္တာပါပဲ။ စီးရီးယပ္စ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမွာ မင္းတို႔မွတ္ထား။ ငါ့ကို ႀကိဳက္တဲ့မိန္းမေတြမွ အမ်ားႀကီးပဲ။ အဲ့ဒီထဲက ငါႀကိဳက္တာကို ေ႐ြး႐ံုပဲ။ သစၥာဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္ကို လိုက္ခဲ့တာလည္း ငါ့ကိုျပန္ႀကိဳက္ႏိုင္မယ္ထင္လို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူက ငါ့ကိုမခံစားႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့လည္း ငါ့အတြက္ ေနာက္တစ္ေယာက္ေျပာင္း႐ံုေပါကြာ....။ ေလာကႀကီးထဲမွာ မိန္းမဆိုတာ သူတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပါဘူး။ အျခားလူေတြထက္ေတာင္မွ ငါ့အတြက္က ေပါပါေသး တယ္။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေျပာရင္း သူရိန္ကေခါင္းကိုေမာ့ကာရယ္၏။ ဒီစကားသည္ သူရိန္႔ရင္ထဲမွ............ တကယ္လာေသာစကား ျဖစ္သည္။ ထို႔အတြက္ သူရိန္႔အေၾကာင္းကိုသိေနၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း အတူတူလိုက္ရယ္ၾက ေလေတာ့၏။ ရယ္သံမ်ားျဖင့္ သူတို႔စားပြဲ၀ိုင္းေလးက အနည္းငယ္ဆူညံစြာက်ယ္ေလာင္သြားရသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုစဥ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ ဖြင့္ထားေသာ<a href="http://www.fileden.com/files/2009/9/3/2564105/40.MP3">သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္</a>က မတိုးမက်ယ္ လြင့္ပ်ံ႕လာတာကို သူရိန္တစ္ေယာက္ၾကားလိုက္ရေလေတာ့၏။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">==================================</div><div style="text-align: justify;">ထပ္တူညီေသာ ခ်စ္ျခင္းမ်ား ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစခင္ဗ်ာ...။</div><div style="text-align: justify;">==================================<br />ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္......</div><div style="text-align: justify;"><b>ဏီလင္းညိဳ</b></div>(ထပ္တူ......)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-7615949293302980001?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-53777897646686519462010-12-05T03:55:00.000-08:002010-12-05T06:21:03.259-08:00<div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><b><span style="font-size: x-large;">တိတ္</span></b>ဆိတ္ၿငိမ္သက္သလို႐ွိေနခဲ့ေလေသာ ညဥ့္နက္ခ်ိန္တစ္ခုထဲတြင္ ၾကယ္ကေလးမ်ားကတိုးခတ္စြာ လင္းလက္ေနခဲ့ၾက၏။ ညသည္ ႏွင္းရည္စက္မ်ားျဖင့္ စိုလက္ေနခဲ့သလို႐ွိေနခဲ့ျပန္ေလသည္။ ထို႔အျပင္ မႈန္ဖ် ဖ်ျဖင့္ ႀကိတ္ကာတိုက္ခတ္တတ္ေလေသာ ညဥ့္ေလေျပအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ရံဖန္ရံခါအခ်ိန္မ်ားတြင္မူ ညက ငိုက္ ျမည္းေနရာမွ ေခါင္းေထာင္ကာ ၾကည့္တတ္ျပန္ေသး၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေတာင္ေစာင္းတစ္ေလွ်ာက္ကို ပတ္ကာယက္ေဖာက္ထားခဲ့ေသာ ေတာင္တက္ေျမနီလမ္းမေလးေပၚတြင္ သူ တစ္ေယာက္တည္းျဖည္းညင္းစြာျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ့မိသည္။ ေကာင္းကင္မွ မွိန္ျပျပၾကယ္က ေလးမ်ား၏ ပံ့ပိုးမႈတစ္ခုျဖစ္ေသာ အလင္းေရာင္ငယ္ေလးမ်ားေၾကာင့္ သူ႔ေ႐ွ႕မွ ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္ႏိုင္လြန္းေနခဲ့ ေသာ လမ္းကေလးကို ေ၀၀ါးျခင္းအနည္းငယ္စြက္လွ်က္ျမင္ေတြ႕ေနခဲ့ရ၏။ သူ၏ေဘးတစ္ဖက္ျခမ္းေတာင္ နံရံေစာင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္အေလ့က်ေပါက္ပင္ေလးမ်ား႐ွိသည္။ ထို႔အတူ ႐ိုးသားစြာပြင့္လန္းဖ်ာတတ္ေသာ ေတာပန္းပင္ကေလးမ်ားလည္း႐ွိေသးသည္။ သူ၏ညာဖက္လမ္းအစြန္ဖက္တြင္မူ ခပ္နက္နက္လွ်ိဳေျမာင္မ်ား၊ ေခ်ာက္မ်ားက အစဥ္အၿမဲလိုလို ယွဥ္တြဲကာလိုက္ပါေနခဲ့သလို႐ွိခဲ့ၾက၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔ေၾကာင့္ ေတာင္ပတ္ေျမနီလမ္းေလးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သူေလွ်ာက္လွမ္းေနမိခဲ့ရင္း ဘယ္ဖက္ေတာင္နံရံ ဆီမွေတာပန္းကေလးမ်ား၏ အဆင္း၊ ရနံ၊ အေလ့က်ေပါက္ပင္ေလးမ်ား၏ မာယာမဲ့ေသာ အသြင္သ႑ာန္ စသည္တို႔ကို ၾကည္ႏူးႏွစ္သက္စြာခံစားမိရသလို၊ တစ္ခါတရံတြင္ေတာ့ တစ္ဖက္ျခမ္းမွေခ်ာက္နက္နက္မ်ား ႐ွိရာ အေမွာင္ထုဆီသို႔ အမွတ္မထင္ေငးမိရင္း ခပ္ဖြဖြေက်ာခ်မ္းမိတတ္ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ႏြမ္းလ် ၊ ယိုင္နဲ႔ခ်င္ေနၿပီျဖစ္ေသာေျခလွမ္းမ်ားကို (ရံဖန္ရံခါတြင္)တ႐ြတ္ဆြဲကာသယ္ေဆာင္လွ်က္ သူဆက္ေလွ်ာက္ ေနမိဆဲျဖစ္ရ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီလမ္းကေလးေပၚမွာ သူေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တာၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သူ႔ေျခ၊ သူ႔လက္စသည္တို႔သည္ အရည္ ခမ္းကာ ပိန္လွီေျခာက္ကပ္ေနသလိုျဖစ္ေနခဲ့ရၿပီ။ ထို႔အတူ သူ၏ခါးသည္လည္း မတ္မတ္မထားႏိုင္ေတာ့ပဲ အတန္ငယ္ကိုင္းေနခဲ့သေယာင္႐ွိခဲ့ရၿပီျဖစ္၏။ ကာလအေတာ္ၾကာေအာင္ ဆီႏွင့္ေ၀းခဲ့ေလေသာ သူ႔ဆံပင္ မ်ားသည္လည္း ေသြ႔ေျခာက္စြာျဖင့္ ဖ႐ိုဖရဲ၊ ဖြာဆန္က်ဲကာ အျဖဴတစ္၀က္ေရာယွက္ေနခဲ့ရေလၿပီ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အဖိုးႀကီး”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီလမ္းကေလးေပၚတြင္ သူ႔ေဘးနားက ျဖတ္သန္းသြားလာခဲ့ၾကသူအခ်ိဳ႕၏ေခၚသံကို နားထဲျပန္ၾကားေယာင္ မိလာသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေခၚသံၾကားရတိုင္း၊ အေခၚခံရတိုင္း ႏြမ္းလ်ေနခဲ့ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ခပ္သဲ့သဲ့ပင္ သူ ျပန္ၿပံဳးျပမိတတ္၏။ တကယ္ေတာ့ သူသည္အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္မဟုတ္ခဲ့ေသးပါ။ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ျခင္းမ်ား သည္ သူ႔ရင္ထဲမွ ပ်ံသန္းမသြားၾကေသး။ သို႔ေသာ္ သူ၏သြင္ျပင္လကၡဏာေၾကာင့္ “အဖိုးႀကီး”ဟု အေခၚခံ ရတာကိုလည္း စိတ္ထဲတြင္ဘယ္လိုမွမေနခဲ့ပါ။ လူတိုင္းတြင္(ကိုယ္မဟုတ္ေသာတစ္ဖက္သားကို) အေပၚယံ ႐ွပ္ၾကည့္ၿပီးႀကိဳက္သလိုထင္ျမင္ယူဆခြင့္႐ွိသည္ဟုသူထင္မိ၏။သဘာ၀တရားကေပးအပ္ခဲ့ေသာလက္ေဆာင္ တစ္ခုလားေတာ့ သူမေျပာတတ္ေတာ့ပါ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">ေလ</span></b>ေျပသည္ တိုးညင္းစြာပင္ တိုက္ခတ္လွ်က္႐ွိေနခဲ့ေသး၏။ ေကာင္းကင္တြင္ ၾကယ္ေရာင္တို႔စံုခဲ့ေလ ၿပီ။ အလင္းမဲ့ညတို႔ ပ်က္သုန္းခ်ိန္တန္ခဲ့ၿပီလားကြယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး လိပ္ျပာလွလွေလးေတြအတြက္ ခ်ိဳျမျမ၀ိုင္ တစ္ခြက္ကို ေဖ်ာ္စပ္ခြင့္ေပးၾကပါ။ ရာသီဆိုးေတြကို ခုတ္ပိုင္းပစ္ဖို႔အတြက္ အက္ဆစ္ဓားတစ္လက္ ဘယ္ေန ရာမွာ ေရာက္ေနခဲ့ပါသလဲ။ မ်က္ႏွာဖံုးအတုေတြဟာ တစ္ခါတေလမွာ အစစ္နဲ႔ခြဲျခားဖို႔ ခက္ခဲလြန္းလွခ်ည့္..။ ခ်ိဳးငွက္ ျဖဴျဖဴေလးရဲ႕အေတာင္ပံတစ္စံုကို ငါ့ႏွလံုးသားထက္မွာ ဆင္ျမန္းခြင့္ေပးပါေတာ့....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">ေတာင္</span></b>ေတာင္အီအီေတြးေတာရင္း............ဟိုဟိုဒီဒီေငးေမာရင္း သူဆက္ေလွ်ာက္ေနမိခဲ့လိုက္၏။ ထိုစဥ္ သူႏွင့္ေ၀းကြာလြန္းေနဆဲျဖစ္ေသာ ေတာင္ထိပ္ဖ်ားရပ္၀န္း႐ွိ ပြဲေတာ္ဆီမွဂီတသံခပ္သဲ့သဲ့ကို ေလေျပ တစ္ခ်က္အေ၀ွ႔တြင္ နားထဲၾကားလိုက္မိရသည္။ ထိုအခါ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားက တ႐ြတ္ဆြဲသြားေနရာမွ အနည္း ငယ္သြက္လက္ ျမန္ဆန္သြားသလို႐ွိသြား၏။ ေန အစင္းစင္း၊ လ အစင္းစင္း ၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္႐ွိေနခဲ့ေသာ ေကာင္းကင္တစ္ခုေအာက္႐ွိ ဒီလမ္းကေလးထက္တြင္ သူဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ့မိသည္က ထိုပြဲေတာ္ ဆီသို႔သာျဖစ္ခဲ့ပါ၏။ ထိုကဲ့သို႔ေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ့စဥ္တြင္ ရံဖန္ရံခါဆိုသလို ဆီးႏွင္းပြင့္မ်ားက ျပင္းတစ္လွည့္၊ ၫႇင္းတစ္လွည့္႐ိုက္ ခတ္တတ္ၾကသည္။ မိုးစက္မ်ားကလည္း ထိုနည္းတူစြာပင္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေပၚသို႔ ႐ိုက္ ခတ္တတ္ၾကေသး၏။ ပူေလာင္စူး႐ွလြန္းေသာေနေရာင္ျခည္တန္းမ်ားကိုေတာ့ျဖင့္ သူအမႈမထားခဲ့ရေတာ့ၿပီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေဟ့....အဖိုးႀကီး”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္ေက်ာဖက္ဆီမွ ေခၚသံေၾကာင့္သူလွည့္ၾကည့္မိလိုက္၏။ ၾကယ္အလင္းေရာင္ခပ္လဲ့လဲ့ေအာက္တြင္ သူ႔ဆီသြက္လက္စြာေလွ်ာက္လွမ္းလာေနခဲ့ေသာ လူ႐ြယ္တစ္ဦးကို ေ၀သီေသာမ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ ေတြ႔လိုက္ရ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေျခလွမ္းမ်ားကို တုန္႔ဆိုင္းလိုက္ကာ ထိုလူ႐ြယ္ကိုရပ္ေစာင့္ေနလိုက္မိ၏။ ခဏတာ အ တြင္းမွာပင္ သူအနီးသို႔ ထိုလူ႐ြယ္ေရာက္လာခဲ့ေတာ့ေလသည္။ ေအးစက္စြာ ေသြ႔ေျခာက္အက္ကြဲေနခဲ့ ေသာႏႈတ္ခမ္းတို႔ကို လွ်ာျဖင့္တစ္ခ်က္သိမ္းလိုက္ရင္း ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားတစ္ခြန္း သူခပ္တိုးတိုးဆိုမိခဲ့၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေကာင္းေသာ အခ်ိန္အခါပါ.......မိတ္ေဆြ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“က်ဳပ္အတြက္ဆိုရင္ အဲ့ဒီစကားကို ခင္ဗ်ားေျပာစရာမလိုပါဘူးဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ဳပ္အတြက္ အခ်ိန္အခါေကာင္းဆိုတာဟာ က်ဳပ္လက္ထဲမွာ အၿမဲ႐ွိေနတာမို႔ပဲဗ်....။ ဟဲ....ဟဲ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မခိုးမခန္႔ရယ္သံစြက္ကာ ျပန္ေျပာလိုက္ေသာ လူ႐ြယ္၏စကားေၾကာင့္ သူမွင္တက္မိသလိုျဖစ္သြားရ၏။ တစ္ ဦးနဲ႔တစ္ေယာက္ေတြ႔ဆံုခိုက္ ေလာက၀တ္တရားအရ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားေျပာသည္ကိုပင္ထင္ရာျပန္ေျပာ လိုက္တာမို႔ စိတ္ထဲတြင္ အနည္းငယ္အံ့ၾသသြားမိျခင္းတစ္ခုရယ္သာပင္။ က်န္တာဘာမွမ႐ွိခဲ့။ သို႔ေသာ္ လူ ႐ြယ့္ကို သူတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည္။ လူ႐ြယ္၏မ်က္လံုးမ်ားသည္ ၾကယ္ေရာင္ေအာက္တြင္ တဖ်တ္ ဖ်တ္ လက္ပေနခဲ့ေလတာကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔အၾကည့္ေၾကာင့္ထင္၏။ လူ႐ြယ္က ၿပံဳးခ်ိဳေသာမ်က္ႏွာထားျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းကို ခပ္သြက္သြက္ဆိုသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ထားပါေတာ့ဗ်ာ....၊ က်ဳပ္ကလူေတြအေတြးမွား အျမင္မွားျဖစ္ေနၾကမွာစိုးလို႔...၊ အဲ့သလိုမ်ိဳးေတြကိုလည္း ျမင္ရရင္ မေနႏိုင္တဲ့အက်င့္႐ွိလို႔ပါ....။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလမ္းမွာခင္ဗ်ားနဲ႔အတူတူခရီးသြားေဖာ္ျဖစ္ရမွာကို ေတာ့၀မ္းသာမိပါတယ္...။ ေနပါဦး....ခင္ဗ်ားလည္း ပြဲေတာ္ဆီကို သြားမွာပဲမဟုတ္လား”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္ပါတယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခပ္တိုးတိုးျပန္ေျဖရင္း ေျခတစ္လွမ္း သူစတင္လွမ္းလိုက္မိခဲ့ေတာ့သည္။ ထိုအခါ လူ႐ြယ္ကလည္း သူ႔နံေဘး နားမွေန လိုက္ပါယွဥ္တြဲေလွ်ာက္ေနခဲ့ေတာ့၏။ လူ႐ြယ့္ကို ငဲ့ေစာင္းကာတစ္ခ်က္ၾကည့္မိရင္း သူ႔စိတ္ထဲ ေတြးမိလိုက္သည္။ “အမ်ားကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္ရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနတတ္ရမည္၊ အမ်ားကို ေကာင္းေစခ်င္လွ်င္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေကာင္းေအာင္အရင္ေနထိုင္က်င့္ႀကံရမည္”.....ဆိုေသာ သ ေဘာတရားတစ္ခုကိုသာျဖစ္ပါ၏။ ထို႔ထက္ပိုစြာ......သူဆက္မေတြးတတ္ေတာ့ပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တိတ္ဆိတ္ျခင္းက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ တခဏမွ်ႀကီးစိုးသြားခဲ့၏။ တစ္ဦးအသက္႐ွဴသံကိုပင္ တစ္ဦး က ျပန္ၾကားေနရပါသည္။ အတန္ၾကာေတာ့ လူ႐ြယ္က စကားစဆို၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“တစ္ကယ္ေတာ့ ပြဲေတာ္မွာႏႊဲေပ်ာ္ရမဲ့အရသာဟာ ဘာလည္းဆိုတာ က်ဳပ္သိပ္သိခ်င္လွတယ္ဗ်ာ။ ဘာျဖစ္ လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားကေျပာၾကတယ္၊ က်ဳပ္သာပြဲေတာ္ထဲကို ေရာက္သြားရင္ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့သူေတြအကုန္လံုး ငုပ္လွ်ိဳးသြားႏိုင္တယ္တဲ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္ကိုယ္က်ဳပ္လည္း ယံု ၾကည္မႈအျပည့္အ၀႐ွိတယ္ဗ်။ ဒီမွာၾကည့္ပါလား က်ဳပ္၀တ္ထားတဲ့ ၀တ္႐ံုကို၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခမ္းနား လိုက္သလဲလို႔”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ လူ႐ြယ္က သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို တစ္ပတ္လွည့္ျပ၏။ ဟုတ္သည္၊ လူ႐ြယ္ေျပာသလိုပင္၀တ္ ႐ံုက ဆန္းျပားလွေခ်၏။ အေရာင္ေသြးစံု ေက်ာက္သံပတၱျမားတို႔သည္ ေအာက္ခံဖ်င္စေပၚတြင္ သူ႔ေနရာ ႏွင့္သူ လွပစြာလက္ဖ်ာေနခဲ့ၾက၏။ ေအာက္ခံဖ်င္စမွာလည္း ျမင္႐ံုျဖင့္အမ်ိဳးအစားေကာင္းၿပီး အဖိုးထိုက္ တန္ပံုေပၚ လြင္ေနခဲ့ေသးပါသည္။ ပံုစံမွာလည္း အမ်ားသူငါတို႔ႏွင့္မတူ..။ အေတာ္ပင္ ခပ္ဆန္းဆန္း ႏိုင္လြန္း လွ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္ပဗ်ာ....။ တယ္ဟုတ္တဲ့ ၀တ္႐ံုပဲဗ်”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အံ့ၾသစြာျဖင့္ သူခ်ီးမြမ္းမိလိုက္သည္။ သူ႔စကားေၾကာင့္ လူ႐ြယ္ကေက်နပ္ၫႊတ္ႏူးစြာၿပံဳးရင္း သူ႔ကိုေမးေလ ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ခင္ဗ်ားကေရာ ဘာလုပ္ဖို႔ပြဲေတာ္ကို သြားခ်င္ရတာလဲဗ်”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“က်ဳပ္ကေတာ့ ပြဲေတာ္မွာတီးမႈတ္ၾကမယ့္ဂီတသံစဥ္ေတြကို ေသခ်ာနားေထာင္ၾကည့္ခ်င္လို႔ရယ္၊ ေနာက္ၿပီး အဲ့ဒီသံစဥ္ေတြကိုမွတ္သားခဲ့ၿပီး ဒီကအျပန္မွာ ပြဲေတာ္ကိုေရာက္ေအာင္မလာႏိုင္ၾကသူေတြကိုျပန္တီးျပခ်င္မိ လို႔ရယ္...စတာေတြအတြက္ သက္သက္ပါပဲဗ်ာ..။ ဂီတဆိုတာ လူေတြရဲ႕ႏွလံုးအိမ္ထဲမွာ သိသိသာသာေရာ မသိမသာေရာ စိမ့္၀င္နစ္ျမဳပ္ေနတတ္တဲ့အရာတစ္ခုမို႔ပဲေလဗ်ာ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အင္း.....ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လာဖို႔ႀကိဳးစားသင့္တယ္လို႔ ခင္ဗ်ားမထင္ဘူးလား။ အဲ့ဒါမွ အျပည့္အ၀ခံစားႏိုင္ၾကရမွာေပါ့”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ႏႈတ္ခမ္းကို မခိုးမခန္႔ၿပံဳးလွ်က္ လူ႐ြယ္ကေျပာသည္။ သူေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္ရင္း.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ....၊ ဒါေပမယ့္ အားလံုးက ပြဲေတာ္ကိုလာဖို႔အဆင္မေျပႏိုင္ခဲ့ၾကေသးဘူးေလ။ လူတိုင္းဟာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ႐ွင္သန္ေနရတာဆိုေတာ့”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားပံုစံကလည္း ပြဲေတာ္ကိုမေရာက္ေသးခင္တစ္ခုခုျဖစ္သြားႏိုင္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔....။ က်ဳပ္လိုလန္းလန္းဆန္းဆန္း႐ွိေနသင့္တယ္ထင္တယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“က်ဳပ္ေျခလွမ္းေတြ ေ႐ြ႕လ်ားေနသေ႐ြ႕ေတာ့ ပြဲေတာ္ဆီကိုေရာက္ဖို႔ အခြင့္အေရး႐ွိပါေသးတယ္”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စကားအဆံုးတြင္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ခပ္ေငြ႔ေငြ႔သာ သူခ်မိလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔ဆက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ ၾကသည္။ ေ၀းကြာလြန္းေနဆဲျဖစ္ေသာရပ္၀န္း႐ွိ ပြဲေတာ္ဆီမွ ဂီတသံစဥ္မ်ားကိုလည္း ေလအသင့္တြင္ ရံဖန္ ရံခါ ၾကားေနခဲ့ရျပန္ေသး၏။ အတူတူေလွ်ာက္ေနရင္းမွပင္ ထိုလူ႐ြယ္သည္ အေတာ္စကားေျပာႏိုင္ေၾကာင္း သူ သိခဲ့ရေလေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ပ်င္းရိညည္းေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းေသာ ဒီခရီးလမ္းတြင္ သူ႔ကိုအေဖာ္လုပ္ ကာ&nbsp;စကားေျပာေပးေနခဲ့သည့္ထိုလူ႐ြယ္ကို သူ႔ဘက္ကေနၿပီး ေက်းဇူးပင္က်ိတ္ကာတင္ေနမိခဲ့ေသး၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုလူ႐ြယ္ေျပာေသာစကားမ်ားထဲတြင္ အာကာသအေၾကာင္းလည္းပါသည္။ လူမ်ိဳးတို႔၏ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ သမိုင္းေၾကာင္းမ်ားလည္းပါ၏။ ထို႔အတူ....အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲလာေသာ ယဥ္ေက်းမႈေရစီးေၾကာင္းမွ သည္ သိပၸံပညာႏွင့္ အႏုပညာဆိုင္ရာဆင့္ကဲတိုးတက္ေျပာင္းလဲလာမႈမ်ားအထိ အေတာ္ပင္စံုလင္လြန္းလွ သည္။ အေၾကာင္းအရာပိုင္းအေတာ္စံုသလို သူ႔အတြက္လည္း ဗဟုသုတျဖစ္ေစေသာစကားမ်ားမို႔ အာ႐ံု စိုက္ကာ သူနားေထာင္ေနမိခဲ့လိုက္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ ဗဟုသုတႂကြယ္၀သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ခရီးတည္း သြားရျခင္းမွာ လမ္းခရီးတြင္ သူ႔အတြက္အေထာက္အပံ့ေကာင္းျဖစ္ေစႏိုင္မည္ဟုလည္း ယံုၾကည္စိတ္ခ်မိခဲ့ ေသး၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://farm1.static.flickr.com/169/450850578_ba2ed5776b.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://farm1.static.flickr.com/169/450850578_ba2ed5776b.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">ည</span></b>သည္ ပိုမိုနက္႐ႈိင္းလာခဲ့ေလေသာအခါ ၾကယ္ေရာင္တို႔သည္ ပိုမိုေတာက္ပစြာျဖင့္ လင္းလက္လာခဲ့ ၾကရေလေတာ့သည္။ ေႂကြျခင္းရဲ႕အစက ေ၀ျခင္းပဲလား....၊ ဒါမွမဟုတ္ အတူတူပဲလား။ ျမင္ျမင္ကရာ ရန္ သူေတြမမွတ္လိုက္ပါနဲ႔ကြယ္...။ သံေခါင္းစြပ္လူသားေတြမွာ ႏွလံုးသားတစ္စံု႐ွိတာေသခ်ာပါရဲ႕....။ ခရီးပန္း လာသူမ်ားအတြက္ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ပါရေစ...။ အနီရဲရဲေလးဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းမယ္...။ တိမ္စိုင္နဲ႔ မိုးသားေတြက အတူတူပဲလား..၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သစၥာေတာ္တံဆိပ္ခတ္ႏွိပ္ထားတဲ့ အျပာေရာင္ ေက်ာက္တံုးေလး တစ္ခုကိုုေတာ့ ငါ့ေျမပံုမွာထားရစ္ခဲ့မိခ်င္ပါရဲ႕....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">သူ</span></b>တို႔ႏွစ္ေယာက္ခရီးႏွင္ေနခဲ့ေလသည္မွာ အေတာ္ခရီးေပါက္ခဲ့ေလၿပီျဖစ္၏။ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ လမ္းနံေဘးဆီမွ စမ္းေခ်ာင္းေလးတစ္ခုကို ႏွစ္ေယာက္သားျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ စမ္းေခ်ာင္းကေလးမွာ ေတာင္ေစာင္းနံရံဆီမွေနၿပီး သြယ္တန္းစီးက်ေနခဲ့တာျဖစ္၏။ ေမာလည္းေမာ....၊ ဆာလည္း ဆာေလာင္ ေနခဲ့ၾကၿပီမို႔ ထိုေနရာေလးတြင္ခရီးတစ္ေထာက္နားၾကရန္ ႏွစ္ဦးသားစိတ္တူကိုယ္တူ ဆံုးျဖတ္မိလိုက္ၾက သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔ေၾကာင့္စမ္းေခ်ာင္းကေလးနံေဘးတြင္ သူတို႔၏အထုပ္အပိုးမ်ားကိုခ်ကာ ခဏတာအေမာေျဖလိုက္မိၾက၏ ။ ေနာက္ စမ္းေခ်ာင္းကေလးရဲ႕အစပ္ေရတိမ္တိမ္ေနရာေလးဆီကိုသြားကာ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးမနီးမေ၀းအေန အထားျဖင့္ ကိုယ္စီ ကိုယ္လက္သန္႔စင္မိၾကေလေတာ့သည္။ စမ္းေခ်ာင္းကေလးရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္က ၾကယ္အ လင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ေငြေရာက္လက္ေနခဲ့ရသလိုလိုပင္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“၀ါးးးး........အခုမွပဲ လန္းဆန္းသြားေတာ့တယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အားရေက်နပ္စြာေအာ္လိုက္ေသာ လူ႐ြယ့္အသံေၾကာင့္ မ်က္ႏွာသစ္ေနရာမွ သူလွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည္။ လူသူကင္း႐ွင္းေသာေနရာမို႔ လူ႐ြယ္ကစိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ေနခဲ့သည္ထင္၏။ ေစာေစာ က၀တ္ထားေသာ အဖိုးတန္၀တ္႐ံုကိုပင္ ေပါင္လယ္ေလာက္အထိမတင္ထားကာ အားရပါးရကိုယ္လက္သန္႔ စင္ေနခဲ့တာကို သူေတြ႔လိုက္ရတာမို႔ျဖစ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္တိုင္းက် ကိုယ္လက္သန္႔စင္လိုက္မိ ရတာမို႔ စိတ္ေက်နပ္စြာျဖင့္ အနီးမွ လူ႐ြယ္ကိုေငးေမာၾကည့္ေနမိခဲ့လိုက္၏။ ၾကယ္ေရာင္ေအာက္တြင္ လူ ႐ြယ္ကေတာ့ အားရပါးရ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ေနခဲ့ဆဲ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ၾကည့္ေနရင္း သူ႔ရင္ထဲတြင္ ဟင္ခ,နဲ တစ္ခ်က္ျမည္တမ္းသြားရသည္။ အျခားေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္.....၊ ထို လူ႐ြယ္၏ ညာဖက္ေျခေထာက္၊ ဒူးေကာက္ခြက္ေနရာတြင္ ႀကီးမားေသာအနာအိုင္းႀကီးတစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ ရတာမို႔ပဲျဖစ္၏။ အနာမွာႀကီးမား႐ံုပင္မကေသးပါ၊ ပိုးေလာက္လန္းမ်ားပင္ တြယ္ကပ္စ,ျပဳေနခဲ့ရေလၿပီ။ ဒါဆို ပြဲေတာ္အတြင္းသို႔ ထိုလူ႐ြယ္၀င္ခြင့္မရနိုင္တာေသခ်ာခဲ့ေလၿပီ။ မသြားသင့္တာ......ေသခ်ာေနခဲ့ေလၿပီ။ ဘာ ရယ္ေၾကာင့္မွေတာ့မဟုတ္၊ ပြဲေတာ္တြင္ အနာေရာဂါျဖစ္တည္ခံစားေနရသူမ်ားအား ၀င္ခြင့္မျပဳပါ။ အျခား ေသာ သူမ်ားအားကူးစက္ေစမွာကို ပြဲေတာ္စီစဥ္သူမ်ားက စိုးရိမ္လို႔သာျဖစ္သည္ဟု သူၾကားဖူးထားသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔အတြက္ ပြဲေတာ္အ၀င္အ၀တြင္ ကိုယ္တိုင္အနာေရာဂါမ႐ွိပါဟု ႐ိုးသားစြာ၀န္ခံၿပီးမွ ပြဲေတာ္အတြင္းသို႔ လူ တိုင္း၀င္ၾကရသည္။ လွန္ေလွာမစစ္ေဆးၾကပါ။ သို႔ေသာ္ ႐ိုးသားစြာ၊ ထို႔ထက္ပိုၿပီး အလြန္႐ိုးေျဖာင့္စြာ ၀န္ခံ ၾကရမည္ျဖစ္၏။ ဒါဆိုရင္ ဒီလူ႐ြယ္ဟာ အနာႀကီး႐ွိရဲ႕သားနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ားပြဲေတာ္ကိုလာခဲ့ရပါသလဲဟု သူ ဇေ၀ဇ၀ါႏိုင္စြာေတြးမိရင္း ေငးငိုင္စြာၾကည့္ေနမိဆဲ.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုစဥ္ ႐ုတ္တရက္ဆိုသလို သူ႔ဘက္သို႔ လူ႐ြယ့္မ်က္ႏွာက လွည့္လာသည္။ ေတြေ၀ကာမွင္တက္မိသလို ႐ွိေနေသာသူ႔ကိုၾကည့္ရင္း လူ႐ြယ္က.........ဘာသာျပန္သတိထားမိသြားသလို သူ႔၀တ္႐ံုကိုဆြဲခ်လိုက္၏။ ထို႔ ေနာက္ သူ႔အနီးဆီသို႔ စိမ္းခက္ေသာမ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ၾကည့္ရင္း တိုးကပ္လာသည္။ လူ႐ြယ္၏ေျခအေ႐ြ႕ ေၾကာင့္ စမ္းေရမ်ားေဘာင္ဘင္ခတ္သြားသံကိုပင္ နားထဲၾကားလိုက္ရ၏။ လူ႐ြယ္သူ႔ကိုဘာမ်ား လုပ္မလို႔လဲ ဟု အလွ်င္အျမန္ေတြးေတာမိလိုက္သည္။ လူ႐ြယ္၏မ်က္၀န္းမ်ားထဲတြင္ ႐ုတ္ခ်ည္းဆိုသလိုေျပာင္းလဲယွက္ သန္းလာေနခဲ့ေသာအရိပ္အေငြ႔မ်ားက ေျမေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕လက္သည္းမ်ားလိုပင္။ ရင္တြင္းမွ သူတီးတိုး ဆိုမိလိုက္ျပန္၏။ “မင္းမ႐ိုးသားတဲ့နည္းနဲ႔ ပြဲေတာ္ကို မသြားသင့္ဘူး” ဟု။ သို႔ေသာ္ သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားမွေနၿပီး အသံ တို႔က ထြက္က်မလာခဲ့။ စိတ္လႈပ္႐ွားျခင္းႀကီးစြာျဖင့္ သူေနာက္သို႔ ေျခတစ္လွမ္းဆုတ္လိုက္မိခဲ့၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္ ေျခက်င္း၀တ္သာသာျမဳပ္ေနခဲ့ေလေသာ စမ္းေရအတြင္းမွသူ႔ေျခဖ၀ါးမ်ားက ေရၫႇိမ်ားျဖင့္ ေခ်ာ မြတ္ေနခဲ့ေသာေက်ာက္ခဲတစ္လံုးကို သတိမျပဳမိစြာျဖင့္ မိမိရရတက္နင္းမိသြားသည္။ သူဟန္ခ်က္ ပ်က္သြား ရ၏။ ထို႔အျပင္ ေရထဲတြင္ လဲၿပိဳက်သြားေတာ့မလိုျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ႏိုင္လွစြာျဖင့္ ေ႐ွ႕သို႔ငိုက္စြာလဲၿပိဳခါနီးတြင္ အနီးကိုေရာက္လာေနၿပီျဖစ္ေသာ လူ႐ြယ္၏အက်ႌစကို အမွတ္မ ထင္လွမ္းကာဖမ္းဆုပ္မိလိုက္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပင္ သူ႔ဟန္ခ်က္ကိုထိန္းခ်ဳပ္သြားႏိုင္ခဲ့ရသည္။ သူလဲက်မသြားခဲ့။ သို႔ေသာ္ ၿဗိခနဲေနသည့္ အ၀တ္စၿပဲ႐ွသံတစ္ခုႏွင့္အတူ သူ႔လက္ထဲတြင္ တစ္စံုတရာကိုဖမ္းဆုပ္ ကပ္ပါလာေစခဲ့၏။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ စမ္းေရမ်ား၏ ေဘာင္ဘင္ခတ္သံက ခပ္အုပ္အုပ္ထြက္ေပၚသြားခဲ့ရေသးသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“လာ.....လာ....။ ခင္ဗ်ားကိုၾကည့္ရတာ အားနည္းေနသလိုပဲ။ ကုန္းေပၚတက္ၿပီး အနားယူလိုက္ပါဦး”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခ်ိဳသာစြာေျပာလိုက္ေသာ လူ႐ြယ့္ေလသံေၾကာင့္ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ အံ့ၾသသြားမိခဲ့၏။ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားျဖင့္ လူ႐ြယ့္ကို သူေမာ့ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ လူ႐ြယ့္မ်က္ႏွာက ၿပံဳးခ်ိဳျမလွ်က္၊ ဂ႐ုဏာရိပ္ပင္ ယွက္သန္းေနခဲ့ေသးသလိုလို။ ဒါဆို ေစာေစာက သူအျမင္မွားျခင္းပဲလား..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔စိတ္ေတြ ဇေ၀ ဇ၀ါႏိုင္သြားခဲ့ရသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူ႐ြယ္ေျပာသလို ေရစပ္႐ွိကုန္းေပၚသို႔ သူတက္ခဲ့လိုက္သည္။ လူ႐ြယ္က ေဘးမွေနၿပီး ေဖးမခ်င္ဟန္ပင္ျပဳခဲ့ ေသး၏။ သို႔ေသာ္ သူလက္ကာျပလိုက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္ ေျမေပၚတြင္ အသာထိုင္ခ်ရင္း ေတာင္းပန္စကား တစ္ခြန္းကို သူခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“က်ဳပ္ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားရဲ႕၀တ္႐ံုအနား စုတ္ၿပဲသြားရၿပီ...၊ အမ်ားႀကီး၀မ္းနည္းစြာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ရပါတယ္.....မေတာ္တဆပဲဟာကိုဗ်ာ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘာမွအေရးမႀကီးေသာဟန္၊ သေဘာထားႀကီးသံစြက္လွ်က္ လူ႐ြယ္ကေျပာသည္။ ေျပာၿပီး လူရြယ္က သူႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္း႐ွိရသို႔သြားကာ သူ႔စားေသာက္စရာမ်ားကို ထုတ္ယူေနခဲ့ေလေတာ့သည္။ သူစိတ္သက္သာရာ ရသြားမိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္မႈတ္ထုတ္လိုက္ရင္း လက္ထဲမွ အ၀တ္ၿပဲစကို ျဖန္႔ၾကည့္မိလိုက္ သည္။ သူထပ္မံအံ့ၾသသြားမိျပန္၏။ ေစာေစာက သူထင္ေနခဲ့သလို လူ႐ြယ္၏၀တ္႐ံုမွဖ်င္စမွာ အေကာင္းစား ၊ အဖိုးထိုက္တန္သည့္ အမ်ိဳးအစားမဟုတ္တာမို႔ပင္ျဖစ္သည္။ အညံ့စား၊ ေဆးဆိုးပန္း႐ိုက္ဖ်င္ ထည္တစ္ခုမွ် ပင္။ ထို႔အတူ ဖ်င္စေပၚမွေက်ာက္သံပတၱျမားတို႔သည္လည္း...သူထင္ထားခဲ့သလိုအဖိုးထိုက္ တြင္းထြက္ရတ နာအစစ္မ်ားမဟုတ္ခဲ့ေလၾက။ ပုလင္းကြဲမ်ားကိုေသြးကာ...အေရာင္ဆိုးထားခဲ့ေသာ ေက်ာက္မ်က္႐ြဲအတု မ်ားပင္ ျဖစ္ေနခဲ့တာကို သူေသေသခ်ာခ်ာသိလိုက္ရျပန္သည္။ ဒါဆို ဒီလူ႐ြယ္ဟာ မ႐ွိတာကို ႐ွိဟန္ေဆာင္ ေနခဲ့သူ တစ္ေယာက္ေပါ့...ဟု စိတ္မသက္သာစြာေတြးလိုက္မိ၏။ ေလာကမွာ ဟန္ေဆာင္သူေတြဟာ ၾကာ ႐ွည္မခံတတ္တာ၊ အဲ့ဒီလိုလူေတြအတြက္ ေနရာမ်ားမ်ားစားစား မ႐ွိခဲ့တာကို......... မင္းသိေစခ်င္လွပါတယ္ ကြယ္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေတြးမ်ားကို သူရပ္တန္႔ပစ္လိုက္မိသည္။ ေနာက္ အိတ္ထဲမွ စားစရာမ်ားကိုဖြင့္မိေတာ့ လူ႐ြယ္က သူ႔အ နားဆီသို႔ ေလွ်ာက္လာကာ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အဖိုးႀကီး...ေပါင္မုန္႔႐ွိရင္ နည္းနည္းမွ်ပါဦးလားခင္ဗ်ာ...၊ က်ဳပ္ယူလာတာနဲ႔ မေလာက္ငလို႔ဗ်”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ရပါတယ္...။ ဒီမွာ လာယူပါ မိတ္ေဆြ”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အိတ္အေဟာင္းေလးထဲမွ ေပါင္မုန္႔ၾကမ္းတစ္လံုးကိုထုတ္ယူကာ သူကမ္းေပးလိုက္ေတာ့ လူ႐ြယ္က လွမ္းယူ ရင္း....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ခင္ဗ်ားဟာကလည္း ေပါင္မုန္႔အၾကမ္းႀကီးပါလားဗ်....၊ ေအးေပါ့ေလ... က်ဳပ္က ေပါင္မုန္႔အၾကမ္းဆို မစား ခဲ့ေပမယ့္လည္း အခုေတာ့ ႐ွိတာနဲ႔မတင္းတိမ္ႏိုင္လို႔ ဒါကိုပဲ ေလြးရေတာ့မွာပါပဲ”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္ စားစရာမ်ားကို ခပ္သုတ္သုတ္စားရင္း ခရီးဆက္ရန္ျပင္ဆင္မိခဲ့ၾက ေလေတာ့၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">အာ</span></b>႐ံုဦးဆီသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာေသာအခါ....... ျမဴႏွင္းတို႔သည္ပိုမိုထူထပ္စြာ က်ဆင္းလာခဲ့ေလေတာ့သည္။ ၾကယ္ေရာင္တို႔သည္လည္း ပိုမိုရင့္က်က္စြာလင္းဖ်ာလာခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ ေပးျခင္းယူျခင္း သီအိုရီေတြ ကိုပို႔ခ်မဲ့သင္တန္းတစ္ခု ဘယ္ေန႔ရက္ခ်ိန္ခါမွာ ဖြင့္လာမွာလဲ....။ လက္တစ္စံုေအးစက္ေနရျခင္းဟာ ေသြး ေၾကာမႊာေလးေတြရဲ႕ အလုပ္မလုပ္ျခင္းေၾကာင့္လား ျပင္ပရာသီဥတုေၾကာင့္လား.။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထီးေဆာင္း တတ္ဖို႔ ငါအားထုတ္ရဦးမယ္....။ ဖိနပ္ေပါက္တယ္ဆိုၿပီး ငိုေနမယ့္အစား....အဲ့ဒီဖိနပ္ကို အရင္ခၽြတ္ပစ္လိုက္ တာက ပိုသက္သာရာရေစလိမ့္မလားကြယ္...။ ေလေျပေတြနမ္းမွာစိုး႐ြံ႕ရင္ေတာ့ မင္းအိမ္ထဲကေန အျပင္မ ထြက္လိုက္ပါနဲ႔ေတာ့.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">သူ</span></b>တို႔ဆက္ေလွ်ာက္ေနခဲ့မိၾကသည္။ လမ္းက တျဖည္းျဖည္းမတ္ေစာက္လာခဲ့ေခ်ၿပီ။ ထို႔အတူ ပိုမိုစြာပင္ က်ဥ္းေျမာင္းလာခဲ့သလိုလို။ ေလေတြကေတာ့.......တဟူးဟူးတိုက္ခတ္ေနခဲ့ၾကေလ၏။ ထို႔အတူ လူ႐ြယ္က လည္း ေစာေစာကလိုပင္ စကားေတြ႐ႊန္း႐ႊန္းေ၀ေအာင္ဆိုေနဆဲ။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ လူ႐ြယ္၏ ၀တ္႐ံုမွ ဖ်င္စ၊ ေက်ာက္မ်က္႐ြဲအတုမ်ားႏွင့္အတူ ဒူးေကာက္ခြက္ေနရာမွ အနာအိုင္းႀကီးအေၾကာင္းတို႔ကို ခ ဏခဏ ေတြးေနမိခဲ့သည္။ ေတြးရင္း ေစာေစာကအမႈမဲ့အမွတ္မဲ့စြာ နားေထာင္ေနခဲ့မိေသာ လူ႐ြယ္၏စ ကားမ်ားကိုလည္း ပိုမိုဂ႐ုစိုက္စြာ နားေထာင္မိလာေလေတာ့၏။ ထိုအခါတြင္ သူေရးေတးေတးသိလိုက္ရ တာကေတာ့ လူ႐ြယ္၏ေျပာစကားမ်ားသည္ အဆီအေငၚမတည့္စြာျဖင့္ ေ႐ွ႕ေနာက္မညီျဖစ္ေနခဲ့ၾကမွန္းပင္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ကိုယ္တြင္းမွ သတိေပးသံကို ျပန္ၾကားရေတာ့ ႐ွက္ၿပံဳးၿပံဳးမိလိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူ႐ြယ့္ေဘးမွ တိတ္တ ဆိတ္လိုက္ပါေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ့လိုက္၏။ ေတာင္ေစာင္းတစ္ခုအေကြ႕ လမ္းက်ဥ္းေလးအေရာက္တြင္ ႐ုတ္ တရက္ဆိုသလို လူ႐ြယ္ကရပ္တန္႔လိုက္ၿပီး သူ႔ကိုေခၚသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အဖိုးႀကီး”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူလည္း ေျခစံုရပ္တန္႔လိုက္ၿပီး လူ႐ြယ့္ကို မ်က္လံုးျဖင့္ျပန္ထူးရင္း ၾကည့္လိုက္မိ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ခင္ဗ်ားကို တစ္ခုေျပာခ်င္တယ္....၊ က်ဳပ္မွာ အနာအိုင္းႀကီး႐ွိတဲ့ကိစၥကို ပြဲေတာ္ေရာက္ရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာမျပဖို႔ပါပဲ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္မိ၏။ စိတ္ထဲမွေနလည္း မင္းရဲ႕၀တ္႐ံုဟာ တန္ဖိုးမ႐ွိတဲ့အေပါစားေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထား တယ္ဆိုတာကိုလည္း ငါဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး...ဟု ဆက္ေျပာမိလိုက္သည္။ လူ႐ြယ္က စိတ္ေက်နပ္သြားသလိုျဖင့္ သူ႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း ၿပံဳးျပသည္။ သူလည္းျပန္ၿပံဳးျပလိုက္မိ၏။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔ဆက္ ေလွ်ာက္မိခဲ့ၾက၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လမ္းမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ပိုမိုစြာက်ဥ္းေျမာင္းလာသည္ထင္ရ၏။ ေတာင္ထိပ္ဖ်ား႐ွိ ပြဲေတာ္ဆီမွ ဂီတ သံစဥ္မ်ားကိုလည္း ပိုမိုပီျပင္စြာၾကားလာရသလိုပင္....။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေျခလွမ္းေတြအနည္းငယ္ပိုမို သြက္လက္လာသလိုျဖစ္လာသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုစဥ္ ျမဴႏွင္းမ်ားရိပ္ခနဲ ၿပိဳဆင္းလာခ်ိန္တခဏတြင္ သူ႔ေနာက္ေက်ာဖက္ဆီမွ ဆစ္ခနဲနာက်င္သြား၏။ အံ့ၾသ စြာျဖင့္ သူလွည့္ၾကည့္မိေတာ့ လူ႐ြယ္၏လက္ထဲတြင္ ေသြးစြန္းေနခဲ့ေလေသာ ဓားေျမာင္တစ္ေခ်ာင္း က သူ႔ကို ေအးစက္စြာၿပံဳးျပေနခဲ့ေလသည္။ သူ႔အျမင္ေတြပိုမို ေ၀၀ါးသြားသည္။ ဒူးေခါင္းမ်ားေခြၫႊတ္စြာ ၿပိဳက်လုဆဲဆဲ လူ႐ြယ္၏ မခိုးမခန္႔ရယ္သံကို ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားလိုက္ရျပန္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္မယံုဘူး....။ ပြဲေတာ္မွာက်ဳပ္ကို အခ်ိန္မေ႐ြးဒုကၡေပးႏိုင္တဲ့ခင္ဗ်ားကို ဒီလိုနည္းနဲ႔မွ ေနာက္ ေက်ာကို ဓားနဲ႔ထိုးမသတ္ရင္မျဖစ္ဘူး....၊ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္အေၾကာင္းေတြ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူဆက္နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမ႐ွိေတာ့....။ တစ္ကယ္ဆို မင္းအေၾကာင္းေတြဟာ..လူေတြကို စိတ္ညစ္ညဴး သြားေစႏိုင္တာမို႔ ငါဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာျပဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားသူပါကြယ္...။ သူ႔မ်က္လံုးေတြပိုမိုျပာေ၀လာ သည္။ ေျမႀကီးေပၚသို႔ သူလဲက်မသြားခင္ လူ႐ြယ္၏ ရယ္သံသဲ့သဲ့ကို ၾကားလိုက္ရေသးသည္။ ထို႔အတူ သူႏွင့္ ေ၀းရာဆီသို႔ လွမ္းသြားေသာ လူ႐ြယ္၏ ေျခသံခပ္သဲ့သဲ့...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔ေနာက္ သူ႔ေလာကတစ္ခုလံုးအေမွာင္က်သြားသလို႐ွိ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">ညင္</span></b>သာေသာ ေလေျပမ်ားတစ္႐ႈိက္နမ္းလိုက္ေသာခဏတာတြင္ သူျပန္ႏိုးထလာခဲ့ရ၏။ ထို႔ေနာက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ နားမလည္ႏိုင္စြာျဖင့္ ေမးမိလိုက္သည္။ ငါမေသသြားဘူးလားဟူ၍ပင္။ ဟုတ္သည္။ သူမေသ ခဲ့ပါ။ ေက်ာကုန္းကိုျပန္စမ္းၾကည့္လိုက္မိေတာ့ စုတ္ၿပဲရာတစ္ခုကိုစမ္းမိသည္။ ထိုစုတ္ၿပဲရာကိုျဖစ္ေစခဲ့ေသာ ေနာက္ေက်ာကိုဓားႏွင့္ထိုးသည့္ ဓားခ်က္သည္ သူ႔အသက္ကိုမေသေစႏိုင္ခဲ့ပဲ တစ္ေလွ်ာက္လံုး လူ႐ြယ့္အ ေပၚတြင္ သူထားမိခဲ့သည့္ ယံုၾကည္ျခင္းအလႊာတစ္ခုကိုသာ စုတ္ၿပဲသြားေစခဲ့တာမို႔ပင္ျဖစ္၏။ သူ႔ႏွလံုးသား၀ိ ညာဥ္တစ္စံုကိုေတာ့ျဖင့္ သတ္ပစ္ႏိုင္စြမ္းမ႐ွိခဲ့ပါ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လဲက်ေနရာမွ သူထရပ္လိုက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္႐ိႈက္ရင္း သူဆက္ ေလွ်ာက္ဖို႔ျပင္မိသည္။ ေလေျပတို႔သည္ သူ႔ကို နမ္း႐ိႈက္ၾကဆဲ...။ ေရာင္နီဦးသည္ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလြန္း လွစြာျဖင့္ သူ႔ကို မခို႔တ႐ို႕ၿပံဳးျပေနခဲ့ၾက၏။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခိုသည္ ေန႔အလင္းေရာင္တို႔ျဖင့္ လင္းျမစျပဳေန ခဲ့ေခ်ၿပီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူဆက္ေလွ်ာက္လာမိခဲ့သည္။ ရံဖန္ရံခါတြင္ ပြဲေတာ္ဆီမွ ဂီတသံကိုေတာ့ ၾကားေနရဆဲျဖစ္၏။ တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ ေလတိုးေသာေၾကာင့္ လႈပ္ခတ္ေနေသာအရာတစ္ခုကို သူေတြ႔လိုက္ရ၏။ အနီးသို႔ တိုးကပ္ ကာၾကည့္မိေတာ့ ေစာေစာက သူ႔ေနာက္ေက်ာကိုဓားျဖင့္ထိုးကာ ေျပးထြက္သြားေသာ လူ႐ြယ္၏ ၀တ္႐ံုအစ ပင္ျဖစ္ေနခဲ့တာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဒါဆို လူ႐ြယ္ေရာ......ဟု စိတ္ထဲမွတစ္ကိုယ္ရည္ေမးခြန္း ထုတ္မိ လိုက္ဆဲ မ်က္လံုးမ်ားက အနီးမွေျမျပင္ေပၚသို႔ေရာက္သြားသည္။ ေျမႀကီးမ်ားသည္ ေခ်ာက္ကမ္းပါး ဆီသို႔ပဲ့ ေႂကြကာၿပိဳ ဆင္းေနခဲ့တာေတြလိုက္ရသည္။ သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားသည္ နက္႐ႈိင္းလွေသာေခ်ာက္ထဲသို႔ ေမွ်ာ္ေငး မိ၏။ ထိုအခါ ေလထဲတြင္ ၀ဲပ်ံေနခဲ့ေလေသာ လင္းတငွက္မ်ားကို အမွတ္မထင္စြာ ေတြ႔လိုက္မိေတာ့သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုစဥ္ အေ၀း႐ွိပြဲေတာ္ဆီမွ ဂီတသံခပ္သဲ့သဲ့ကို သူ႔နားထဲၾကားလိုက္ရျပန္၏။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">=======================================</div><div style="text-align: justify;">ပံုေလးကို <a href="http://farm1.static.flickr.com/169/450850578_ba2ed5776b.jpg">ဒီေနရာေလးကေန</a>&nbsp;ယူသံုးပါတယ္ခင္ဗ်ာ....။</div><div style="text-align: justify;">=======================================</div><div style="text-align: justify;">ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္......</div><div style="text-align: justify;"><b>ဏီလင္းညိဳ</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-5377789764668651946?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-7702650375151486032010-12-02T08:17:00.000-08:002010-12-02T08:46:20.752-08:00ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ.....။<br />ဒီလိုပါပဲ.....။<br />ခင္မင္ရတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြထဲက အစ္မတစ္ေယာက္က .comတစ္ခုလက္ေဆာင္ေပးလို႔....။<br />ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို<a href="http://www.nyelinnnyo.com/">http://www.nyelinnnyo.com/</a> ဆိုၿပီး လင့္ခ္ေျပာင္းခ်ိတ္ေပးပါလို႔.....။<br />အပ္ပ္ဒိတ္ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ခ်ိတ္မေနပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာေနာ့္......။<br />ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကေန ေပ်ာက္သြားတဲ့ လင့္ခ္ေတြကို လက္လွမ္းမွီသေလာက္ျပန္ထည့္ေနပါတယ္......။<br />လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ အစ္မကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း.......။<br />ဒီေနရာေလးကေန အမွတ္တရေျပာလိုက္ပါတယ္.......။<br />စာေတြေရးႏိုင္ ဖတ္ႏိုင္ဖို႔လည္း ႀကိဳးစားေနပါေၾကာင္း.......။<br /><br />အားလံုးကိုသတိတရ႐ွိလွ်က္........<br />======================================<br /><br />ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္.......<br /><b>ဏီလင္းညိဳ </b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-770265037515148603?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-69013172494518761232010-11-27T01:32:00.000-08:002010-11-27T04:25:16.448-08:00<i><span style="color: #274e13;"><b><span style="font-size: large;">တစ္</span></b>ေန႔ထက္ တစ္ေန႔</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ေျမ႕သထက္ ေျမ႕ေနခဲ့တဲ့.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ဘ၀ရဲ႕ ရက္စြဲေတြ......</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">တိုေတာင္းလြန္းခဲ့ရၿပီ.....။</span></i><br /><br /><i><span style="color: #274e13;">ဒီၾကားထဲ....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">အခ်ိဳ႕က.... လိုက္ရင္ေျပးတယ္....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">အခ်ိဳ႕က.... ေ၀းရင္ေဆြးမယ္.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">အခ်ိဳ႕က.... ကြယ္ရင္ေမ့တယ္.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">အခ်ိဳ႕က..... ‘မမိုက္ရင္ ေဘးဖယ္’...တဲ့...</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">အ႐ႈပ္ေတြကို ေဘးဖယ္...</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">အားလံုးကို...... ခ်န္ထားရစ္ခ်င္ေနတယ္......။</span></i><br /><br /><i><span style="color: #274e13;">အထူးအဆန္း မထင္လိုက္နဲ႔....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">မိုးၿပိဳမွာထက္....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">မိုးစိုမွာကိုသာ ပိုေၾကာက္႐ြ႔ံတဲ့.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ခပ္႐ိုး႐ိုးလူေတြထဲက.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">လူသားတစ္ဦးဟာ.....ကၽြန္ေတာ္....။</span></i><br /><br /><i><span style="color: #274e13;">ဒါေပမယ့္....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">႐ိုးသားျခင္းကို လာမမွ်ားနဲ႔.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">အိပ္မက္ဆိုတာ ‘ေရာင္းရန္ပစၥည္း’... မဟုတ္.....။</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ဘံုဆိုင္မွာ ေသာက္သူတိုင္း အရက္သမားထင္ရင္ေတာ့မွားမယ္.....။</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ဟင့္အင္း.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">၀တ္ေက်.....တမ္းေက်.....ေတြတဲ့လား....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ေ၀းေ၀းမွာသာ.......ေနလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ......။</span></i><br /><i><br /><span style="color: #274e13;"></span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ဒီလိုနဲ႔ပဲ.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ေတြးရင္း...ေငးရင္း.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">အသံုးခ်ခံရင္း......</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ေလာင္ကၽြမ္း၊ ျပာက်ရင္း....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">တအိအိပဲ့ေႂကြေနခဲ့တဲ့.....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ရာသီေတြဟာ....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ေသာက္လက္စ, စီးကရက္တစ္လိပ္လိုမ်ိဳး.......။</span></i><br /><br /><i><span style="color: #274e13;"><b><span style="font-size: large;">စီး</span></b>ကရက္မီးခိုးမ်ားကေတာ့....</span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">ေလထဲမွာ ေ၀့ေ၀့၀ဲ၀ဲ ႏိုင္လို႔......။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</span></i><br /><br />~~~~~@@@~~~~~<br /><br />====================================================================<br />ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီးတည္းက ကဗ်ာမေရးႏိုင္ေသးတာအခုခ်ိန္ထိမို႔လို႔ ျပန္ေရးၾကည့္မိပါတယ္ခင္ဗ်ာ......။<br />ေခါင္းစဥ္ေလးက ကိုညီထြဋ္ဟိုးတုန္းက ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကေန အျမတ္တႏိုးယူသံုးမိပါတယ္...။<br />====================================================================<br /><br />ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္.......<br /><b>ဏီလင္းညိဳ</b><br /><br />စီးကရက္ မီးခိုးမ်ား......<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TPDPsQWB6oI/AAAAAAAAAQY/CiGB2wptMMY/s1600/smoking.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" ox="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TPDPsQWB6oI/AAAAAAAAAQY/CiGB2wptMMY/s320/smoking.jpg" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-6901317249451876123?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-32745225464647069262010-11-22T08:17:00.000-08:002010-11-23T06:10:55.143-08:00<div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><b><span style="font-size: x-large;">ေအာက္</span></b>တိုဘာလရဲ႕ လကုန္ခါနီးရက္စြဲတစ္ခုမွာပါပဲ....။ ရက္ကိုအတိအက်မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ အဲ့ဒီေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္အျပင္ထြက္ၿပီး ေ႐ွာ့ပင္းထြက္မိခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုဆိုရင္ေတာ့ ထြက္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အိမ္မွာအတူေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းညီေလးတစ္ေယာက္က ျမန္မာျပည္ကိုအၿပီးျပန္ေတာ့မွာ မို႔လို႔ သူတို႔နဲ႔အတူတူလိုက္ရင္း သူ႔အတြက္လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးတစ္ခု၀ယ္ေပးခ်င္မိလို႔ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္မိခဲ့ရသေလာက္ေပါ့ဗ်ာ။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ျပန္မယ့္ညီေလးရယ္၊ ေနာက္ထပ္ညီေလးတစ္ေယာက္ရယ္ စုစုေပါင္းေတာ့ သံုးေယာက္သား မလကၠာၿမိဳ႕အႏွံ႔ေျခဆန္႔ခဲ့မိၾကေတာ့တာေပါ့။ အဲ့...ကားနဲ႔ ဆန္႔တယ္ေျပာရင္ ပိုမွန္မယ္ ထင္မိရ ပါတယ္။ ဒီမွာ႐ွိတဲ့ ေ႐ွာ့ပင္းစင္န္တာေတြျဖစ္တဲ့ (makota, tesco, jusco, carrifore) ဆိုတဲ့ေန ရာေတြဆီကို တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုအကူးမွာ တကၠစီနဲ႔ ေ႐ြ႕မိၾကလို႔ပါပဲ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီလိုသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေနာက္ကေန ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ေပါ့။ ၿပီး ေတာ့လည္း ဟိုေငး ဒီေငးနဲ႔...။ ေတြ႔သမွ်ကို လက္သရမ္းၿပီး ဓာတ္ပံု႐ိုက္သိမ္းထားခ်င္ခဲ့မိေပမယ့္ အေငါက္ခံ ရမွာစိုးလို႔ မ်ိဳသိပ္ထားရတဲ့ မႈန္ကုပ္ကုပ္႐ုပ္ရည္နဲ႔ေပါ့။ (တကယ္လည္း အေငါက္ခံခဲ့ ရဖူးပါတယ္။း))</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ပစၥည္းေတြ၀ယ္လို႔ သူတို႔စိတ္ေက်နပ္သေလာက္လည္း႐ွိေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္သိုက္ အိမ္အျပန္ လမ္းကိုေျခဦးလွည့္ခဲ့မိၾကေတာ့တယ္...။ ဒါေပမယ့္ ျပန္တဲ့လမ္းမွာ(ကားေပၚမွာ)အဲ့ဒီျပန္မယ္ညီေလးက ခရီး ေဆာင္ေသတၱာတစ္လံုး၀ယ္ရဦးမယ္လို႔ေျပာလာခဲ့တယ္....။ အဲ့ဒါနဲ႔ အိမ္ျပန္တဲ့လမ္းအလယ္ေလာက္မွာ႐ွိတဲ့ အေ၀းေျပးကားဂိတ္ဆီကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဦးတည့္လိုက္မိၾကတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္တိ္ု႔မလကၠာၿမိဳ႕ေလးမွာ႐ွိတဲ့ အေ၀းေျပးကားဂိတ္ေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးကိုက်ယ္၀န္းလွပါတယ္။ ၿပီးေတာ့(ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာ)လွလည္း လွပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲ့ဒီဘတ္စ္ကားဂိတ္ထဲမွာ စားေသာက္ ဆိုင္ေတြ၊ အျခားပစၥည္းေရာင္တဲ့ဆိုင္ေတြနဲ႔လည္း ေသသပ္စြာစည္ကားေနတတ္ပါေသးတယ္။ (ကၽြန္ေတာ္ႏွ စ္သက္တဲ့ တူရိယာပစၥည္းေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြေတာင္႐ွိပါေသးတယ္။) ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီကားဂိတ္နဲ႔ လည္းကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့တိုက္ခန္းေတြက သိပ္မေ၀းေတာ့ပါဘူး။ တကၠစီနဲ႔ဆိုပတ္ေမာင္းရလို႔ ဆယ္မိနစ္စာမွ် ေလာက္ပဲၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒါနဲ႔တိုတိုေျပာရရင္ ကားဂိတ္ထဲကခရီးေဆာင္ေသတၱာေတြ၊ အိတ္ေတြခ်ည္းပဲေရာင္းတဲ့ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲ ကို၀င္ခဲ့မိၾကတယ္။ ဆိုင္ထဲမွာကေတာ့ မ်ားျပားလွတဲ့အိတ္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ခရီးေဆာင္ေသတၱာေတြအမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႔အတူ ေစ်းကလည္းအစားစားပါပဲ။ ၀ယ္ဖို႔အစီအစဥ္မ႐ွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဟိုေငး၊ ဒီေငးနဲ႔ေပါ့။ အေပါ စားေက်ာပိုးအိတ္ေလးေတြကို ကိုင္ၾကည့္မိလိုက္ေသးတယ္။ အခုလက္႐ွိအလုပ္သြားရင္း လြယ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ အိတ္ကေလးကလည္း နည္းနည္းစုတ္ေနခဲ့ၿပီကိုး။ ဒါေပမယ့္ ဆိုင္ထဲမွာစိတ္တိုင္းက်တာမေတြ႔မိတာရယ္၊ လက္ ႐ွိလြယ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့အိတ္ကေလးကလည္း သံုးလို႔ျဖစ္ေနေသးတာရယ္မို႔ မ၀ယ္ျဖစ္လိုက္ေတာ့ပါဘူး။ အၿငိမ္မ ေနႏိုင္တဲ့မ်က္စိက ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း ခရီးေဆာင္ေသတၱာေတြဆီအၾကည့္ေရာက္မိ သြားျပန္တယ္။ အခ်ိဳ႕အိတ္ေတြဆို ေစ်းအေတာ့္ကိုၾကီးတယ္။ ၀ယ္မဲ့သူ႐ွိမွ႐ွိပါ့မလားလို႔ ေတြးၾကည့္ခ်င္ စရာျဖစ္ေပမယ့္ ၀ယ္သူ႐ွိလို႔တင္ထားတာမ်ိဳးပဲေနမွာပါလို႔ေတြးမိျပန္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ္ေတာ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြ၊ ေသတၱာေတြဆိုတာ ခရီးသြားမွသံုးျဖစ္မယ့္အရာမ်ိဳးေတြပါ။ ခဏခဏပဲ ခရီးထြက္ရတဲ့သူေတြအတြက္ဆို အဆင္ေျပခ်င္ေျပေနႏိုင္ေပမယ့္ တစ္ခါတရံေလာက္မွခရီးသြားတတ္သူ ေတြအတြက္ အဲ့ဒီလိုေသတၱာေတြမ်ိဳးကိုေစ်းႀကီးႀကီးေပးၿပီး၀ယ္သိမ္းထားမယ့္အစား အျခားအသံုး၀င္မယ့္ ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ရင္ပိုေကာင္းမယ္လို႔လည္း ေတြးမိလိုက္ေသးတယ္။ ဥပမာ လက္ပတ္နာရီေစ်းႀကီးႀကီး လွလွေလးဆိုရင္ လူျမင္ေအာင္လည္း ပတ္ထားလို႔ရ၊ ႂကြားခ်င္လည္း ႂကြားလို႔ရ၊ ကိုယ့္အတြက္လည္း အသံုး ၀င္နဲ႔ ေတာ္ေတာ့္ကိုအဆင္ေျပမွာပဲလို႔လည္း ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ေတြးမိလိုက္တာကို ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး ရယ္ ခ်င္မိသြားျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါမ်ိဳးေတြဆိုတာကလည္း ပစၥည္းေကာင္းကိုမွႀကိဳက္တတ္၊ သံုးတတ္တဲ့သူ ေတြ၊ ပိုက္ဆံ၀ါးလားေတြ စတဲ့သူေတြအတြက္ေနမွာေပါ့လို႔ စဥ္းစားမိလိုက္ပါတယ္။ လူဆိုတာအႀကိဳက္ တစ္မ်ိဳးစီဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သာဆိုရင္ ေစ်းသင့္တဲ့၊ အဆင္ေျပခိုင္ခံ့တဲ့ ေသတၱာမ်ိဳးေလာက္ပဲ ၀ယ္ျဖစ္မွာ ထင္ပါရဲ႕ေလ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီလိုနဲ႔ဆိုင္ထဲမွာကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနခဲ့တုန္း က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ကခရီးေဆာင္ေသတၱာေတြကို ေျမလွန္ၿပီးေသေသခ်ာခ်ာေ႐ြးေနခဲ့ၾကတယ္။ ၾကာလာေတာ့ အဲ့ဒီဆိုင္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ၾကည့္စရာ ကဘာမွမ႐ွိခဲ့ေတာ့သလို၊ ဆိုင္ထဲမွာလည္း ဆိုင္႐ွင္ တ႐ုတ္ဖြားဖြားတစ္ေယာက္ကလြဲလို႔ ေငးခ်င္စရာ ဘယ္ သူမွမ႐ွိခဲ့တာနဲ႔ က်န္တဲ့ႏွစ္ေယာက္ကိုေျပာၿပီး ဆိုင္အျပင္ဘက္ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းထြက္ခဲ့ မိလိုက္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အိတ္ဆိုင္ရဲ႕အေ႐ွ႕မွာ ကားဂိတ္အေဆာက္အဦးႀကီးထဲက စႀကၤန္လမ္းမတစ္ခု႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီလမ္းမအလယ္ မွာ အခ်ိဳ႕ကသံဇကာကြက္ေလးေတြကာ၊ အခ်ိဳ႕က ခံုခင္းၿပီးေရာင္းတဲ့(ေ႐ြ႕ႏိုင္ေျပာင္းႏိုင္တဲ့)ဆိုင္ငယ္ေလးေ တြ႐ွိၾကတယ္။ ဆိုင္ခန္းနဲ႔အတည္တစ္က်ဖြင့္ထားတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ေရာင္းတဲ့ပစၥည္းေလးေတြကလည္း ဆိုင္အမ်ိဳးမ်ိဳးမို႔ အမ်ိဳးအစားစံုလင္လွပါတယ္။ လူငယ္ႀကိဳက္လက္စြပ္၊ လက္ေကာက္၊ နားကပ္၊ ဆြဲႀကိဳးစတဲ့ ဖန္စီပစၥည္းေလးေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေလးေတြ၊ ဓာတ္ခဲနာရီလွလွေလးေတြ၊ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးေတြ၊ မီးျခစ္ပံုစံ ခပ္ဆန္းဆန္းေလးေတြ၊ အက်ႌေဘာင္းဘီလွလွေလးေတြ၊ ေသာ့ခ်ိတ္ေလးေတြ၊ လက္ကိုင္ဖုန္းထည့္တဲ့ အိတ္ ေလးေတြ၊ ကာဗာေလးေတြ၊ မိန္းကေလးေတြအႀကိဳက္ ေခါင္းစည္း၊ ပု၀ါလွလွေလးေတြ စတာေတြကိုေရာင္း တဲ့ဆိုင္ေလးေတြဆိုတာ တန္းစီေနတာပါပဲ..။ လိုခ်င္စရာပစၥည္းလွလွေလးေတြေပမယ့္ ေစ်းမမ်ားတတ္ပါ ဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရပ္ေနမိတဲ့အိတ္ဆိုင္ရဲ႕အေ႐ွ႕ဖက္၊ ဘယ္ဖက္ခပ္စြန္စြန္မွာ႐ွိတဲ့ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္နားကို ဘာရယ္မဟုတ္ပဲသြားရပ္ၾကည့္မိလိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္ကေလးက သံဇကာအေပါ့စား ခပ္နိမ့္ နိမ့္ေလးကို ေလးဖက္ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းကာထားၿပီး သံဇကာကြက္ေလးေတြမွာ အ႐ုပ္ေသးေသးေလး ေတြကို ခ်ိတ္ဆြဲထားၿပီးေရာင္းတဲ့ဆိုင္ငယ္ေသးေသးေလးပါ။ ေသာ့ခ်ိတ္လိုခ်ိတ္ႏိုင္တဲ့ အ႐ြယ္အစားနဲ႔ အ႐ုပ္မ်ိဳးစံု ေသးေသးေလးေတြ လိုက္ေငးရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ျမင္ကြင္းထဲကို အ႐ုပ္ကေလးတခ်ိဳ႕က တိုးဖြစြာ၀င္ေရာက္ လာခဲ့ၾကတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြၿပံဳးမိသြားၿပီး မ်က္ႏွာကလည္းမခ်ိဳ မခ်ဥ္ျဖစ္သြားခဲ့မိ ပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲ့ဒီလိုျဖစ္သြားေစတဲ့အ႐ုပ္ကေလးေတြကေတာ့ လက္ၫႈိးတစ္ေခ်ာင္းစာေလာက္ပဲအရပ္အေ မာင္း႐ွိတဲ့ မိန္းကေလးအ႐ုပ္ေလးေတြပါပဲ။ အ႐ုပ္ကေလးေတြက သိုးေမႊးဦးထုပ္ေလးေတြေဆာင္းထားၾကတ ယ္။ အဲ့ဒီဦးထုပ္နဲ႔ အေရာင္တူဂါ၀န္ေသးေသးေလးေတြကိုလည္း ၀တ္ထားၾကေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ လည္ပင္း မွာ လည္စည္းမာဖလာေလးေတြမခို႔တ႐ို႕ပတ္ထားၾက႐ံုတင္မကေသးပဲ၊ ႐ႈးဖိနပ္အနက္ေရာင္ ေသးေသး ေလးေတြကိုလည္း အက်အနကိုယ္စီစီးထားၾကေသးတယ္။ အဲ့ဒီလိုပံုစံနဲ႔အ႐ုပ္ကေလးေတြကို ေငးရင္း သ ေဘာက်လြန္းလို႔ အသံထြက္ၿပီး ဟက္ခနဲတစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္လိုက္မိေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ အားမလို အားမရျဖစ္လာၿပီး အ႐ုပ္ကေလးတစ္႐ုပ္ကိုလက္ၫႈိးနဲ႔ တို႔ထိၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ အ႐ုပ္ကေလးက ၿပံဳးေစ့ေစ့ မ်က္ႏွာထားေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပန္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ မ်က္စိ တစ္ဖက္ ျပန္ၿပီး မွိတ္ျပလိုက္မိေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေလးဖက္ေလးတန္ကာထားတဲ့ ဆိုင္အတြင္းဖက္ေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကေန အေရာင္းစာ ေရးမေလးတစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္။ ေကာင္မေလးမ်က္ႏွာက ၿပံဳးစိစိနဲ႔။ ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္တစ္ ေယာက္တည္း အ႐ုပ္မေလးကိုစ,ေနတာကို အတြင္းထဲကေနျမင္သြားၿပီလားလို႔ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္နည္း နည္းေလး႐ွက္သြားတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္မ်က္ႏွာကိုအ႐ွိန္သပ္လိုက္ရင္း အျခားအ႐ုပ္ေတြကို လိုက္ေငးေနမိ လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္မရပါဘူး၊ အေရာင္းစာေရးမေလးက ကၽြန္ေတာ့္နားကိုတိုးကပ္လာၿပီး“ၾကည့္႐ံုပဲလား၊ ၀ယ္သြားပါဦး” လို႔ မေလး႐ွားလိုေျပာတယ္။ မ်က္ႏွာကေတာ့ပိုၿပီး ၿပံဳးစိစိျဖစ္လာေနသလိုပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္လည္း ပို႐ွက္သြားၿပီး နား႐ြက္ေတြေတာင္ပူလာရသလိုပါပဲ။ ေကာင္မေလးကို တစ္ခ်က္လွည္ ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး ရယ္ခ်င္ေနတဲ့ပံုကိုေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ....... ၾကည့္ေလ။ မ်က္မွန္ကထူထူ၊ ဆံပင္က စုတ္ဖြား၊ လူက၀ါးျခမ္းျပား၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး၊ မုတ္ဆိတ္ေမႊးခပ္႐ွည္ ႐ွည္အခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ လူပံုစံက ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း။ ၿပီးေတာ့ ေငးေနမိတာက ကေလးကစားစရာလိုအ႐ုပ္မ်ိဳးေတြ ဆိုေတာ့...။ ဒါေပမယ့္ ဒီအ႐ုပ္ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္သြားပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အသက္ကိုခပ္ျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္႐ႈသြင္းလိုက္ရင္း အားတင္းေမးလိုက္မိပါတယ္...။ “တစ္ခုဘယ္ေလာက္လဲ”...လို႔ပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီမွာ အေရာင္းစာေရးမေလးမ်က္ႏွာက ပိုၿပီးမခ်ိဳမခ်ဥ္ျဖစ္သြားၾကရင္း “သံုးခုတစ္ဆယ္ပါ”လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မ်က္စိေ႐ွ႕နားကေနရာေလးကို လက္ၫိႈးထိုးၿပီးေျပာတယ္။ ဟုတ္ပ..၊ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိနားမွာတင္ “သရီးေဖာ္ တန္းန္” ဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ကဒ္ျပာလွလွေလးက ထင္ထင္႐ွား႐ွားႀကီး ရယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေငြ႔ပ်ံၿပီး ေျပးခ်င္စိတ္ေပါက္သြားရင္း အိတ္ထဲက ဆယ္တန္တစ္ခ်ပ္အရင္ ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးမွ ေစာေစာကအ႐ု ပ္ေလးေတြထဲက အေရာင္မတူတာ သံုး႐ုပ္ကိုေ႐ြးယူရင္း လွမ္းေပးမိလိုက္တယ္....။ အဲ့ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီအေရာင္းစာ ေရးမေလးက ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ျဖစ္သြားတဲ့အ႐ုပ္ကေလး သံုး႐ုပ္ကို ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေသးေသးေလးနဲ႔ထုတ္ပိုး ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကမ္းေပးရင္း “ေက်းဇူးတင္ပါ တယ္” လို႔ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ဆိုျပန္တယ္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္လည္း အ႐ုပ္ေလးေတြထည့္ထားတဲ့အိတ္ေလးကိုဆြဲၿပီး ႐ွက္႐ွက္နဲ႔ျပန္ေခါင္းၿငိမ့္ျပခဲ့ရင္း ေစာေစာ က အိတ္ဆိုင္ေလးဆီကို ျပန္ၿပီးသုတ္ေျခတင္မိခဲ့ေတာ့တယ္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~~@@@~~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">အိမ္</span></b>ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အိပ္ခန္းထဲမွာအ၀တ္ေတာင္မလဲႏိုင္ေသးပဲ အ႐ုပ္ကေလးသံုး႐ုပ္ကို ထုတ္ၾကည့္မိေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းအသံထြက္ၿပီးေတာ့ကို ေအာ္ရယ္မိလိုက္ပါတယ္။ တစ္လမ္းလံုးမွာေအာင့္ထားခဲ့ရတာကိုး....။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္မိတာက အ႐ုပ္ကေလးေတြကို ေလွာင္ရယ္ရယ္ မိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ရင္ထဲမွာ ႏွစ္သက္စြာနဲ႔ သေဘာတက်ျဖစ္လြန္းလို႔ပါပဲ။ အက်အန၀တ္စားထားတဲ့အ႐ုပ္ ကေလးသံုး႐ုပ္အတြက္ က်သင့္ေငြဟာ တစ္ဆယ္ပဲေပးခဲ့ရပါတယ္။ ေတြးၾကည့္ရင္ လက္ခေတာင္မ႐ွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ကို႐ႊင္ေပ်ာ္ေစႏိုင္ခဲ့တယ္။ ကဲ....အရာရာကိုေငြနဲ႔တန္ဖိုးျဖတ္ခ်င္သူအခ်ိဳ႕ ဘာေျပာၾကမလဲ..။ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ခ်င္မိပါေသးတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အ႐ုပ္ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္အိပ္ယာေဘးကနားက်ပ္ခ်ိတ္တဲ့ သံငုတ္ေလးမွာအသာခ်ိတ္ၿပီး ထပ္ၾကည့္ေန မိလိုက္တယ္။ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ျဖတ္ခနဲအေတြးတခ်ိဳ႕ေပၚလာတယ္။ ဒီအ႐ုပ္ကေလး သံုး ႐ုပ္ကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ရယ္၊ ေနာက္ၿပီး အြန္လိုင္းမွာ ၀ါသနာအရင္းခံၿပီး၊ ၀င္ေငြတစ္ခုမွမေမွ်ာ္လင့္ပဲနဲ႔ အလကား ဖတ္ႏိုင္တဲ့ဘေလာ့ဂ္ေလးေတြကို၊ အလကားဖတ္ရေပမယ့္လည္း စာဖတ္သူေမာင္ႏွမ ေတြကိုအခ်ိန္ကုန္ရ ႀကိဳးနပ္ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာက်က်နနေရးတတ္တဲ့ အမ်ားစုေသာ ဘေလာ့ဂ္ေရးသူ ေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရင္ႏွီးေနခဲ့တဲ့ အစ္မသံုးေယာက္အျဖစ္နဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္ပိုင္တဲ့ ဒီနားခိုရာရပ္၀န္း ေလးေပၚတင္ထားၿပီး ခင္မင္စြာနဲ႔ အမွတ္တရထားရစ္ခဲ့ဖို႔ပါပဲ။ ႐ွက္႐ွက္နဲ႔၊ ႏွစ္သက္စြာ၀ယ္ခဲ့မိတဲ့ အ႐ုပ္က ေလးေတြမို႔လို႔လည္းပါပါေသးတယ္..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အ႐ုပ္ကေလးသံုး႐ုပ္ထဲက<b style="color: #660000;"><i> အနီေရာင္ေလးဟာ....အစ္မျမေသြးနီ</i></b>ပါ။</div><div style="text-align: justify;">အျဖဴေရာင္ေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္မေရးျဖစ္ခင္ <i><b><a href="http://www.ainmat.com/index.php?/authors/1716-unknown">အိပ္မက္</a></b></i>မွာစာစေရးမိကတည္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခင္မင္ေနခဲ့ရတဲ့ <b style="color: #4c1130;"><i>မေလး(မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕)</i></b>ပါ။</div><div style="text-align: justify;">အနက္ေရာင္ေလးကေတာ့ <i style="color: #274e13;"><b>မေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)</b></i>ပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;">သူတို႔ကိုယ္ကိုယ္စားျပဳတဲ့ အ႐ုပ္ကေလးသံုး႐ုပ္ရဲ႕ပံုေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္လက္စြမ္းျပထားတာ ၾကည့္လိုက္ ၾကပါဦးဗ်ာ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqNGBdPPKI/AAAAAAAAAP8/R4xCbCyKw2A/s1600/sisters.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" ox="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqNGBdPPKI/AAAAAAAAAP8/R4xCbCyKw2A/s400/sisters.jpg" width="400" />&nbsp;</a> </div><div class="separator" style="clear: both; color: #4c1130; text-align: center;"><i><b><a href="http://www.myathwayni.com/">မျမေသြးနီ</a>၊ <a href="http://www.missgreenlady.com/">မေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)</a>၊ မေလး<a href="http://www.ainchannmyay.com/">(မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕)</a>&nbsp;</b></i></div><div class="separator" style="clear: both; color: #4c1130; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #4c1130; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqSQZL9x1I/AAAAAAAAAQA/13hKD-Peo20/s1600/sisters2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqSQZL9x1I/AAAAAAAAAQA/13hKD-Peo20/s400/sisters2.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;<i style="color: #4c1130;"><b>သဘာ၀တရားကို ျမတ္ႏိုးတတ္ၾကတယ္တဲ့.....။</b></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqTCdSdB3I/AAAAAAAAAQE/7Kr25B7D6eo/s1600/sisters3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqTCdSdB3I/AAAAAAAAAQE/7Kr25B7D6eo/s400/sisters3.jpg" width="300" />&nbsp;</a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><b><i><span style="color: #4c1130;">ဂီတ၊ သံစဥ္ေတြကိုလည္း......ခံုမင္တြယ္တာျမတ္ႏိုးတတ္ၾကေသးတယ္.....</span></i></b>။ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqTkSoY8dI/AAAAAAAAAQI/V0Ld9O32_KY/s1600/sisters4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqTkSoY8dI/AAAAAAAAAQI/V0Ld9O32_KY/s400/sisters4.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; color: #4c1130; text-align: center;"><b><i>ေကာ္ဖီလည္းႀကိဳက္တတ္ၾကေသးတယ္တဲ့ဗ်ာ.......။</i></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqUHWdw72I/AAAAAAAAAQM/EaZQrIYAngA/s1600/sisters5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqUHWdw72I/AAAAAAAAAQM/EaZQrIYAngA/s400/sisters5.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><b style="color: #4c1130;"><i>&nbsp;စာဖတ္တာလည္း အရမ္း၀ါသနာပါၾကတယ္ဆိုပဲ......</i></b>။</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqU2BlC5iI/AAAAAAAAAQQ/jJqRQFLUfuI/s1600/sisters6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqU2BlC5iI/AAAAAAAAAQQ/jJqRQFLUfuI/s400/sisters6.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; color: #4c1130; text-align: center;"><b><i>စာေရးေနရရင္ေတာ့ က်န္တာအားလံုးကိုေမ့ေနရေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ္႐ႊင္တတ္ၾကေသးတယ္ဆိုပဲေလ...။</i></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqVYdxeH5I/AAAAAAAAAQU/f185A5bjjqA/s1600/sisters7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TOqVYdxeH5I/AAAAAAAAAQU/f185A5bjjqA/s400/sisters7.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; color: #4c1130; text-align: center;"><b><i>ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ နားခိုရာရပ္၀န္းေလးဆီကိုလည္း လာၿပီးစာဖတ္တတ္ၾကေသးတယ္ေလခင္ဗ်ာ.......။</i></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ~~~~@@@~~~~@@@~~~~@@@~~~~<br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><span style="color: #4c1130;">ေနာက္ဆက္တြဲ.....</span></i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><i><br /><span style="color: #4c1130;"></span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #4c1130;">အ႐ုပ္ေလးသံုး႐ုပ္ကို သစ္ပင္ေလးေတြေပၚတင္ၿပီး႐ိုက္ခ်င္မိလို႔ စက္႐ံုကို ကၽြန္ေတာ္ေခၚသြားရပါတယ္။ က်န္ တဲ့ပံုေလးေတြကေတာ့ အိမ္မွာ ညပိုင္းအလုပ္ကေနျပန္လာမွ ႐ိုက္ထားတာမို႔ အလင္းေရာင္သိပ္မလံု ေလာက္ခဲ့ပါဘူး။ (ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းအစုတ္ေလးမွာပါတဲ့ ကင္မရာအစုတ္ေလးနဲ႔႐ိုက္ရတဲ့အတြက္ အရည္အ ေသြးမျပည့္တာလည္းပါမယ္ထင္ပါတယ္။)</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #4c1130;">မွတ္မွတ္ရရပါပဲ.........။</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #4c1130;">အ႐ုပ္ေလးသံုး႐ုပ္ကို စက္႐ံုကိုေခၚသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကင္န္တင္းေဘးနားက ႐ိုက္ဖို႔စိတ္ထဲကေနေ႐ြးခ်ယ္ ထားတဲ့ ေနရာေလးနားမွာ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔အတြက္ လူ႐ွင္းတဲ့အခ်ိန္ကိုေ႐ြးၿပီး သြားမိပါတယ္။ မ်ားေသာအား ျဖင့္ ကင္န္တင္းမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္တဲ့ လူေတြလာတဲ့အခ်ိန္နဲ႔၊ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်ိန္၊ ထမင္းစား ခ်ိန္ေတြကို သတိထားေ႐ွာင္ၿပီး ညေနသံုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ အလင္းေရာင္လံုေလာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ဆင္းခဲ့မိပါတယ္။ </span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /><span style="color: #4c1130;"></span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #4c1130;">ကၽြန္ေတာ္ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ အပင္ေလးေတြေပၚမွာ အ႐ုပ္ေလးေတြကို စိတ္ႀကိဳက္ေနရာခ်၊ ဦးထုပ္ေလးေတြ ျပင္ေဆာင္းေပး၊ ဂါ၀န္ေလးေတြဆြဲဆန္႔ေပးနဲ႔ အ႐ုပ္ေလးေတြကို ေသခ်ာစီရင္း ႐ႈ႕ေထာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးကေနပတ္ ၿပီး ဖုန္းကင္မရာေလးနဲ႔ တစ္ဖ်ပ္ဖ်ပ္႐ိုက္ေနမိလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္႐ိုက္ေနတုန္း သိပ္မၾကာခင္ မွာပဲ စက္႐ံုေပၚကေန ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခင္ေနတဲ့ ဒီႏိုင္ငံသားမေလး႐ွားလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ဆင္းလာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ အနားမွာ လာရပ္ပါတယ္....။ အ႐ုပ္ကေလးေတြကို အပင္ေလးေတြေပၚတင္ၿပီး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနမိတဲ့႕ကၽြန္ေ တာ့္ကိုခဏရပ္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဟ့...လို႔လွမ္းေခၚတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းေမာ့ၾကည့္ ၿပီး ၀တ္တရားအရ ၿပံဳးျပလိုက္ေတာ့ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကိုမဲ့ၿပံဳးၿပံဳးၿပီးၾကည့္ပါတယ္...။ ၿပီးေတာ့ မင္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ မႏိုင္ဘူး....ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ သူ႔ေခါင္းကို ဘယ္ညာယမ္းျပပါတယ္...။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ စိတ္တိုင္းက်ပံုေတြ ႐ိုက္ၿပီးသြားခဲ့လို႔ အ႐ုပ္ကေလးသံုး႐ုပ္ကိုအသာေကာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ဂ်ာကင္ အက်ႌအိတ္ထဲခပ္ဖြဖြေလးထည့္လိုက္မိပါတယ္...။ ၿပီးေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖို႔ျပင္ေန တဲ့ သူ႔ကိုၿပံဳးျပ၊ လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စက္႐ံုထဲကို ျပန္၀င္မိခဲ့ပါတယ္...။</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /><span style="color: #4c1130;"></span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #4c1130;">ဟုတ္ပါတယ္..။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ခံစားခ်က္ျခင္း၊ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျခင္း၊ ခံယူခ်က္ျခင္း ...စတာေတြဟာ လံုး၀မတူညီႏိုင္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနတာကိုမသိတဲ့၊ ရသစာေတြမဖတ္တတ္တဲ့ သူ႔က ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပံုေလးေတြ႐ိုက္ေနတာကို နားမလည္ႏိုင္တာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကို အျပစ္တင္ခ်င္ေနတာ မထူးဆန္းပါဘူး....။ အေနအထားျခင္း၊ စိတ္ခံစားခ်က္ျခင္းမတူပဲ ရင္ခုန္သံေတြကို ေ၀မွ်ခံစားဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ ကူလွပါဘူး။ ခက္ခဲေနမွာအမွန္ပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ စိတ္လိပ္ျပာရဲ႕ အေတာင္ပံခတ္ သံတခ်ိဳ႕ကို သူမ်ားနားေထာင္ ခ်င္မွန္းမသိ၊ ဆႏၵ႐ွိမွန္းမသိပဲ အတင္းေျပာျပေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ အားနာစရာ ေကာင္းေနမွာ အမွန္ပါပဲ.....။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲ့ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကို ေျပာျပဖို႔ ဆႏၵမ႐ွိခဲ့မိပါ ဘူး.....။</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /><span style="color: #4c1130;"></span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #4c1130;">ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕အဓိပၸါယ္နဲ႔ကိုယ္....၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ႐ွင္သန္ရပ္တည္မႈနဲ႔ကိုယ္... မေသခင္အတိုင္း အတာအထိေတာ့ ဟန္ခ်က္ညီညီထိန္းသိမ္းၿပီးေနသြားရမယ္လို႔</span></i> <i style="color: #4c1130;">ကၽြန္ေတာ္ထင္တာပါပဲ.....။ သူမ်ားနဲ႔ တူ တာမတူတာ အပထားေပါ့ဗ်ာေနာ့္....။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</i></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">===========================================================================</div><div style="text-align: justify;">နာမည္ေလးေတြအသံုးျပဳခြင့္ေပးခဲ့ေသာ မေလး၊ မေခ်ာတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ....။ အစ္မျမေသြးနီ ကေတာ့ သူအြန္လိုင္းတက္ခ်ိန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တက္ခ်ိန္ေတြမွာမတိုက္ဆိုင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ခြင့္မေတာင္းျဖစ္ မိခဲ့ရပါဘူး.....။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္ျပဳမယ္လို႔ထင္မိရင္း ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္.......။</div><div style="text-align: justify;">===========================================================================</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္.......</div><div style="text-align: justify;"><b>ဏီလင္းညိဳ</b><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-3274522546464706926?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-38968933570878429652010-11-08T09:18:00.000-08:002010-11-11T21:21:38.134-08:00<div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><b><span style="font-size: x-large;">ေကာင္</span></b>မေလးေရ.....</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">မင္းမရွိတဲ့ ရာသီမွာ....</div><div style="text-align: justify;">ၾကယ္ေတြလေတြေတာင္ အတံုးအရုံးေမွာင္လို႔.....။</div><div style="text-align: justify;">အလြမ္းပ်ိဳးပင္အတြက္ေတာ့....</div><div style="text-align: justify;">မိုးရာသီဟာ ေစာလြန္းခဲ့တယ္ .....။ ။</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <a href="http://www.lynnkhitdeno.net/2010/11/blog-post.html"><span style="color: #20124d;"><b><i>လင္းေခတ္ဒီႏို</i></b></span></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">မာ</span></b>က်ဴရီမီးေရာင္ခပ္ဖ်ဖ်က သူရပ္ေနေသာပလက္ေဖာင္းအစြန္းမွေနရာဆီသို႔ တစ္စြန္းတစ္စေရာက္ ႐ွိေနခဲ့သည္။ အာ႐ံုဦးတြင္ တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေျပက ခပ္တိုးတိုးျဖင့္...သူ႔ကိုတိုးေ၀ွ႔ေနခဲ့ၾက၏။ ေလထု ထဲတြင္ လတ္ဆတ္ေသာႏွင္းမႈန္စမ်ားက သိပ္သိပ္သည္းသည္းျဖင့္....။ ခ်မ္းျမျမျဖစ္ေစေသာေလေျပ ေၾကာင့္ ကိုယ္ေပၚတြင္၀တ္ထားေသာ ထရက္ဆုအေဟာင္းေလးကို ရင္ဘတ္ဆြဲေစ့လိုက္မိရင္း ပခံုးႏွစ္ဖက္ ကို အသာႀကံဳ႕ထားလိုက္မိသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လက္မွေလးေထာင့္ပံုသ႑ာန္႐ွိေသာ ဓာတ္ခဲနာရီအမည္းေရာင္အေဟာင္းေလးကို တစ္ခ်က္ငံု႔ၾကည့္လိုက္ မိ၏။ နာရီဒိုင္ခြက္ထဲမွဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ဂဏန္းမ်ားက နံနက္ငါးနာရီဟု.... မႈန္၀ါးစြာျဖင့္သူ႔ကို ၫႊန္ျပေနခဲ့ၾက သည္။ နံနက္ငါးနာရီပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ပဲ႐ွိေသးေပမယ့္....... ေဆာင္းဥတုအလယ္ပိုင္းမို႔ အာ႐ံုဦးကမည္း ေမွာင္စြာ နက္႐ိႈင္းေနခဲ့ဆဲပင္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရပ္ေနေသာေနရာေလးမွေနၿပီး အနီးတြင္႐ွိေသာကုကၠိဳလ္ပင္ႀကီးေအာက္သို႔ သူတိုးကပ္သြားလိုက္မိသည္။ ေနာက္....ပင္စည္ကိုအသာမွီရပ္ရင္း ေစာေစာကတည္းက သူေငးေနမိေသာေနရာေလးဆီသို႔ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ခပ္ေရးေရးျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိျပန္၏။ ေငးေနမိေသာသူ႔ျမင္ကြင္းထဲတြင္ေတာ့ ၿခံထဲမွမီးေရာင္ခပ္လြန္႔ လြန္႔ျဖင့္သာလင္းလက္ေနခဲ့ေသာ သူမတို႔ရဲ႕ အိမ္ကေလးက ေဆာင္းအာ႐ံုမနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ေႏြးေထြး စြာအိပ္ေမာက်ေနဆဲလိုလို.....။ အိမ္ကေလးက သူႏွင့္အေတာ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းေနရာတြင္႐ွိေနခဲ့၏။ သူရပ္ေန ခဲ့ေသာ ကုကၠိဳလ္ပင္ေအာက္တြင္ေတာ့ အလင္းေရာင္မ႐ွိသေလာက္ ႐ွားပါးလြန္းေနခဲ့ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူဘာရယ္မဟုတ္ပဲ သက္ျပင္း တစ္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။ ရာသီဥတုရဲ႕ဖ်ားေယာင္းမႈတစ္ခုေအာက္တြင္ မွား ယြင္းစြာေအးစက္ေနခဲ့ရေသာ လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ကို အခ်င္းခ်င္း ျပန္လည္ဆုပ္ၫွစ္ကာ ေႏြးေထြးမႈေပးရင္း သူ႔ မ်က္၀န္းမ်ားကေတာ့ ေစာေစာကတည္းက ေငးေနမိခဲ့ေသာေနရာေလးဆီမွ မေ႐ြ႕လ်ားမိခဲ့ေသး.....။ သူ႔ႏွ လံုးသားတစ္စံုကေတာ့ျဖင့္ ခပ္၀ါး၀ါးႏိုင္လွေသာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုျဖင့္ ေႏြးေထြးစြာ၊ ႏူးညံ့ညင္သာစြာ ခုန္ ေနခဲ့ရ၏။ သူေမွ်ာ္လင့္ေနမိတာက အျခားေတာ့မဟုတ္ပါ....။ ထိုအိမ္ကေလးထဲကေနၿပီး မနက္ေစာေစာအ ေျပးေလ့က်င့္ဖို႔ထြက္လာမည့္ သူမရဲ႕အရိပ္ေလးကိုျမင္ခြင့္ရဖို႔ တစ္ခုတည္းသာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခ်မ္းျမလြန္းေသာ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဖက္ကိုအခ်င္းခ်င္းဆုပ္ထားရင္း ေမးေစ့နားဆီသို႔ တိုး ကပ္ထားလိုက္မိခဲ့ျပန္သည္။ ထိုအခါ သူ႔ထြက္သက္ေလခပ္ေႏြးေႏြးက လက္မ်ားေပၚသို႔ ခပ္သဲ့သဲ့ျမည္သံ ေပးကာျဖတ္သန္းစီးဆင္းသြားၾက၏။ ၀င္သက္မ်ား႐ႈိက္လိုက္တို္င္းတြင္မူ သူ႔ရင္ဘတ္အနီးမွ ႏွစ္သက္ဖြယ္ရ နံ႔တစ္ခုကိုခပ္ဖ်ဖ်ရမိသည္။ အေပၚတြင္ထပ္ၿပီး ၀တ္ထားေသာ ထရက္ဆုအေႏြးထည္ အေဟာင္းေလး ေအာက္မွ သူ႔႐ွပ္အက်ႌအိပ္ကပ္ထဲတြင္ ခပ္ဖြဖြေလးထည့္ထားမိခဲ့ေသာ ခေရပန္းကေလး မ်ားဆီမွရနံ႔သာ ျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ကၽြန္မက ခေရပန္းေတြကိုသိပ္ႀကိဳက္တာ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အမွတ္မထင္ေျပာခဲ့ဖူးေသာ သူမရဲ႕စကားသံေလးက သူ႔ရင္ထဲတြင္ ခုထိေပ်ာက္ပ်က္မသြားႏိုင္ခဲ့ေသး....။ ထိုစကားေလး ေၾကာင့္ပင္ ဒီလိုခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးအာ႐ံုဦးနံနက္ခင္းတြင္ သူဒီေနရာေလးကိုေရာက္ေနခဲ့ရျခင္း ျဖစ္၏။ ဒီေနရာေလးကိုမေရာက္ခင္ကေတာ့မ်ားေသာအားျဖင့္ သူတစ္ေယာက္တည္းသြားထိုင္ကာ သူမကို တိတ္တဆိတ္တမ္းတတတ္ေသာ ခေရပင္မ်ားထံသြားၿပီး ယူလာေသာ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေသးေသးေလးျဖင့္ ခေရပြင့္မ်ားကို သြားေကာက္ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ ထိုခေရပြင့္ေလးမ်ားကို အသင့္ယူလာေသာ အပ္ ခ်ည္၊ အပ္တို႔ျဖင့္ထိုေနရာေလးတြင္ပဲ သူမအတြက္သီကံုးခဲ့မိ၏။ သို႔ေသာ္ .....သူမကို သူရင္ဆိုင္ႏိုင္ စြမ္းမ႐ွိ ပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမအား ခ်စ္ေနမိေၾကာင္းကို အားနည္းခ်က္မ်ား....၊ စိုး႐ြံ႕ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ သူဖြင့္ေျပာမိခဲ့စဥ္က.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“စာႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္”...... ဆိုသည့္ သူမရဲ႕စကားေလးေၾကာင့္ သူ႔ခံစားခ်က္မ်ားကိုၿမိဳသိပ္ကာ အေ၀း မွာသူ ေနခဲ့ရ၏။ ၿပီးေတာ့ သူႏွင့္သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္႐ွိေသာ ဂုဏ္ႏွင့္ေငြေၾကးဆိုသည့္ တံတိုင္းမ်ား ၏ကာရံထားမႈမ်ားက သူ႔ေျခ လွမ္းေတြကို သူမဆီမေရာက္ျဖစ္ေစႏိုင္ခဲ့ေတာ့.....။ သို႔ေသာ္လည္း သူခ်စ္ေန မိဆဲျဖစ္ေသာ သူမအားတိတ္တဆိတ္ေငးေမာေနမိခြင့္ကို ဘာသာျပန္ေပးထားရင္း အေ၀းမွပင္ သူမအတြက္ သူ႔ခ်စ္ျခင္းမ်ားက တိတ္တဆိတ္႐ွင္သန္ဖံြ႔ၿဖိဳးေနခဲ့ရမိဆဲ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုခဏတြင္ပဲ သူ႔ျမင္ကြင္းထဲသို႔ သူမတို႔အိမ္ကေလးေ႐ွ႕မွအရိပ္ကေလးႏွစ္ရိပ္က တိုး၀င္လာခဲ့သည္။ ေသ ခ်ာျပတ္သား စြာမျမင္ရႏိုင္ေသာ္လည္း သူမရဲ႕အရိပ္ကေလးကို ႏွစ္ခုထဲမွ သူေ႐ြးခ်ယ္ႏိုင္ပါသည္။ ကိုယ္ခ်စ္ ေနတဲ့သူရဲ႕ ပံုရိပ္ကေလးမို႔ သူ႔အျမင္အာ႐ံုထဲတြင္ ေကာင္းစြာခြဲျခားႏိုင္ပါသည္။ သူ႔ရဲ႕ ခပ္၀ါး၀ါးျမင္ကြင္း ေလးထဲမွ သူမရဲ႕ပံုရိပ္ေလးက ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေႏွာင္းလြန္းလွစြာျဖင့္.....။ ခႏၶာကိုယ္သြယ္လ်လ်၊ ေက်ာလယ္ေလာက္႐ွိ သည့္ မတိုမ႐ွည္ဆံပင္စင္းစင္းေလးမ်ားႏွင့္ သူမရဲ႕အရိပ္ကေလးက သူ႔အတြက္ေတာ့ ခဏတာေပါင္းမ်ားစြာ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးမက္ခဲ့တတ္သည့္ အိပ္မက္ထဲမွ အိပ္မက္ငယ္ေလးတစ္ခုပင္ျဖစ္ခဲ့ရ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကုကၠိဳလ္ပင္ႀကီး၏ပင္စည္ေနာက္တြင္ ခႏၶာကိုယ္ကိုကြယ္ကာ သူ၀င္ရပ္လိုက္မိ၏။ သို႔ေသာ္ ေမွာင္ရိပ္ထဲမွ သူ႔ကို အလင္းေအာက္မွသူမ လံုး၀မျမင္ႏိုင္ပါ.....။ ထိုစဥ္ အာ႐ံုဦးေလေျပက ေ၀့ခနဲတစ္ခ်က္ တိုက္ခတ္ လာခဲ့ျပန္ေလသည္။ ေလအေ၀ွ႔တြင္ သူကိုယ္တိုင္စိမ့္ခနဲျဖစ္သြားရသလို သူမ၏သ႑ာန္ေလးဆီမွ ဆံပင္ ေလးေတြကလည္း ေလထဲတြင္လြင့္ေမ်ာသြားခဲ့တာကိုေတြ႔လိုက္ရ၏။ ထိုပံုရိပ္ကေလးကို ပင္စည္ေနာက္ ကြယ္အေမွာင္ထဲမွ ကြယ္၀ွက္စြာေငးေနမိခဲ့ရင္း သူ႔ရင္ေတြႏူးညံ့ ညင္သာစြာ၊ ေနာက္ေတာ့ ျပင္း႐ွစြာခုန္ လာမိသည္။ ထို႔အတူ သူ႔ရဲ႕မ်က္၀န္းမ်ားကလည္း လွ်ံတက္လာေသာခံစားမႈတစ္ခုေၾကာင့္ ရီေ၀စြာျဖင့္ စို စြတ္လာသည္ထင္ရ၏။ တကယ္ဆို.....သူမကို သူသိပ္ခ်စ္ခဲ့မိသည္ေလ...။ ထို႔ထက္ပိုစြာ သူမကို သူသိပ္ ျမတ္ႏိုးတတ္ခဲ့မိတာ သူတစ္ေယာက္မွလြဲၿပီး ဘယ္သူမွသိႏိုင္လိမ့္မည္မထင္ေတာ့......။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ျပင္း႐ွလြန္းေသာ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ထင္ပါသည္။ သူ႔ျမင္ကြင္းထဲတြင္ သူမ၏ပံုရိပ္ကေလးက ပခံုးႀကံဳ႕ကာ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ျပန္သိုင္းဖက္ထားခဲ့တာကိုေတြ႔ေနရ၏။ ထိုပံုစံေလးက ႏူးညံ့ညင္သာစြာျဖင့္ ၾကင္နာျမတ္ႏိုးဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနခဲ့ရေလသည္။ ခဏအတြင္းမွာပင္ အရိပ္ကေလးႏွစ္ခုက ျမင္ကြင္းထဲမွေနၿပီး သူႏွင့္ဆန္႔က်င္ရာဘက္ဆီသို႔ ခပ္ဖြဖြေျပးထြက္သြားခဲ့ၾက၏။ သူမရဲ႕ပံုရိပ္ေလးကေတာ့ ဆံပင္ေလးေတြ အေနာက္ဖက္သို႔ လြင့္ေမ်ာစြာျဖင့္.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ျဖည္းျဖည္းေ၀းသြားေသာ သူမရဲ႕သ႑ာန္ေလးကိုတမ္းေမာစြာေငးေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ႐ိႈက္မိလိုက္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အဲ့ဒါမင္းကို အႏုနည္းနဲ႔ ျငင္းဆန္လိုက္တာပဲကြ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေအးေလ....သူတို႔က ပိုက္ဆံ႐ွိတာကိုး...။ သူေ႒းသမီးနဲ႔ ဆင္းရဲသားေတြရဲ႕ ခ်စ္၊ ႀကိဳက္၊ ညားဇာတ္လမ္း ဆိုတာ ဖတ္လို႔ ေကာင္းေအာင္ေရးထားတဲ့၀တၱဳေတြထဲမွာ....၊ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္႐ိုက္ထားတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ေတြ ထဲမွာပဲ႐ွိမွာပါ...၊ အျပင္ေလာကမွာေတာ့ ႐ွားပါတယ္သူငယ္ခ်င္းရာ”.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“သူ႔အစ္ကိုရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့တစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔ကိုလိုက္ေနတယ္လို႔ ငါတို႔ၾကားတယ္.....၊ အဲ့ဒီ ေတာ့ ေ႐ြးမယ့္ ေ႐ြး အဲ့ဒီလူကိုပဲ သူေ႐ြးမယ္နဲ႔တူပါတယ္ကြာ....။ မင္းကိုေတာ့ အခ်ိဳသတ္ၿပီးျငင္းလိုက္တာ လို႔ ငါတို႔ထင္တယ္ေလ။ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ပါေတာ့ကြာ....။ မင္းအျဖစ္ကို ငါတို႔မၾကည့္ရက္လို႔ပါ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“မင္း.....သူ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာခဲ့တာ.....အခုဆို သူေတာင္ေမ့ေနေလာက္ပါၿပီကြာ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူႏွင့္ သူမတို႔၏ တစ္စံုတရာမျမည္ေသာ ဆက္သြယ္မႈသံစဥ္ခပ္ပါးပါးေလးကို လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာအသိေပးထား မိေသာ အရင္းႏွီး ဆံုးသူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ရဲ႕စကားသံမ်ားကို ျပန္လည္ၾကားေယာင္မိေတာ့ သူ႔ရင္ထဲတြင္ မႈန္ဖ် စြာျဖင့္ကြဲေၾကရျပန္ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ သတိေပးစကား၊ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈစကားေတြကို သူ လက္ခံမိ၏။ သူကိုယ္တိုင္လည္း သူမရဲ႕အနားတြင္ အစဥ္အၿမဲလိုလိုေတြ႔ေနရတတ္ေသာ သူစိမ္းတစ္ ေယာက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိမ္ငယ္စြာခံစားမိရတာအခါခါ....။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမ၏ျမင္ကြင္းထဲမွ တတ္ ႏိုင္သေလာက္သူေ႐ွာင္ေနမိခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ေလၿပီ....။ သို႔ေသာ္ ကြယ္ရာတြင္မူ ႏွလံုးသားအလိုကို မလြန္ဆန္ႏိုင္စြာျဖင့္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္ညမ်ားတြင္ သူမတို႔အိမ္ကေလးေ႐ွ႕မွျဖတ္ေလွ်ာက္မိတတ္တာ၊ အခုလို မနက္ေစာေစာတြင္ သူမႀကိဳက္တတ္လြန္းေသာခေရပြင့္ေလးမ်ားကို သြားေကာက္ယူတတ္မိတာ...၊ ရံဖန္ရံခါ သူမတို႔အိမ္ႏွင့္မလွမ္းမကမ္းတြင္ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ဂစ္တာခပ္တိုးတိုးတီးတတ္မိခဲ့တာေတြ...စသည့္ လုပ္ ရပ္မ်ားကို အ႐ူးတစ္ေယာက္လို သူလုပ္မိတတ္ၿမဲ....။ ထိုကဲ့သို႔ေသာလုပ္ရပ္ေလးမ်ားကို စိတ္ေျဖ႐ံုသာသက္ သက္ရည္႐ြယ္စြာျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလွည့္စားေျဖသိမ့္ေန႐ံုမွလြဲၿပီး သူမစိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစရ ေအာင္ သူမလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔ျပင္ တကၠသိုလ္နယ္ေျမတစ္ခုတည္းတြင္(ေမဂ်ာကြဲျပားစြာျဖင့္....)ေက်ာင္းအတူတူတက္ၾကတာမွန္ေသာ္ လည္း၊ တစ္လမ္းတည္းအတူေနၾကေသာ္လည္း သူႏွင့္သူမတို႔၏ ပါးလ်ေသာဆက္သြယ္မႈႀကိဳးမွ်င္ေလးအ ေၾကာင္းကို သိသူ႐ွားပါးလြန္းလွပါသည္။ အရာရာကို သိုသိပ္စြာျဖင့္ မ်ိဳသိပ္ခံစားတတ္လြန္းေသာ သူ႔အက်င့္ ေၾကာင့္ သူႏွင့္သူမတို႔၏အေၾကာင္းကို ရင္းႏွီးစြာရင္ဖြင့္တိုင္ပင္ေဖာ္မ်ားျဖစ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္မွလြဲၿပီး ဘယ္သူမွမသိခဲ့ၾက...။ သိေအာင္လည္း သူမလုပ္ျဖစ္ခဲ့မိ...။ အရာရာတြင္ ၫႇိဳးႏြမ္း၊ နိမ့္ ပါးလြန္းလွေသာ သူႏွင့္ပါတ္သတ္ၿပီး သူမ၏ဂုဏ္သတင္းေမွးမွိန္မွာကို သူမလိုလားခဲ့မိတာ ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေအးစက္ျပင္း႐ွလြန္းေသာအေအးဒဏ္ေၾကာင့္ အစိုဓာတ္လြင့္ပ်ယ္ေနခဲ့ေသာႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို သူတင္းတင္း ေစ့လိုက္မိခဲ့သည္။ ျမင္ကြင္းထဲမွေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ သူမပံုရိပ္ကေလးေျပးထြက္သြားရာဆီကို ေဆြးေျမ႕ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ေငးေမာၾကည့္ေနခဲ့ရင္း သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို သူထပ္မံ႐ႈိက္သြင္းလိုက္မိျပန္၏။ ေနာက္ေတာ့ ကုကၠိဳလ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွေန သူထြက္ခဲ့လိုက္သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းဆီမွသူမတို႔အိမ္ကေလးဆီ သို႔ ျဖတ္သန္းသူကင္းမဲ့ေနဆဲျဖစ္ေသာလမ္းကေလးအတိုင္း ခပ္ျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္သြားလိုက္မိ၏။ ျမဴႏွင္း မ်ားကမူ ေစာေစာကထက္ပိုမိုထူထပ္စြာက်ဆင္းလာသည္ဟု ထင္ရ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမတို႔ၿခံေ႐ွ႕ေရာက္ခဲ့ေတာ့ အိပ္ကပ္ထဲမွခေရကံုးေလးႏွစ္ကံုးကို ဖြဖြညင္သာစြာျဖင့္ သူထုတ္ယူလိုက္ သည္။ သူ႔လက္ဖ၀ါးေပၚမွ ေမႊးျမစြာလတ္ဆတ္ေနခဲ့ေသာ ခေရပြင့္ကေလးမ်ား၏ရနံ႔ကို အေ၀းမွေနၿပီး သူ လွမ္းယူနမ္း႐ိႈက္မိခဲ့ေသး၏။ သူမ သိပ္ႏွစ္သက္လြန္းေသာ ခေရပြင့္ေလးမ်ားကို အနီးကပ္နမ္း႐ႈိက္ၾကည့္ဖို႔ ပင္ သူ႔မွာခြန္အားေတြကင္းမဲ့ေနခဲ့ရသည္မွာ ၾကာခဲ့ၿပီပဲေလ......။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္.....သူမတို႔ၿခံတံခါးေလးေဘးတစ္ဖက္ဆီမွ စီတန္းကာအလွစိုက္ထားေသာပု႑ရိတ္ပင္မ်ားေပၚတြင္ ခေရကံုးေလးမ်ားကို အသာအယာတင္လိုက္မိသည္။ စိမ္းခက္ခက္ပု႑ရိတ္ပင္မ်ားေပၚမွ ခေရကံုးေလး မ်ားကိုခပ္၀ါး၀ါးၾကည့္ရင္း ဒီပန္းေလးမ်ားကို သူမျမင္ပါေစဟု.....တိတ္တဆိတ္ဆန္စြာ သူဆုေတာင္းမိ ျပန္၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီပန္းကေလးမ်ား သူမရဲ႕ လက္ထဲ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္ဖို႔ဆိုတာ.....သူကိုယ္ တိုင္ပင္ မေရရာလြန္းခဲ့ပါ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ရင္တြင္းမွ လွ်ိဳ႕၀ွက္သိပ္သည္းစြာမ်ိဳသိပ္ရင္း ျပန္လည္ေအးခဲေနေစရေသာ အခ်စ္စစ္တစ္ခုကိုေတာ့ျဖင့္ သူမတစ္ေယာက္ ျမင္ႏိုင္စြမ္းကင္းမဲ့ခဲ့ရတာေတာ့ျဖင့္ ေသခ်ာသေလာက္႐ွိေနခဲ့ရေလၿပီ....။ ေတြးၾကည့္ ႐ံုႏွင့္ပင္ သူ႔ရင္တြင္းပိုင္း အနက္႐ိႈင္းဆံုးတစ္ေနရာဆီမွ တဆစ္ဆစ္ျဖင့္ နာက်င္ကိုက္ခဲလာသလို ခံစားလာ ရမိ၏။ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္လြန္းေနခဲ့ေသာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုက သူ႔ရဲ႕႐ံႈးနိမ့္ျခင္းခံစားခ်က္မ်ားကို ပိုမိုစြာ ပံ့ပိုးေနခဲ့သလားမသိႏိုင္ခဲ့ေတာ့ပါ...။ သူတစ္ေယာက္တည္း အဓိပၸါယ္ကင္းမဲ့လြန္းစြာျဖင့္ ေခါင္းယမ္းမိလိုက္ ျပန္သည္။ ပိုင္ဆိုင္ရမွ အခ်စ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုလွ်င္ သူမကိုသူ မခ်စ္ရာမ်ားေရာက္ေနခဲ့ၿပီလား ဟုလည္း ႐ူး သြပ္စြာေတြးမိျပန္ေတာ့ ရင္ထဲတြင္ျဖစ္တည္ေနခဲ့ေသာ ခံစားခ်က္တစ္ခုက သူ႔ကိုနင့္နင့္သည္းသည္းျဖစ္ေစ ျပန္၏။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေတြးႏွင့္အတူ သူမတို႔အိမ္ကေလးေ႐ွ႕မွေနၿပီး ေစာေစာကသူမတို႔ေျပးထြက္သြားေသာေနရာႏွင့္ဆန္႔က်င္ ဘက္အရပ္ဆီသို႔ လွည့္ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။ သူမတို႔အိမ္ကေလးကေတာ့ ေဆာင္းအာ႐ံုမနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ေႏြးေထြးစြာျပန္လည္အိပ္ေမာက်ေနခဲ့ေလ၏။ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္လွမ္းခဲ့ၿပီးေနာက္ စိတ္မခ်စြာျဖင့္ ခေရ ကံုးေလးမ်ားကို လည္ျပန္ငဲ့ကာၾကည့္မိျပန္သည္။ ႏွင္းရည္စိုလက္ေနခဲ့ေသာ ခပ္စိမ္းစိမ္းအဆင္းအေရာင္႐ွိ သည့္ပု႑ရိတ္ခက္မ်ားေပၚတြင္ ခေရကုံးေလးမ်ားက ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္႐ွိေနခဲ့ၾကတာကို ခပ္၀ါး၀ါး ေတြ႔လိုက္ရ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔ေနာက္ ေျခလွမ္းမ်ားကို သူဆက္လွမ္းေနခဲ့မိသည္။ ေအးစက္စိုထိုင္းေနခဲ့ေသာဆံပင္မ်ားၾကားထဲသို႔ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ထိုးသြင္းကာဖြလိုက္မိရင္း ေ႐ွ႕ကိုလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္မိ၏။ သူ႔အေ႐ွ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ေတာ့ ျမဴ ႏွင္းျဖဴျဖဴမ်ားက ထူထပ္စြာ ကာဆီးထားခဲ့ၾကေလသည္။ ဘယ္အရာကိုမွမွန္းဆစြာျမင္ႏိုင္စြမ္းမ႐ွိႏိုင္ခဲ့ရ....။ သို႔ေသာ္ ျမဴႏွင္းမ်ားၾကားထဲသို႔တိုး၀င္ကာ သူေလွ်ာက္လွမ္းေနမိရသည္။ ထူထဲေသာ ျမဴႏွင္းပြင့္မ်ားၾကား ထဲတြင္ သူကိုယ္တိုင္ေပ်ာက္ဆံုးသြားဖို႔ဆိုတာေသခ်ာသေလာက္႐ွိေနခဲ့ရၿပီလားဟု....... ကိုယ္တိုင္ပင္ျပန္မသိႏိုင္ ခဲ့ေတာ့ပါ......။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TNgvlptnUlI/AAAAAAAAAP4/GNCeOEkQtQw/s1600/tree2.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="303" px="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TNgvlptnUlI/AAAAAAAAAP4/GNCeOEkQtQw/s400/tree2.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><b><span style="font-size: x-large;">အိပ္</span></b>မက္ဆိုတာ....</div><div style="text-align: left;">ဘယ္လိုမွပိတ္ထားလို႔မရႏိုင္တဲ့.....</div><div style="text-align: left;">စိတ္ရဲ႕ျပတင္းေပါက္တစ္ခုပါပဲ....။</div><div style="text-align: left;">အဲ့ဒီေတာ့.....</div><div style="text-align: left;">မင္းဟာ... ငါ့ရဲ႕ရင္ထဲကို....</div><div style="text-align: left;">အခ်ိန္၊ ေနရာမေ႐ြးပဲ......</div><div style="text-align: left;">တံခါးမ႐ွိ...ဓားမ႐ွိ....</div><div style="text-align: left;">၀င္ခ်င္တိုင္း၀င္....</div><div style="text-align: left;">ထြက္ခ်င္တိုင္း......ထြက္ခြင့္ေတြရေနခဲ့ေတာ့တာေပါ့.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">မႈိင္း</span></b>ညိဳ႕ညိဳ႕ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း.... လွမ္းေနဆဲသူမရဲ႕ေျခလွမ္းေတြကို ခပ္သြက္သြက္လွမ္းျဖစ္ ေစလိုက္မိ၏။ ေလျပင္းတစ္ခ်က္တိုးေ၀ွ႔လိုက္ေသာအခါ... သူမ၏ဆံပင္႐ွည္႐ွည္ေလးေတြ လြင့္ေမ်ာသြားခဲ့ရ သည္။ ေလဒဏ္ေၾကာင့္ သူမရဲ႕အေ႐ွ႕လမ္းကေလးေပၚမွ.....သစ္႐ြက္ေႂကြတခ်ိဳ႕က ျမည္သံခပ္အုပ္အုပ္ေပး ကာေျပးထြက္သြားၾကရ၏။ နံေဘးဆီမွ သစ္ပင္မ်ားကမူ တ႐ွဲ႐ွဲျမည္သံေပးကာလႈပ္ခါေနခဲ့ေလေတာ့သည္။ မၾကာခင္မိုး႐ြာေတာ့မည္ထင္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“သမီး....၊ အိမ္ျပန္ရင္ထီးယူသြားပါလား......။ မိုးမိမယ္ထင္တယ္”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမအိမ္အျပန္လမ္းကို စိတ္ပူစြာျဖင့္ေျပာခဲ့ေသးေသာ ဆရာ့စကားကိုျပန္ၾကားေယာင္လာမိေတာ့ စိတ္ထဲ ေနာင္တရမိလာသလိုျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူမတို႔ေနေသာလမ္းႏွင့္ ေက်ာင္းအားရက္မ်ားတြင္ သူမတက္ေနခဲ့ေသာ တေယာတီးသည့္သင္တန္းက ႏွစ္လမ္းေက်ာ္ေလာက္သာေ၀းကြာသည္မို႔ ဆရာ့ စကားကို သူမျငင္းပယ္မိခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို႔အားနာစိတ္တစ္၀က္ျဖင့္ျငင္းပယ္ခဲ့မိေသာ္လည္း ေလွ်ာက္ေနခဲ့ရင္း ပိုမိုညိဳ႕မႈိင္းလာေသာမိုးေကာင္းကင္ေၾကာင့္ သူမအိမ္႐ွိရာဆီသို႔ တစ္ခါမွျဖတ္သန္းမသြားဘူးေသာ အနီးဆံုး ျဖတ္လမ္းသြယ္မ်ားမွေနၿပီးျပန္ျဖစ္ခဲ့ရေတာ့သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေတြးျဖင့္ ခပ္သြက္သြက္လွမ္းေနမိဆဲ မိုးေရစက္မ်ားကသူမကိုယ္ေပၚသို႔ တဖြဲဖြဲျဖင့္ စဆင္က်ဆင္းလာခဲ့ ေလေတာ့၏။ လက္ထဲတြင္ အလြတ္ကိုင္ထားမိေသာ တေယာျပားေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ထား ရင္း သူမစိတ္ေလွ်ာ့လိုက္မိသည္။ မထူးေတာ့ပါ....။ ဒီမိုးစက္ကြင္းမ်ားကေန သူမလြတ္မည္လည္း မထင္ ေတာ့....၊ ထို႔ေၾကာင့္ ေျခလွမ္းမ်ားကိုလည္း အ႐ွိန္ေလွ်ာ့ကာေလွ်ာက္ေနမိခဲ့လိုက္ေတာ့၏။ ထို႔အျပင္ေသခ်ာ သည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္လည္း႐ွိေနေသးသည္။ အျခားေတာ့မဟုတ္....၊ မိုးစက္မ်ားကိုသူမခ်စ္သည္ေလ.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အျခားေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ မိုးေရစက္မ်ားထဲ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္သြားဖို႔ဆိုတာ သူမအ တြက္ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရေသာအခြင့္အေရးတစ္ခု....။ အေၾကာင္းျပခ်က္မဲ့စြာျဖင့္ပင္ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ အခု ေတာ့ျဖင့္ သူမခ်စ္ေသာမိုးေရ စက္မ်ားၾကားထဲတြင္ ေအးေအးေဆးေဆးလမ္းေလွ်ာက္ခြင့္ရခဲ့ေလၿပီ....။ အ ျခားသူမ်ားလည္း သူမကို တစ္မ်ိဳးျမင္စရာအေၾကာင္းမ႐ွိေတာ့....။ သင္တန္းမွအျပန္တြင္ မိုးမိသည္ဟုသာ ျမင္ဖို႔ရာ႐ွိေလေတာ့တာမို႔ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေသခ်ာခိုင္လံုသည့္ သက္ေသအျဖစ္ သူမ၏လက္ထဲတြင္ တေယာ ျပားေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားခဲ့မိသည္ေလ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေတြးျဖင့္ သူမတစ္ကိုယ္ရည္ခိုးၿပံဳးမိလိုက္၏။ မိုးစက္မ်ားကမူ သူမ၏ကိုယ္ေပၚသို႔ တေ၀ါ၀ါျမည္စြာျဖင့္ ၿပိဳဆင္းေနခဲ့ေလေတာ့သည္။ သူမေလွ်ာက္ေနေသာလမ္းသြယ္ေလးအေပၚတြင္ ႐ုတ္တရက္လိုလိုျဖစ္သြား ေသာေရစီးေၾကာင္းေလးမ်ားကို ႏွစ္သက္စြာျဖင့္ၾကည့္ရင္း..... ခပ္ျဖည္းျဖည္းဆက္ေလွ်ာက္ေနမိခဲ့၏။ သူမနံ ေဘးမွ မိုးေရထိမွန္ျခင္းခံေနရေသာ...... သစ္႐ြက္စိမ္းစိမ္းေလးမ်ားကို လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ လွမ္းတို႔ထိမိလိုက္ ေသးသည္။ လွလိုက္တဲ့ သဘာ၀တရားရယ္ဟု...ရင္တြင္းမွ တီးတိုးေရ႐ြတ္မိ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နင္.....စိတ္ကူးယဥ္တတ္မွန္း.....ငါတို႔မထင္မိခဲ့ဘူး”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စေျပာခဲ့ဖူးေသာ စကားတစ္ခြန္းကိုျပန္လည္ၾကားေယာင္ လာမိခဲ့ရေတာ့ သူမရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြ ခပ္လြန္႔လြန္႔ၿပံဳးျဖစ္သြားသည္။ ဘယ္သူေျပာခဲ့သလဲကြယ္....၊ ရည္မွန္း ခ်က္ႀကီးတတ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မွာ စိတ္ကူးယဥ္တတ္မႈ၊ ႏူးညံ့မႈေတြမ႐ွိႏိုင္ခဲ့ဖူးဆိုတာကိုေလ....။ ရင္တြင္းမွေန ခပ္သဲ့သဲ့သူမညည္း ညဴမိလိုက္၏။ ထို႔အတူ သူမဘ၀ထဲသို႔ စကားေလးတစ္ခြန္းႏွင့္အလည္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီး.....ခေရကံုးကေလးမ်ားျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားသူတစ္ေယာက္က သူမ၏အာ႐ံုထဲသို႔ မိုး ေရစက္မ်ားႏွင့္အတူျဖတ္သန္းစီးေမ်ာလာခဲ့သည္။ သူမရင္ထဲတြင္ ဘာရယ္မွန္းမသိစြာျဖင့္ မႈန္ဖ်ဖ်ႏိုင္လွ ေသာ နာက်င္ခံစားမႈတစ္ခုက ႏူးညံ့စြာ႐ိုက္ခတ္လာသလိုျဖစ္လာခဲ့ရ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ခ်စ္တယ္”....ဟုဆိုခဲ့ေသာ သူတစ္ေယာက္......။ သူမေက်ာင္းကအျပန္တစ္ရက္တြင္ ခေရပင္လမ္းက ေလးထက္မွာ ဖြင့္ေျပာခဲ့ေလသူ.....။ အၿမဲလိုလို ၫိႇဳးငယ္ေသာမ်က္၀န္းနက္နက္မ်ားျဖင့္ သူမကိုေငးေမာ ၾကည့္ေလတတ္သူ.....။ ေလတိုးခဲ့ေလတိုင္း ႏွဖူးေပၚမွေနလြင့္လြင့္သြားတတ္ေသာ မတိုမ႐ွည္ဆံပင္ေလး မ်ားႏွင့္သူ...။ ေခါင္းငံုကာ ခပ္ဖြဖြရယ္ေမာတတ္ခဲ့ေလသူ....။ ေဟာင္းႏြမ္းေသာ္လည္း ျဖဴစင္သပ္ရပ္စြာ၀တ္ စားတတ္ေလသူ....။ သန္႔႐ွင္းေသာေျခအစံုျဖင့္ ကတၱီပါဖိနပ္ေလးမ်ားစီးကာ ေျခသံလံုေအာင္လမ္းေလွ်ာက္ တတ္ေလသူ....။ ထို႔အတူ....ပထမဆံုးအျဖစ္ သူမကိုရင္ခုန္ေစခဲ့သူ၊ စိတ္လႈပ္႐ွားေစခဲ့သူ....။ ႐ွက္ကိုး႐ွက္ ကန္းျဖင့္ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးသူပီပီ “စာႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္”.....ဟု မရည္႐ြယ္စြာ သူမေျပာျဖစ္ခဲ့ေလသူတစ္ ေယာက္...။ သို႔ေသာ္ သူ႔အား သူမနံေဘးကေနထြက္ခြာသြားေစဖို႔၊ ႏွင္ဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွဆႏၵမ႐ွိခဲ့မိပါ.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူသည္ သူမကိုစိုးမိုးလြန္းလွပါသည္။ သူႏွင့္သူမတို႔၏ ေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကသည့္အႀကိမ္အေရအတြက္မွာ လက္ခ်ိဳး ေရတြက္လို႔ရေအာင္ပင္႐ွားပါးလြန္းလွေသာ္လည္း သူမရဲ႕အိပ္မက္မ်ားစြာကိုပိုင္စိုးထားသူမွာ သူတစ္ေယာ က္သာျဖစ္ခဲ့ေလ၏။ သို႔ေသာ္ သူသည္ သူမအားခ်စ္ေၾကာင္းဖြင့္ဟေျပာခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထပ္မံ ေရာက္မလာခဲ့ေတာ့....။ သူ႔ကိုယ္စား ေဆာင္းနံနက္ခင္းတိုင္းတြင္ ခေရကုံုးေလးမ်ားကသာ သူမရဲ႕ၿခံေ႐ွ႕ ပု႑ရိတ္ပင္ေလးမ်ားထက္သို႔ ေရာက္႐ွိလာတတ္ခဲ့ေလေတာ့၏။ ထိုအျဖစ္ကိုေတာင္ အစကသူမသတိမ ထားမိခဲ့....၊ ေနာက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းအရင္းမ်ားဆီမွပ်ံ႕ႏွ႔ံလာခဲ့ေသာ တစ္ဆင့္စကားျဖင့္သာ သူမသိခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါသည္။ သိခ်ိန္မွစၿပီး ထိုခေရကံုးေလးမ်ားကို အိမ္မွလူေတြမျမင္ခင္ သူမအျမတ္တႏိုးသိမ္းဆည္းမိခဲ့ ရ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရံဖန္ရံခါ သူမတက္ေသာေက်ာင္းတြင္ သူ႔ကို ရိပ္ခနဲဆိုသလိုျမင္လိုက္မိသလို႐ွိေပမယ့္ သူမထံတြင္ လိုက္႐ွာ ဖို႔အင္အားမဲ့ခဲ့ရပါသည္။ အျခားေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္ရ...၊ သူမေဘးတြင္ အစဥ္အၿမဲလိုလိုပင္ ေတာက္တဲ့ သဖြယ္ကပ္ေနတတ္ေသာ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ အစ္ကိုျဖစ္သူ၏သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မို႔ ယဥ္ေက်းမႈအရ သူမ႐ိုင္းစိုင္းစြာႏွင္မထုတ္ျဖစ္မိေသာ္လည္း ထိုလူေၾကာင့္ သူမစိတ္ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ခဲ့ ရတာအႀကိမ္ႀကိမ္ပင္...။ ထို႔အတူ မိန္းကေလးတန္မဲ့ သူ႔ကိုလိုက္႐ွာဖို႔ သူမ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ေနတတ္ခဲ့၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔ေၾကာင့္ ႐ွားပါးလွစြာေသာညမ်ားတြင္ သူမတို႔အိမ္အနီးမွ တိုးဖြဖြထြက္ေပၚလာတတ္ေသာ သူ႔ရဲ႕ဂစ္တာ သံကိုနားစြင့္ေနခဲ့ရင္း၊ ညဥ့္နက္ခ်ိန္မ်ားတြင္ သူမတို႔အိမ္ေ႐ွ႕မွျဖတ္ေလွ်ာက္သြားမည့္ သူ႔ေျခသံမ်ားကိုနား စြင့္ရင္း သူမရဲ႕ေန႔ရက္ေတြက ကုန္ဆံုးခဲ့ရေလေတာ့သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုအခိုက္ မိုးေရမ်ားၾကားတြင္ ေလစီးေၾကာင္းတစ္ခုကေမႊေႏွာက္စီးဆင္းလာခဲ့ျပန္ေတာ့ သူမတစ္ကိုယ္လံုး ခ်မ္းျမျမျဖစ္ သြားရမိသည္။ သို႔ေသာ္ အခုလိုမိုးေတြ႐ြာေနေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ သူမေက်ာင္းကား ဆိုက္ခ်ိန္ တိုင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းမွေနၿပီး ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းေဆာင္းကာ ေငးေမာေနတတ္ေသာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေသာသူရဲ႕ ညိႇဳးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်က္၀န္းမ်ားကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေတြးမိလိုက္ေတာ့ ရင္ထဲေႏြးေထြးသြားခဲ့ရသလိုပင္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာအခ်ိန္အခါတိုင္း သူမရဲ႕မ်က္၀န္းေတြက မသိသလိုဟန္ေဆာင္ကာေနျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ရင္ထဲမွခံ စားမႈလႈိင္းတစ္ခုက ေဘာင္ဘင္႐ိုက္ခတ္လြန္းေနခဲ့ရတာ သူတစ္ေယာက္ကေတာ့ျဖင့္ သိႏိုင္လိမ့္မည္မထင္ မိခဲ့ပါ.....။ တကယ္ဆို သူမရဲ႕အရိပ္ကေလးအျဖစ္ သူ႔ကိုေနရာေပးခ်င္မိခဲ့ပါသည္။ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳး သူမခံစားေန ရတာေတြကို သူတစ္ေယာက္သိမွ သိပါေလစကြယ္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေတြးႏွင့္အတူ သူမတစ္ေယာက္တည္း မိုးစက္မ်ားၾကားေလွ်ာက္ေနခဲ့ရင္း ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းျဖစ္သြားမိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ႏိုင္လြန္းစြာၿပံဳးရင္း ဆက္ေလွ်ာက္ေနမိလိုက္သည္။ ေတာ္ ေသးသည္ဟုဆိုရမည္။ သည္းႀကီးမည္းႀကီး႐ြာသြန္းေနခဲ့ေသာ မိုးေရစက္မ်ားဖံုးလႊမ္းေနရာ ဒီလမ္းသြယ္ ေလးထဲတြင္ သူမတစ္ေယာက္တည္းမို႔ပင္ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ မိုးစက္မ်ားကေတာ့ သူမ၏ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႔စြတ္စို ေနေစရန္ အဆက္မျပတ္ထိမွန္လွ်က္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္ထပ္ျဖတ္လမ္းေလးတစ္ခုဆီကို သူမကူးလိုက္မိသည္။ ဒီျဖတ္လမ္းကေလးေက်ာ္ကာ လမ္းမေပၚ တက္ခဲ့လိုက္လွ်င္ေတာ့ သူမတို႔ေနေသာ အိမ္ကေလး႐ွိရာသို႔ေရာက္ဖို႔သိပ္မေ၀းလွေတာ့ပါ....။ အိမ္ေရာက္ လွ်င္ေတာ့ မိုး႐ြာထဲတြင္ တစ္ဦးတည္းျပန္လာေသာ သူမကိုၾကည့္ကာ ေမေမကေတာ့ တစ္ခုခုေျပာမွာ ေသ ခ်ာလွပါသည္။ သို႔ေသာ္.....အခုျဖစ္တည္ေနခဲ့ရေသာစိတ္ေက်နပ္မႈတစ္ခုႏွင့္ သူမလဲ၀ံ့ပါသည္။ အေတြးႏွင့္ အတူ သူမဆက္ေလွ်ာက္ေနမိခဲ့၏။ လမ္းက်ဥ္းေလးေပၚတြင္ တင္က်န္ေနခဲ့ေသာ ေရအိုင္ေလးမ်ားထဲတြင္ မိုး ေရစက္ကေလးမ်ားက အ႐ွိန္ျပင္းထန္စြာျဖင့္ က်ဆင္းေနၾကဆဲပင္....။ ရံဖန္ရံခါတြင္မူ ထိုေရအိုင္ကေလး မ်ားထဲသို႔ တမင္တကာသူမဆင္းေလွ်ာက္ျဖစ္လိုက္ေသးသည္။ စိတ္လြတ္လပ္ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ့စြာျဖင့္ တစ္ေယာက္ တည္းေလွ်ာက္ေနခဲ့ရင္း မိုးေရစက္မ်ားကာဆီးထားေသာ အေ႐ွ႕မွျမင္ကြင္းကို သူမလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္မိလိုက္ ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရင္ထဲတြင္ထိတ္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ အျခားေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္...၊ အေတာ္ခပ္လွမ္းလွမ္းေနရာတြင္ သူမႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနရာဆီသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့ေသာ သ႑ာန္ႏွစ္ခုကိုေတြ႕လိုက္ရတာမို႔ပင္ျဖစ္၏။ ထို႔အျပင္ သူမရင္ကိုထိတ္ခနဲပိုျဖစ္သြားေစရတာကေတာ့ ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းတည္းေအာက္တြင္ ႏွစ္ေယာက္ေဆာင္း ကာ ေလွ်ာက္လာေနခဲ့ေသာသ႑ာန္ႏွစ္ခုထဲမွ ေယာက်္ားေလးရဲ႕ပံုစံက ခုေလးတင္သူမ ေတြးေနမိခဲ့ေသာ သံစဥ္အပိုင္းအစမ်ားထဲကတစ္ေယာက္ႏွင့္ အေတာ္ဆင္ေနခဲ့တာမို႔ျဖစ္သည္။ ဒါဆို ႏြဲ႕ေႏွာင္းလြန္းလွေသာ ပံုစံႏွင့္ ဒီဘက္ကတစ္ေယာက္ကေရာကြယ္....၊ သူမဆက္မၾကည့္ရဲေတာ့ပဲ ေခါင္းကိုငံု႔ထား လိုက္မိေတာ့ သည္။ သူမရင္ေတြ တစ္ဒိတ္ဒိတ္ခုန္လာမိ၏။ ေစာေစာက ခ်မ္းလို႔ခ်မ္းရမွန္းမသိခဲ့ေသာ မိုးေရစက္မ်ား ၾကားတြင္ သူမ၏ႏႈတ္ခမ္းေတြ အခုမွတဆတ္ဆတ္တုန္ယင္လာခဲ့ရတာ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ားလဲကြယ္။ အိုး....သူ မရဲ႕ေအာက္မ်က္ခမ္းေတြကလည္း...လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ႏိုင္လြန္းလိုက္တာ..။ဘုရားေရ...သူမ႐ုတ္တရက္ဘာ ျဖစ္သြားခဲ့သလဲ..။ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ေသြးေတြပဲေျပာင္းျပန္စီးဆင္းေနခဲ့သလိုလို.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဆာက္တည္ရာမဲ့စြာျဖင့္ ေနာက္ျပန္လွည့္လိုက္ရရင္ေကာင္းမလားဟု...စဥ္းစားေနခဲ့ရင္း ထိုႏွစ္ေယာက္ ႏွင့္သူမ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာခဲ့ရေတာ့၏။ သူမရင္ထဲကႏွလံုးသားတစ္စံုသည္ သနားစဖြယ္ေကာင္း ေလာက္ေအာင္ပင္ ေရ႐ြတ္ျမည္တမ္းေနခဲ့ရသည္ေရာထင့္...။ ေမာဟိုက္လာသလိုလည္း ခံစားမိရသည္။ မိုး စက္မ်ားကေတာ့ျဖင့္ ပိုမိုအ႐ွိန္ျပင္းထန္စြာ က်ဆင္းလာသလို႐ွိေနေလ၏။ ေရစိုစြတ္ေနေသာ သူမ၏ဆံပင္ မ်ားကိုတစ္ခ်က္သပ္တင္ရင္းအနီးသို႔ေရာက္လာၿပီျဖစ္ေသာ ထိုႏွစ္ေယာက္အားေသခ်ာေစရန္ တစ္ခ်က္လွ မ္းၾကည့္ျဖစ္လိုက္သည္။ ျမင္လိုက္ရေသာျမင္ကြင္းေၾကာင့္ သူမ၏ရင္ထဲတြင္နင့္ခနဲျဖစ္သြားရ၏။ မိုးေရမ်ာ&nbsp; ၾကားထဲတြင္ ထီးကေလးတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕အရိပ္ကိုခိုကာ သူမမဟုတ္ေသာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္အား ယုယ စြာထီးမိုးေပးေနခဲ့ေလသူဟာ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အို....သူမွ....သူအစစ္ပင္ျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္ပဲကြယ္.....။ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၿပီလဲ.....၊ ကမာၻႀကီးတစ္ခု လံုးေျပာင္းျပန္လည္ပတ္ခဲ့ေလၿပီလား....။ က်ဥ္းေျမာင္းလြန္းေသာ လမ္းကေလးထဲတြင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တြဲကို သူ႔ေဘးမွျဖတ္ခါနီးတြင္ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ အၾကည့္ခ်င္းဆံုျဖစ္သြားသည္။ သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားထဲတြင္ မေမွ်ာ္လင့္ေသာေနရာႏွင့္အေျခအေန၊ အခ်ိန္ အခါတစ္ခုတြင္ သူမကိုေတြ႔လိုက္ရတာမို႔......အံ့ၾသျခင္း၊ မယံုႏိုင္ျခင္း၊ အေနခက္ျခင္းစသည့္အရိပ္မ်ားက တစ္ဖ်ပ္ဖ်ပ္ျဖင့္ ထင္ဟပ္သြားခဲ့ၾက၏။ ထို႔အတူ နာက်င္၀မ္း နည္းမႈတစ္ခုက ထိုပံုရိပ္မ်ားၾကားထဲတြင္ လူးလြန္႔ေရာယွက္ေနခဲ့တာကို သူမသတိထားျဖစ္လိုက္ေသးသည္။ သူမ မ်က္၀န္းမ်ား၏အရိပ္ကိုေတာ့ သူေကာင္းစြာဖတ္တတ္ခဲ့ေလေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔အၾကည့္မ်ားကို ရင္မဆိုင္ခ်င္စြာျဖင့္ေအာက္သို႔ခဏ ငံု႔ထားလိုက္မိစဥ္ မိုးေရစိုစြတ္ေနဆဲ သူ႔ ေျခေထာက္ေလးမ်ားကို ျမင္ ေတြ႔လိုက္ရျပန္သည္။ ကၽြန္မဟာ... ႐ွင္နဲ႔ပတ္သတ္သမွ်ေတြကို ျမတ္ႏိုးတတ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာ က္ပါကြယ္....။ အေတြးႏွင့္အတူ သူမမ်က္ရည္၀ဲမိခ်င္သြားရ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခဏအတြင္းမွာပင္ သူ႔ေဘးတစ္ဖက္မွ သူမျဖတ္သန္းမိခဲ့၏။ သူ႔လက္ေမာင္းသားႏွင့္ပင္ သူမရဲ႕ပခံုးျဖင့္ အနည္းငယ္ တို႔ခတ္မိသြားခဲ့ရေသးသည္။ သူမႏႈတ္ခမ္းမ်ားမွ မဲ့ၿပံဳးတစ္ခ်က္ကို မရည္ရြယ္စြာၿပံဳးျဖစ္မိ သြားေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ၿပိဳေတာ့မည့္မိုးေကာင္းကင္တစ္ခုလို ပိုမိုအံုဖ်ဆိုင္းရီသြားခဲ့တာကို ျမင္ျဖစ္ ေအာင္ျမင္ခဲ့မိလိုက္ရေသး၏။ သို႔ေသာ္ သူမ၏ရင္တြင္းမွ ေအာင့္မ်က္စြာနာက်င္ခံစားေနခဲ့ရသည္ကို သူသိ ႏိုင္လိမ့္မည္မထင္ပါ....။ တကယ္ဆို သူမဖက္ကေနၿပီး သူ႔ကို တိတ္တဆိတ္ခ်စ္ခဲ့၊ ေမွ်ာ္လင့္မိခဲ့သည္ပဲ ေလ....။ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးမားေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပီပီ သူ႔ကိုစာႀကိဳးစားဖို႔ ေျပာခဲ့တာ မခ်စ္ခဲ့လိ႔ု မွမဟုတ္ခဲ့ပဲေလကြယ္....။ အခုေတာ့ျဖင့္...သူမ တိုးတိုးေလးေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရသမွ်တို႔သည္ ေလႏွင္ရာလြင့္ပ်ယ္ ခဲ့ရေသာ တိမ္တိုက္မ်ားလို ျဖစ္ခဲ့ရေလၿပီ....။ အစားထိုးဖို႔လြယ္ကူလြန္းလိုက္တာ...ဟု သူမတစ္ကိုယ္တည္း မခ်င့္မရဲညည္းတြားမိလိုက္သည္။ ပူေႏြးေသာမ်က္ရည္စအခ်ိဳ႕သည္ မိုးစက္မ်ားႏွင့္ေရာေႏွာကာ သူမပါးျပင္ ေပၚသို႔ အေယာင္ေယာင္အမွားမွား စီးက်လာခဲ့ၾက၏။ ထိုစဥ္မိုးစက္မ်ားက ပိုမိုျပင္းထန္စြာျဖင့္ ႐ြာသြန္းလာ ခဲ့ျပန္ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">ထို</span></b>တစ္ညက သူမတို႔အိမ္အျပင္ဘက္တြင္ ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းမ်ားက ႀကီးစိုးေနခဲ့သလို႐ွိေနခဲ့ေလ၏။ ညဥ့္နက္ ခ်ိန္ေရာက္လာခဲ့ေသာအခါ အေမွာင္ထု၏ရနံ႔ကပတ္၀န္းက်င္တစ္၀ိုက္တြင္ ပိုမိုလြန္ကဲစြာ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာခဲ့ေလ ေတာ့သည္။ ရံဖန္ရံခါတြင္မူ ခပ္တိုးတိုးေအာ္ဟစ္ညည္းတြားလိုက္ၾကေသာ ညပိုးေကာင္ေလးမ်ား၏ ျမည္ တမ္းသံခပ္သဲ့သဲ့တို႔မွလြဲၿပီး ညကအသက္ကင္းမဲ့ေနခဲ့သလိုျဖစ္ေနခဲ့ေလ၏။ သို႔ေသာ္ တစ္ခါတစ္ခါတိုက္ခတ္ လာတတ္ေသာ မိုးသက္ေလအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ သစ္႐ြက္ကေလးမ်ား၏ ခပ္ေဆြးေဆြးလႈပ္႐ွားတတ္သံေလးမ်ား ကိုေတာ့ ၾကားေနရေသးျပန္ပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုစဥ္ ဂစ္တာသံခပ္သဲ့သဲ့ႏွင့္အတူ ခပ္အုပ္အုပ္ညည္းညဴေနခဲ့ေသာ <a href="http://www.fileden.com/files/2009/9/3/2564105/nyelinnnyo%20-%20paing%20soe%20hmu%20akari.mp3">သီခ်င္း</a>သံစဥ္တစ္ခုက ေလထုထဲတြင္ တိုးဖြစြာ ေမ်ာပါလာခဲ့ေလ၏။<br /><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုသီခ်င္းသံကို မီးအေမွာင္ခ်ထားခဲ့ေသာ အခန္းအတြင္းမွေနၿပီး သူမတစ္ေယာက္တည္း တိတ္တဆိတ္ နားစြင့္ေနခဲ့မိေလသည္။ နားစြင့္ေနခဲ့ရင္း ခပ္တိုးတိုးက်ိတ္႐ိႈက္လိုက္ေသာ ႐ိႈက္သံအခ်ိဳ႕ကမူ အေမွာင္ထု ႀကီးစိုးေနခဲ့ေသာ အခန္းတြင္း႐ွိ နံရံမ်ားအား နာက်င္စြာျဖင့္သြားေရာက္႐ိုက္ခတ္ေနခဲ့ၾကေလေတာ့၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">ႏွင္း</span></b>ဆီေတြက...</div><div style="text-align: justify;">အဖူးအငံုဘ၀မွာပဲ ႐ိွၾကေသးတယ္....။</div><div style="text-align: justify;">သည္ႏွစ္ေႏြမွာ ကိုယ္တို႔တစ္ေတြ....</div><div style="text-align: justify;">ပန္းခူးဖို႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္...</div><div style="text-align: justify;">ေမ့ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာ သူတို႔ မသိၾကေသးဘူး”....။</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<b><i><span style="color: #20124d;">&nbsp; (တဂိုး)</span></i></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">ထို</span></b>ေနရာေလးတြင္ လတ္ဆတ္ေသာေလေျပညင္းမ်ားက အစဥ္အၿမဲလိုလိုတိုက္ခတ္ေနတတ္ခဲ့၏။ ထို႔အ ျပင္ ေလတိုးခဲ့သည့္အခါတိုင္း အ႐ြက္ကေလးမ်ားကိုဖြဖြညင္သာစြာလႈပ္ခတ္ေစတတ္ေသာ ခေရပင္ေလး မ်ားလည္း႐ွိသည္။ ထိုခေရပင္ေလးမ်ားေအာက္တြင္ ေျမနီလမ္းကေလးတစ္ခုလည္း႐ွိေသး၏။ ေျမနီလမ္းက ေလး၏ လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီတြင္ေတာ့ အေလ့က်ျမက္ပင္ေလးမ်ားႏွင့္ ေပါင္းပင္အခ်ိဳ႕က ဟိုတစ္စ၊ ဒီ တစ္စျဖင့္ ျပန္႔က်ဲစြာေပါက္ေရာက္ေနတတ္ၾကေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုေနရာေလးဆီသို႔ အၿမဲတမ္းမဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ သူေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရမိ၏။ သူႏွင့္ မိုင္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ေ၀းကြာေနခဲ့ေသာအေနာက္ႏိုင္ငံတစ္ခုတြင္ အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ သူမကို သတိ ရမိတိုင္းျဖစ္ပါသည္။ အမ်ားအျမင္တြင္ေတာ့ ဒီလမ္းကေလးသည္ ေျမနီလမ္းကေလးျဖစ္ေနမွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူမကို တစ္ခါလြမ္းတိုင္း ဒီလမ္းကေလးေပၚတြင္ တစ္စက္ခ်င္းစီက်ခဲ့ရေသာ သူ႔ႏွလံုး ေသြးစက္မ်ားေၾကာင့္ ခံစားၾကည့္တတ္မည္ဆိုလွ်င္ ေျမနီလမ္းကေလးမွာ ေသြးနီေရာင္စြန္းေနခဲ့မည္ထင္ပါ သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခါးသီးေသာ၊ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းေသာဘ၀လမ္းမ်ားကိုျဖတ္ေက်ာ္ေနခဲ့ရေသာ၊ ေနရဆဲျဖစ္ေသာလူတစ္ ေယာက္မို႔ သူ႔အသြင္ျပင္သည္ ညိႇဳးႏြမ္းေနခဲ့ရၿပီ....။ သို႔ေသာ္ သူ႔မ်က္၀န္းတစ္စံုကေတာ့ အခုခ်ိန္ထက္ထိ တိုင္ေအာင္ ေဆြးရိပ္သန္းေနခဲ့ရဆဲပင္ျဖစ္၏။ ဒီလမ္းကေလးေပၚသို႔ေရာက္တိုင္းလည္း ခေရပင္ေလးမ်ားကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေငးေမာကာ သူမကို တိုးတိတ္စြာလြမ္းဆြတ္မိတတ္ျပန္သည္။ ခေရပြင့္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေတာ့ မ်က္ရည္လည္တတ္သည့္အထိ သူမအားပိုမိုစြာ သတိရလြမ္းဆြတ္မိတတ္ခဲ့ေသး၏။ သို႔ေသာ္ အေ၀း တစ္ေနရာဆီမွ ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္းေအာင္ျမင္ေနခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ... သူမအေၾကာင္းေလးမ်ားကို ၾကားရတိုင္း၊ ေတြးလိုက္မိတိုင္းတြင္ေတာ့ သူ႔ရင္မွာ ၀မ္းသာေက်နပ္ရမိတတ္ၿမဲပင္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူကေတာ့ သူမေျပာခဲ့သည့္.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“႐ွင္....ကၽြန္မျမင္ႏိုင္တဲ့ေနရာေတြမွာ မေနမိေစဖို႔ေတာင္းပန္ပါရေစ႐ွင္”..... ဆိုသည့္ စကားေလးတစ္ခြန္း အတိုင္း သူေနခဲ့ပါသည္။ သူမႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး သူ႔ဘ၀တြင္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွားယြင္းမိခဲ့တာမို႔ျဖစ္၏။ အျခား ေတာ့ မဟုတ္ရ....။ တုန္႔ျပန္မႈကင္းမဲ့လြန္းေသာ၊ သူ႔ရဲ႕ခံစားခ်က္မ်ားကို ဥပကၡာျပဳလြန္းေသာ သူမ ကိုယ္စား၊ သူမႏွင့္အေတာ္ဆင္လြန္းေသာ၊ သူသိပ္ျမတ္ႏိုးတတ္ခဲ့သည့္ သူမနာမည္စာလံုးေလးတစ္လံုးပါေသာ........စ သည့္အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားျဖင့္....သူမ မဟုတ္ခဲ့ေသာ အျခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ႐ူးႏွမ္းစြာျဖင့္ အ စားထိုးခ်စ္ၾကည့္ဖို႔ႀကိဳးစားမိခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူေအာင္ျမင္မႈမရခဲ့ပါ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တေယာျပားေလးကိုဆုပ္ကိုင္ရင္း မိုးေရထဲတြင္အကာအကြယ္မဲ့စြာျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ့ေသာသူမႏွင့္ အ မွတ္မထင္ဆံုဆည္းခဲ့ရၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာပင္ ထိုမိန္းကေလးအားေတာင္းပန္ရင္း သူလမ္းခြဲမိခဲ့ရသည္။ မိုးေရစက္မ်ားစြန္းထင္းေနခဲ့သည့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးထက္မွ သူမ၏မဲ့ၿပံဳးေလးတစ္ခုကိုသာ ထာ၀ရအတြက္ သူ သိမ္းထားလိုက္ပါေတာ့မည္။ ထို႔အတူ သူမကိုလြမ္းဆြတ္မိသည့္အခါတိုင္း ဒီခေရပင္ေလးမ်ား ေအာက္ဆီသို႔ သူလာေနခဲ့ဦးမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ သူသည္ သူမအားေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ျခင္း&nbsp; ျပန္လည္ေတြ႕ဆံုခြင့္ရျခင္း စသည့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ဒီေနရာေလးသို႔ လာေနခဲ့ျခင္းမဟုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ.....။ အေ၀းတစ္ေနရာမွ သူခ်စ္ေနရဆဲျဖစ္သည့္ သူမ၏အေငြ႔အသက္ေလးမ်ားကို ဒီေနရာေလးတြင္ လာေရာက္ ေဖြ႐ွာမိ႐ံုသက္သက္သာျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္လည္း.....သူကသာ သူမအေၾကာင္းေတြကိုေတြးမိခဲ့တိုင္း သတိရလြမ္းဆြတ္စိတ္တစ္၀က္၊ ခ်စ္ေနမိ ဆဲ စိတ္တစ္ဖက္ျဖင့္႐ွိေနခဲ့ရေပမယ့္ သူမကေတာ့ျဖင့္ သူ႔အေၾကာင္းကိုအေရးတယူေတြးမိဖို႔ဆိုတာ ကိုယ္ တိုင္မေသခ်ာႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူေက်နပ္ပါသည္။ ဆံုဆည္းဖို႔ရာ လံုး၀အခြင့္မ႐ွိခဲ့ရေတာ့ေသာ္လည္း သူမအားခ်စ္ေနႏိုင္စြမ္း႐ွိေနဆဲျဖစ္ခဲ့ေသာ ႏွလံုးသားတစ္စံုကို ပိုင္ဆိုင္ထားခြင့္ရေနဆဲမို႔ပင္ျဖစ္၏။ အေတြး ႏွင့္အတူ...ႏြမ္းဖ်စြာသူတစ္ခ်က္ၿပံဳးမိလိုက္သည္။ ေနာက္...သက္ျပင္းတစ္ခ်က္႐ိႈက္လိုက္မိရင္းအေပၚသို႔ေမာ့ ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ခေရ႐ြက္ကေလးမ်ားက ဖြဖြညင္သာစြာ ယိမ္းႏြဲ႔ေနခဲ့ၾကတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">မႈိင္း</span></b>ဖ်ဖ်ျမင္ေနခဲ့ရေသာ သမုဒၵရာေရျပင္ဆီသို႔ သူမေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ေရျပင္ကို ျဖတ္သန္းစြာ တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေျပအခ်ိဳ႕က သူမဆံပင္ေတြကို လြင့္ပ်ံ႕သြားေစခဲ့ၾက၏။ လြယ္ထားေသာ အိတ္ထဲမွ ေသေသခ်ာခ်ာထည့္လာခဲ့ေသာ ယြန္းဗူးေလးကို တယုတယျဖင့္ သူမထုတ္ယူမိလိုက္သည္။ ေနာက္....၊ ဗူး ေလးကိုဖြင့္လိုက္မိေတာ့ အထဲမွႏြမ္းေျခာက္ေနခဲ့ေသာ ခေရပန္းေလးမ်ားကိုၾကည့္ရင္း....ႏြမ္းလ်စြာတစ္ ခ်က္ၿပံဳးျဖစ္လိုက္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေရစပ္သို႔ သူမဆင္းလိုက္ေသာအခါ ညင္သာေသာ လႈိင္းလံုးေသးေသးေလးမ်ားက သူမ၏ေျခဖမိုးကို လာ ေရာက္တို႔ထိခဲ့ၾကေလသည္။ ဒီေနရာေလးသို႔ သူ႔ကိုလြမ္းတိုင္း သူမေရာက္ျဖစ္၏။ သူမေရာက္႐ွိေနထိုင္ခဲ့ ေသာအေနာက္ႏိုင္ငံႀကီးတစ္ခုအတြင္း႐ွိွ သူမစိတ္ေတြေျဖေလ်ာ့ရာေနရာေလးတစ္ခုဟု.....ေျပာလွ်င္လည္း ရမည္ထင္ပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေရစပ္နားတြင္ သူမ အသာအယာထိုင္ခ်လိုက္မိ၏။ ယြန္းဗူးထဲမွ ခေရပြင့္အနည္းငယ္ကို ထုတ္ယူလိုက္ ရင္း....ေရစပ္တြင္ အသာအယာခ်ေပးလိုက္မိသည္။ ခေရပြင့္ေျခာက္ေလးမ်ားက တစ္ခဏအတြင္း သူမရဲ႕ ျမင္ကြင္းထဲမွ ေပ်ာက္ကြယ္စြာျဖင့္... သူမႏွင့္ေ၀းရာဆီသို႔ ေမ်ာပါသြားခဲ့ရသလို႐ွိ၏။ သူမႏႈတ္မွ အသာအ ယာ....ဆုေတာင္းမိလိုက္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ခေရပြင့္ေလးေတြရယ္....။ ႐ွင္တို႔ရဲ႕သခင္ဆီကို ေရာက္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့..... သူ႔ကို ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္ခဲ့မိ တယ္ဆိုတာကို ေျပာျပေပးပါေနာ္”.... ဟူ၍ပင္.....။ ထို႔အတူ သူမ၏ စိတ္၀ိညာဥ္မ်ားသည္လည္း ရံဖန္ရံခါ တြင္ မိုင္ေထာင္ခ်ီေ၀းသည့္ ခရီးကိုျဖတ္ေက်ာ္ရင္း တစ္ခ်ိန္က ခေရပင္လမ္းကေလး႐ွိရာဆီသို႔ ေရာက္႐ွိေန တတ္ခဲ့ေသးတာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">မည္</span></b>သို႔ပင္ျဖစ္ပါေစ....။ ထိုလမ္းမေလးအေပၚမွ သက္ဆိုင္သူႏွစ္ဦး၏ “အလင္းေဖ်ာ့ ဒိုင္ယာရီ”ေလးတစ္ အုပ္ကေတာ့ျဖင့္ ကာလအေတာ္ၾကာသည့္အခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္....မႈန္၀ါးစြာျဖင့္ ဆက္လက္ တည္႐ွိေနခဲ့ လိမ့္ဦးမည္ျဖစ္၏။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">======================================================================</div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #274e13;"><b>ေက်းဇူးစကား......</b></span></i><br /><i><span style="color: #274e13;">~~~~~~~~~~</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #274e13;">ကၽြန္ေတာ္သိပ္ႏွစ္သက္တဲ့ တဂိုးရဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြကို ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးျမသန္းတင့္ရဲ႕ ကဗ်ာစာ အုပ္ေလး......။</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #274e13;">အဖြင့္မွာ သံုးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ႀကိဳက္လို႔ သံုးခြင့္ေတာင္းေတာ့ ကိုဏီးဆို တံခါးမ႐ွိ၊ ဓားမ႐ွိပါလို႔....ခြင့္ ေပးခဲ့တဲ့ ညီေလး<b> လင္းေခတ္ဒီႏို......</b>(ဒီကဗ်ာေလးကို သူ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမတင္ျဖစ္ဘူး ဆိုပါတယ္း))</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #274e13;">ပန္းခ်ီေလးကို လူမႈေရးေတြကိစၥအခ်ိဳ႕နဲ႔ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ၾကားက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးထဲက ပံုစံအတိုင္း ျဖစ္ေအာင္ ဆြဲေပးခဲ့တဲ့....မေလး<b>(</b></span></i><a href="http://www.ainchannmyay.com/?p=990"><b><i><span style="color: #274e13;">အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕</span></i></b></a><b><i><span style="color: #274e13;">)</span></i></b></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #274e13;">ဒီဇာတ္လမ္းထဲကsenseအခ်ိဳ႕ကို အမွတ္မထင္သိခြင့္ရခဲ့ေတာ့ ေရးခြင့္ေတာင္းမိခဲ့တာကို ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ေသာ တစ္စံုတစ္ဦး....။</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #274e13;">ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ဒီ၀တၱဳေလးကိုစိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ဖတ္ရင္း....ဒီ၀တၱဳထဲက မသပ္မရပ္နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဆိုထား တဲ့ သီခ်င္းေလးကိုအမွတ္မထင္နားေထာင္မိသြားမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ေရးေသာ၊ မေရးေသာ စာဖတ္သူ သူငယ္ ခ်င္းေမာင္ႏွမေတြ အားလံုး......</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #274e13;">ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ....ခင္ဗ်ာ........။</span></i></div><div style="text-align: justify;">=======================================================================</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္.......</div><div style="text-align: justify;"><b>ဏီလင္းညိဳ</b></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: purple;"><b>(အလင္းေဖ်ာ့ ဒိုင္ယာရီ......)</b></span></i></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-3896893357087842965?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-218689719869820862010-10-26T21:07:00.000-07:002010-10-26T21:13:40.141-07:00<div align="justify"><br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">႐ုတ္</span></strong>တရက္ဆိုလွ်င္ ဆိတ္ၿငိမ္ေနသည္ဟုထင္ရေသာ္လည္း သူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွေလဟာနယ္တစ္ခု ထဲတြင္ ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္စကားသံမ်ားက သိပ္သည္းစြာေနရာယူထားၾကသည္။ ပံုသ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ သူမသိေသာလူမ်ား၊ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တြင္ ေပၚထြက္လာတတ္ေသာ ေကာင္တာဆီမွ လူေခၚသံမ်ား....၊ ရံဖန္ရံခါ ျဖတ္သန္း သြားၾကေသာ သူမ်ား.......စသည္တို႔ကို ၾကာေတာ့ သူညည္းေငြ႕လာမိသလိုျဖစ္လာ သည္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဆး႐ံုတြင္ ခံစားေနရေသာေ၀ဒနာကိုစစ္ေဆးရန္ ကိုယ့္အလွည့္မေရာက္ေသးလို႔သာ ဒီေနရာတြင္ ထိုင္ေစာင့္ ေနခဲ့ရမိျခင္းသာျဖစ္ေပမယ့္....ဒီေနရာသည္ သူလံုး၀မႏွစ္သက္သည့္ေနရာတစ္ခုျဖစ္၏။ သာမန္ အခ်ိန္ဆို သူ ေယာင္လို႔ေတာင္လွည့္ၾကည့္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ခဲ့..။ အျခားသူမ်ားလည္း သူ႔လိုပဲေနမည္ ဟု....ခပ္၀ါး၀ါးေတြးမိျပန္သည္။ ေတာ္ေသးသည္ဟုဆိုရမည္...၊ သူ႔ေ၀ဒနာက အခုသိပ္မျပင္းထန္လြန္း ေတာ့။ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ နီးပါးျဖစ္ေနခဲ့ရၿပီ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္လည္း ၾကာလာေတာ့ ထိုေနရာကို သူညည္းေငြ႔လာမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မေခၚေသာ္လည္း ခြင့္ယူ ကာ လိုက္လာၾကေသာ အိမ္မွသူငယ္ခ်င္းညီေလးႏွစ္ေယာက္ကို အထဲတြင္ထားခဲ့ကာ သူေရာက္ေနခဲ့ေသာ ေဆး႐ံုမွအေဆာင္အျပင္ဘက္သို႔ ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းညီေလးႏွစ္ေယာက္ကို သူ႔အလွည့္ နံပါတ္ေရာက္ မေရာက္ေစာင့္ဖို႔ အထဲတြင္ေနခဲ့ခိုင္းေသာ္လည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကမဟုတ္....။ တစ္ ေယာက္က အထဲတြင္ ေစာင့္ၾကည့္ေနမည္...။ တစ္ေယာက္က အျပင္ထြက္မည္လုပ္ေသာ သူ႔ေနာက္သို႔ လိုက္မည္ဟုဆိုၾက၏။ အၿမဲလိုလို သူ႔ေနာက္မွာ အရိပ္လိုျဖည့္ဆည္းေပးတတ္ေသာ ထိုညီေလးမ်ားေၾကာင့္ သူစိတ္ခ်မ္းသာရမိသည္။ ရံဖန္ရံခါအခ်ိန္မ်ားတြင္မူ ငါဟာ အေတာ္ကံေကာင္းပါလားဟုပင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အထင္တစ္ႀကီးေတြးမိတတ္ ျပန္ေသး၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">သူ</span></strong>အျပင္ကိုေရာက္ခဲ့ေတာ့ လတ္ဆတ္ေသာေလထုကို ႐ႈ႐ႈိက္မိရ၏။ ေစာေစာက ညစ္ႏြမ္းသလို႐ွိ ေန ခဲ့ေသာ သူ႔စိတ္သည္ၾကည္လင္လာသလိုျဖစ္လာရသည္။ ေဆး႐ံု၀င္းထဲမွ ျမက္ခင္းမ်ားေပၚလွမ္းေလွ်ာက္ မိေနဆဲခဏတြင္....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟာ.....အစ္ကိုႀကီးေရ....ဒီမွာ ခေရပန္းေတြဗ်”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူႏွင့္မလွမ္းမကမ္း႐ွိ ျမက္ခင္းေပၚတြင္ထိုင္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းညီေလးထံမွ အထူးအဆန္းျဖစ္ကာ ခပ္တိုး တိုးလွမ္းေအာ္ေျပာသံကို ၾကားလိုက္ရတာမို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း လွမ္းေနဆဲေျခလွမ္းမ်ားအနား ငံု႔ၾကည့္မိလိုက္ သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဟုတ္သည္။ ခေရပန္းေတြ.....။ ေႂကြလြင့္ေနၾကတာ ဟိုတစ္ပြင့္.....၊ ဒီတစ္ပြင့္ႏွင့္.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">႐ုတ္တရက္ သူ႐ူးသြပ္သြားမိသည္ထင္၏။ ေဆး႐ံု၀င္းထဲမွ ျဖတ္သြားျဖတ္လာလူမ်ားကိုပင္သတိမမူႏိုင္ေတာ့ ပဲ၊ လာရင္းကိစၥကိုပင္ သတိမရႏိုင္ေတာ့ပဲ ေႂကြေနေသာ ခေရပန္းမ်ားကို လက္လွမ္းမွီသေလာက္ သူလိုက္ ေကာက္ေနလိုက္မိေတာ့သည္။ ခေရပြင့္ေတြ...။ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေပၚမွာ....။ အခ်ိဳ႕က ကားပါ့ခ္ကင္နားမွာ...၊ အခ်ိဳ႕က ရပ္ထားေသာ ကားဘီးမ်ားေအာက္မွာ.....။ အခ်ိဳ႕က ခေရပင္ရိပ္အျပင္ဘက္႐ွိ ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေလႏွင္ရာေနရာဆီသို႔ လြင့္ေႂကြရေသာ ခေရပြင့္ကေလးမ်ားေပမယ့္ ကုသိုလ္ကံျခင္းမတူညီၾကပါလား...ဟု ခပ္႐ူး႐ူးသူေတြးမိျပန္သည္။ ၾကည့္ေလ...။ ျမက္ခင္းေပၚေႂကြက်ေသာ ခေရပြင့္ေလးမ်ားက ခေရရိပ္၊ ျမက္ခင္း ရဲ႕အေထြးအေပြ႔တို႔ျဖင့္ ေအးျမၿငိမ္းခ်မ္းေနရသေလာက္၊ ကတၱရာလမ္းမေပၚမွ ခေရပြင့္ကေလးမ်ားကေတာ့ ျဖင့္ပူေလာင္ညိဳးေရာ္လြန္းလွစြာ.....။ ထို႔ထက္ပိုဆိုးသည္က ကားဘီးေအာက္မွ ခေရပြင့္ကေလးမ်ားပင္ျဖစ္ ေလေတာ့၏။ သူ႔ျမင္ကြင္းထဲတြင္ ျမင္ရတာ မသက္သာ...။ ေသြးသံရဲရဲႏိုင္လြန္းလွပါသည္။ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိ႐ံုမွတပါး သူဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TMejtAjPEKI/AAAAAAAAAPs/d-P99r2VsC4/s1600/ka+yay.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" nx="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TMejtAjPEKI/AAAAAAAAAPs/d-P99r2VsC4/s400/ka+yay.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ခေရပင္ေတြ....(အပင္ေအာက္က ကၽြန္ေတာ္ေနာက္အေဖာ္လိုက္လာေပးတဲ့ အိမ္ကညီေလးတစ္ေယာက္ပါ။)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TMekR8ErvvI/AAAAAAAAAPw/oWKDimeThzI/s1600/ka+yay+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" nx="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TMekR8ErvvI/AAAAAAAAAPw/oWKDimeThzI/s400/ka+yay+1.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲက ခေရပြင့္ေလးေတြ........</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TMek0mxwOLI/AAAAAAAAAP0/Bykz-ZZfDtE/s1600/ka+yay+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" nx="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TMek0mxwOLI/AAAAAAAAAP0/Bykz-ZZfDtE/s400/ka+yay+2.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းထည့္တဲ့ အိတ္ကေလးေပၚတင္႐ိုက္ထားတဲ့ ခေရပြင့္ေလးေတြ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေကာက္ႏိုင္သမွ်ေသာ ခေရပြင့္ေလးမ်ားကို သူလိုက္ဆယ္ယူေနမိသည္။ သူေနခဲ့ေသာ အမိေျမတြင္ လူတိုင္း နီးပါး ျမတ္ႏိုးလြန္းတတ္ၾကေသာ ခေရပန္းေလးမ်ားသည္ ယခုထက္ထိ သူ႐ုန္းကန္႐ွင္သန္ေနရဆဲျဖစ္ေသာ ဒီႏိုင္ငံငယ္ေလးတြင္မူ ဂ႐ုစိုက္ျခင္းမခံရေသာ ဘ၀မ်ားႏွင့္......။ ေတြးရင္း သူသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခပ္တိုးတိုး ႐ိႈက္လိုက္မိ၏။ ထိုစဥ္ တိုက္ခတ္လာေသာေလေျပႏွင့္အတူ သူ႔အနံ႔အာ႐ံုထဲသို႔ ခေရရန႔ံေလးမ်ားတိုးေ၀ွ႔ကာ ၀င္လာၾကသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;"><span style="font-size: x-large;"><strong>“အဲ့</strong></span>ဒီေကာင္မေလးနဲ႔ အဲ့ဒီေကာင္ေလးက ႀကိဳက္ေနၾကတာ”......</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“ဟာ....အစ္ကိုႀကီးကလည္း....ေတာ္ေတာ္ ဒိတ္ေအာက္တာပဲ....။ သူတို႔ေတြ အတူတူေတာင္ အိပ္ၿပီးသြား ၾကၿပီဗ်”.....</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“ဟင့္အင္း....႐ိုး႐ိုးေနမေကာင္းျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူး.......၊ အေဘာ့ထ္ျဖစ္တာ”.......</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“ဟာ....အဲ့ဒီေကာင္မေလး ေရာက္စကလိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး....၊ ခု လန္ထြက္ေနတာပဲ”.......</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“ပ်က္က်တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္....၊ ဖ်က္ခ်တာ.....ခံလိုက္ရတာေမ်ာ့ေနတာပဲေလ”......</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“အဲ့ဒီေကာင္မေလးနဲ႔ ႀကိဳက္ေနတဲ့ လူက ျမန္မာျပည္မွာ အိမ္ေထာင္႐ွိတယ္ေလ”........</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“ေကသီပန္ေတြ သိပ္ေရာင္းရတာပဲဗ်”.......</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“သြားမလုပ္နဲ႔ေနာ္....၊ ဆရာႀကီးျဖစ္ေနၿပီ”.......</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“မင္းတို႔က ေဆးပတ္လည္ေအာင္ ေသာက္ခိုင္းေလ၊ ေတာ္ၾကာ ဂံုးေထာက္လာဦးမယ္”.....</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“သူတို႔ ယူလိုက္ၾကၿပီေလ”.....</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“ဒီလ အိမ္ကို ေငြမလြဲႏိုင္ဘူး.....၊ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလး ပရက္ဂ္နန္႔ျဖစ္တာ ႐ွင္းပစ္လိုက္ရလို႔”....</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“...............”..........</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #4c1130;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #4c1130;">“............”.........</span></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခေရပြင့္မ်ားကို လိုက္ေကာက္ရင္း သူ႔အာ႐ံုထဲတြင္ ၾကားခဲ့ဖူးေသာထိုစကားမ်ား၊ ျမင္ခဲ့ဖူးေသာ ျမင္ကြင္းမ်ား စသည္တို႔က ပဲ့တင္ထပ္လာေနခဲ့ေတာ့သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #20124d;">လူတစ္ေယာက္ပ်က္စီးရျခင္းမွာ ကာယကံ႐ွင္ကအျပစ္႐ွိမလား....၊ ဒါမွမဟုတ္ ဖ်က္ဆီးတဲ့သူရဲ႕အျပစ္ပဲလား၊ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လံုးရဲ႕အျပစ္ပဲလား.....။</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #20124d;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #20124d;">ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ လံႈ႔ေဆာ္မႈကေရာ ရာခိုင္ႏႈန္းဘယ္ေလာက္ပါမလဲ.....၊ ဗီဇဆိုတဲ့အရာေရာထည့္တြက္ရဦးမ လား....။</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #20124d;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #20124d;">သိလို႔မွားတာ....၊ မသိလို႔မွားတာထက္...... မသိမသာမွားတာမ်ိဳးက ပိုမ်ားဆိုးေနမလား......။</span></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စသည္ျဖင့္ ခေရပြင့္ကေလးမ်ားကိုလိုက္ေကာက္ရင္း သူ႔အေတြးမ်ားက ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး.....။ အမွတ္မထင္ ေဘး ကိုငဲ့ၾကည့္မိေတာ့ ေစာင့္စည္းမႈ၊ သိကၡာ၊ ကိုယ္က်င့္တရား၊ ထိန္းသိမ္းမႈဆိုတာေတြက ေသြးသံရဲရဲျဖင့္ ေျမျပင္ ေပၚတြင္ အတုန္းအ႐ုန္း လဲၿပိဳေနခဲ့ရသလိုလို......။ မထင္႐ွားႏိုင္ၾကေတာ့....။ သိမ္ငယ္နာက်င္စြာျဖင့္ အမွန္ တရားက ညည္းညဴသံခပ္သဲ့သဲ့ေပးလွ်က္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခေရပြင့္ေတြလို ေလႏွင္ရာလြင့္ေႂကြက်ရေသာ သူ႔လိုဘ၀မ်ား.....၊ အေျခအေနအရ ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာ ေ႐ြ႕ေျပာင္းေနထိုင္ခဲ့ရေသာ ခေရပြင့္ႏွင့္တူသည့္ သူ႔လိုဘ၀တူမ်ား......။ အခ်ိဳ႕က ကိုယ္ပိုင္ရနံ႔ကို ထိန္းထိန္း သိမ္းသိမ္း၊ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ စြန္႔လႊတ္ၾက....။ အခ်ိဳ႕က ေၾကာင္သူေတာ္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနရာကြဲျပားစြာ ေႂကြက်၊ ေျမခၾကရေသာ္လည္း ကိုယ္ပိုင္ရန႔ံကို မစြန္႔လႊတ္တတ္သည့္ သူ႔လက္ဖ၀ါးထဲမွ ခေရပန္းေလးမ်ားကို အားက်စြာေငးၾကည့္ေနမိလိုက္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">ထို</span></strong>စဥ္ သူ႔လက္ကိုင္ဖုန္းေလးက အသံျမည္လာ၏။ အထဲတြင္ေစာင့္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းညီေလးထံမွ လာဖို႔ ေခၚျခင္းျဖစ္သာျဖစ္ပါသည္။ ေကာက္ထားေသာ ခေရပန္းပြင့္ေလးမ်ားကို သံေယာဇဥ္မကုန္စြာျဖင့္ သူ႔အေႏြး ထည္အက်ႌအိတ္ထဲ တစ္ယုတယ ထည့္မိလိုက္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဆး႐ံုထဲသို႔ ျပန္မ၀င္ခင္ ခေရပင္အုပ္ဆီ လည္ျပန္တစ္ခ်က္ငဲ့ၾကည့္ရင္း သူ႔ရင္တြင္းမွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ခပ္တိုး တိုးစပ္ဆိုမိလိုက္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: right;"><em><span style="color: #274e13;"><strong><span style="font-size: x-large;">ခ</span></strong>ေရ.......</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="color: #274e13;">ေလႏွင္ရာေႂကြ....</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="color: #274e13;">ေျမျပင္မွာ ေ၀....</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="color: #274e13;">သို႔တေစ...</span></em></div><div style="text-align: right;"><em><span style="color: #274e13;">သူ....ရန႔ံမေျပ....။ ။</span></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">===================================================================</div><div style="text-align: justify;">တကယ္ ျမင္ေတြ႔ၾကားသိခဲ့ရေသာ အျဖစ္ေလးမ်ားကို ေရးဖြဲ႔ထားတာျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။ မည္သူ႔ကိုမွ ရည္ ႐ြယ္ျခင္းမ႐ွိသလို နစ္နာေစလိုတဲ့စိတ္မ႐ွိေၾကာင္း၀န္ခံအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ စာထဲမွာပါတဲ့ တခ်ိဳ႕စကားလံုးေတြ အတြက္ စာဖတ္သူ ေမာင္ႏွမေတြ၊ (အထူးသျဖင့္ အစ္မေတြ၊ ညီမေတြနဲ႔ ႐ြယ္တူသူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြ) အားလံုးကို ေလးစားစြာေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.......။</div><div style="text-align: justify;">===================================================================</div><div style="text-align: justify;">ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္.....</div><div style="text-align: justify;"><strong>ဏီလင္းညိဳ</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-21868971986982086?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-23022792227980517402010-10-17T20:06:00.000-07:002010-10-18T17:48:29.710-07:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;"><b><span style="font-size: x-large;">သူ</span></b>သံုးေသာ အိတ္ေဆာင္ကြန္ပ်ဴတာေလးသည္ သူ႔အိပ္ယာေခါင္းရင္းတြင္ အစဥ္ငိုက္ျမည္းစြာေနေလ့႐ွိ၏။ စ,ၿပီး၀ယ္လာကတည္းက ထိုေနရာေလးတြင္သူထားသည္။ ပက္ကင္ထုတ္ထားခဲ့ေသာ စကၠဴကဒ္ထူဘူးေလး အေပၚတြင္ျဖစ္၏။ ခုတင္ႏွင့္မအိပ္ပဲ ၾကမ္းျပင္တြင္ ေမြ႔ယာခင္းကာအိပ္သူမို႔ စာဖတ္လွ်င္ ထိုစက္ကေလးကို ဖြင့္ကာ ေခါင္းအံုးေပၚမွေနဇက္ေထာင္ၿပီး အိပ္ယာေပၚတြင္၀မ္းလွ်ားေမွာက္လွ်က္(အပ်င္းထူစြာျဖင့္)သူဖတ္ ေလ့႐ွိသည္။ စာေရးလွ်င္ေတာ့ ထိုစက္ကေလးေရာ၊ ေအာက္ခံဘူးပါ သူ႔ေခါင္းအံုးေပၚမတင္ကာ သူထိုင္ေရးမိတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံ ၀မ္းလွ်ားေမွာက္သည့္အေနအထားျဖင့္ သူေရးတတ္ေသး၏။</span></div><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;">သို႔ေသာ္ သူစာၾကာၾကာဖတ္၊ ၾကာၾကာထိုင္မေရးႏိုင္ခဲ့ေတာ့သည္မွာ သံုးလေက်ာ္ေလာက္႐ွိေရာ့မည္။ ထို႔အ တြက္ နားနားၿပီးဖတ္ရင္းျဖင့္ မေတာက္တေခါက္စာေလးေတြကို နားနားၿပီးေရးမိသည္။</div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုေန႔ကလည္း နားရက္တစ္ရက္ကို ကိုယ့္ဘာသာဇြတ္အတင္းျပန္ေပးကာ(ျဖစ္သမွ်ျပႆနာရင္ဆိုင္မည္ဟု စိတ္ေမြးလွ်က္ း)) သူအြန္လိုင္းတက္ကာစာဖတ္မိသည္။ စာဖတ္ရင္း စကားၾကာၾကာမေျပာရၿပီျဖစ္ေသာ ေမာင္ႏွမတခ်ိဳ႕ႏွင့္ ရယ္စရာမ်ားေျပာျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ၾကာေတာ့ သူ႔ေခါင္းကဆႏၵျပလာသည္။ မူးခ်င္လာၿပီ ဟု....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔ေၾကာင့္ စက္ေ႐ွ႕မွ မ်က္ႏွာလြဲကာ ထ,ထိုင္လိုက္ရသည္။ စက္ေ႐ွ႕မွထထိုင္လိုက္ေသာအခါ အမွတ္မ႐ွိခဲ့ ႏိုင္ေသာမ်က္လံုးမ်ားက အခန္းတြင္း႐ွိသူႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွကိုယ္ပိုင္စာအုပ္စင္ကေလးဆီအၾကည့္ ေရာက္ သြားမိျပန္၏။ စိတ္မထိန္းႏိုင္စြာျဖင့္ အနားသို႔သူသြားၾကည့္လိုက္ေသးေသာ္လည္း သူ႔ကိုယ္သူျပန္ ညာလို႔မရ။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွေတာ့ မဟုတ္......၊ ထိုစာအုပ္စင္ကေလးမွ စာအုပ္အားလံုးသူဖတ္ၿပီးသား မို႔ပင္...။ အနည္းဆံုးသံုးေခါက္....၊ အခ်ိဳ႕စာအုပ္မ်ားဆိုလွ်င္ အႀကိမ္အေရအတြက္ပင္သူမမွတ္မိေတာ့...။ ထပ္ခါ ထပ္ခါဖတ္ လြန္း၍ျဖစ္၏။ ရေသ့စိတ္ေျဖအေနျဖင့္ စာအုပ္ေလးမ်ားကို ကိုင္ၾကည့္မိေသးသည္။ ျမသန္းတင့္၊ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)၊ ေ႐ႊဥေဒါင္း၊ ဒဂုန္ေ႐ႊမွ်ား၊ ပခုကၠဴဦးအံုးေဖ၊ ကိုရီးယားစကားေျပာ၊ စမ္းစမ္းႏြဲ႔(သာယာ၀တီ)၊ မင္းလူ၊ နီကိုရဲ၊ မင္းခိုက္စိုးစံ၊ တာရာမင္းေ၀၊ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕......စသည္ျဖင့္.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာအုပ္စင္ကို သူေက်ာခိုင္းလိုက္သည္။ ႀကံရာမရျဖစ္စြာျဖင့္ ေရခ်ိဳးဖို႔ သူျပင္မိ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">ေရ</span></b>ခ်ိဳးခန္းထဲမွထြက္လာခ်ိန္တြင္ သူ႔ဗိုက္ကဆာေလာင္လာသည္။ ဟုတ္သည္။ သူဘာမွ မစားရ ေသး.....၊ အစာစားၿပီးလွ်င္ သူေဆးေသာက္ရဦးမည္....။ ထို႔ေၾကာင့္ အ၀တ္လဲၿပီး အခန္းအျပင္သို႔သူ ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အျပင္ဖက္ ဧည့္ခန္းတြင္ ဘယ္သူမွမ႐ွိ...။ သူတို႔နားရက္မို႔ အလွ်ိဳအလွ်ိဳထြက္သြားၾကသည္မွာ ၾကက္ေပ်ာက္၊ ငွက္ေပ်ာက္ဟုပင္ ဆိုႏိုင္၏။ ဘာရယ္မဟုတ္ပဲႏွင့္ အၿမဲလိုလိုအိမ္ေစာင့္ျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ သူ႔ကိုယ္သူျပန္ ရယ္ခ်င္မိသြားရင္း စားပြဲေပၚမွ အုပ္ေဆာင္းကိုဖြင့္ၾကည့္မိသည္။ ဘာစားစရာမွမ႐ွိ...။ ထမင္းအိုးကိုဖြင့္ၾကည့္ ေတာ့ ထမင္းၾကမ္းတစ္၀က္ကိုျမင္ရ၏။ ေရခဲေသတၱာကိုဖြင့္ကာ ႐ွာမိေတာ့ၾကက္ဥ တစ္လံုးေတြ႔ရသည္။ ထိုၾကက္ဥကို သူေၾကာ္လိုက္သည္။ ၾကက္ဥေၾကာ္ၿပီးေတာ့ ဆီႏွင့္ထမင္းနယ္ကာ ပန္းကန္ကိုဇြန္းတပ္ၿပီး ထမင္း စားဖို႔ျပင္မိသည္။ အမွန္ေတာ့ ၾကက္ဥေၾကာ္ကိုသူမႀကိဳက္....၊ တစ္ေယာက္ တည္းစားဖို႔ရာအတြက္ တစ္ခမ္း တစ္နားလုပ္မေနခ်င္ေတာ့တာေၾကာင့္မို႔ပင္ျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထမင္းစားခါနီး ထံုးစံအတိုင္းပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္စိေ၀့ၾကည့္မိသည္။ ဖတ္စရာစာအုပ္တစ္ခုခု႐ွာျခင္းသာ ျဖစ္၏။ မလွမ္းမကမ္း႐ွိတီဗြီနားတြင္ စာေစာင္တစ္ခုကိုသူေတြ႔ရသည္။ သြားယူၿပီးအဖံုးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအ၊ ဘီ၊ စီအက်ိဳးျပဳရသစာေပဂ်ာနယ္ ဟုေတြ႔ရ၏။ ၾသစေတးလ်တြင္႐ွိေသာ စာခ်စ္သူျမန္မာအမ်ိဳးသား မ်ားထုတ္ေ၀သည့္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ပင္ျဖစ္သည္။ ဂ်ာနယ္မွာအေဟာင္းျဖစ္၏။ No.1,Volume 9,2010ဟုဆိုသည္။ အိမ္မွ သူငယ္ခ်င္းညီေလးမ်ား ဘယ္က ယူလာသည္မသိ...။ သူမဖတ္ရေသး....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TLu3Hg1GwLI/AAAAAAAAAPk/Qs2JRRxfQx8/s1600/journal.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TLu3Hg1GwLI/AAAAAAAAAPk/Qs2JRRxfQx8/s400/journal.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထမင္းတစ္ဇြန္း၀ါးရင္း.....ဂ်ာနယ္ကို သူဖြင့္ဖတ္သည္။ သူမသိလွ်င္လည္း ဘာမွျဖစ္မသြားေသာ သတင္းမ်ား၊ (ဥပမာ...မင္းသား/သမီးအင္တာဗ်ဴးမ်ား) စသည္တို႔ကို ေက်ာ္ရင္းဟိုလွန္ဒီလွန္ ေလွ်ာက္လွန္ ေနလိုက္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ေလွ်ာက္လွန္ရင္း “ဟာသ” ဆိုသည့္ေနရာေလးကိုသူသြားေတြ႔လိုက္သည္။ ရယ္ရ တာ၀ါသနာပါသူမို႔ ေသခ်ာဖတ္ျဖစ္လိုက္သည္။ စုစုေပါင္း ၄ပုဒ္ပါသည္။ သံုးပုဒ္အၿပီး ေအာက္ဆံုးမွအပုဒ္ကို သူဖတ္ေနမိလိုက္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TLu3vqtULAI/AAAAAAAAAPo/WezFLD0rn8g/s1600/funny.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_UDfRA7TMrNw/TLu3vqtULAI/AAAAAAAAAPo/WezFLD0rn8g/s400/funny.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #20124d; font-size: large;"><i>စာနဲ႔ လူနဲ႔</i></span></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #20124d;">“အဲ့ဒီလူက စာေရးဆရာေလ”....</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #20124d;">“ဟုတ္လား......၊ ဘာေတြေရးတာလည္း”.....</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #20124d;">“လူေကာင္းလူမြန္ေလးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္.....ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလ...။ အရမ္းကိုေရာင္းေကာင္းတာ နာမည္ႀကီးပဲ”</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #20124d;">“အင္း...ဒီလို စာေကာင္းေပေကာင္းေတြေရးေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႕အနာဂတ္ခိုင္မာတာေပါ့”......</span></i></div><div style="text-align: justify;"><i><span style="color: #20124d;">“စာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္...၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္စလံုးက ရပ္ကြက္မွာ ဆိုးသြမ္းေပေတေနလို႔ ေထာင္ထဲပို႔ထားရတယ္ေလ”......</span></i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">ထို</span></b>စာပုိဒ္တိုတိုေလးကိုဖတ္ၿပီးေတာ့ သူ မရယ္မိလိုက္တာေသခ်ာပါသည္။ ဘာေၾကာင့္မွေတာ့မဟုတ္ ရ....။ အေတြးစ,တစ္ခု၀င္သြားလို႔သာျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႔လိုက္နာက်င့္သံုးျခင္းမ႐ွိေသာ သေဘာတရားမ်ား၊ အေတြးအေခၚမ်ား၊ ခံယူခ်က္မ်ား စသည္တို႔ကို အေျခခံကာ (ကိုယ့္ကို အေကာင္းျမင္ေစခ်င္႐ံု၊ အထင္ႀကီးေစခ်င္႐ံုသက္သက္ျဖင့္) စာဘယ္ႏွ ပုဒ္ေလာက္ကို သူ႔ရဲ႕နားခိုရာရပ္၀န္းေပၚတြင္ ေရးၿပီးတင္မိခဲ့ၿပီလဲဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးမိ လိုက္ျခင္းတစ္ခုရယ္သာပင္.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">လူ</span></b>ဟူသည္.....သူမ်ားကိုသာ ညာ၍ရခ်င္ရေပလိမ့္မည္.....။</div><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ျပန္ၿပီးညာလို႔မရႏိုင္ခဲ့ပါ.....။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; ~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~</div><br />====================<br />ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္......<br /><b>ဏီလင္းညိဳ</b><br /><b>(ညာ)</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-2302279222798051740?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-50740319610159014852010-10-13T08:10:00.000-07:002010-10-13T08:31:23.570-07:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">ည</span></strong>ေန၅နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ႐ွိေသးေသာ္လည္း ေကာင္းကင္ရဲ႕အေရာင္က ရီေ၀စြာျဖင့္ မႈန္ဖ်ဖ်ႏိုင္လြန္း လွသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ခပ္တိုးတိုးတိုက္ခတ္ေနေသာ ေလေျပတခ်ိဳ႕မွလြဲၿပီး သူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွအရာ အားလံုးၿငိမ္သက္ေနသလို႐ွိ၏။ သို႔ေသာ္ သူထိုင္ေနေသာစားပြဲခံုႏွင့္ အေတာ္လွမ္းေသာေနရာ႐ွိ ေနာက္ ဖက္ဆံုးေသာခံုမွစကားသံမ်ားကို တစ္ခါတစ္ရံ ၾကားေနရတတ္သည္။ လူ႐ႈပ္႐ႈပ္ကို မႀကိဳက္ေသာသူ႔အတြက္ အလုပ္မွာ ညေနခင္းလက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခ်ိန္တိုင္း္ဒုတိယအခ်ိန္တြင္သာဆင္းေလ့႐ွိတာမို႔ ကင္တင္း(န္)တြင္ လူနည္းေနတာ အမွန္ပင္..။ ထို႔အျပင္ ကင္တင္း(န္)ဆင္းခ်ိန္မ်ားတြင္ အၿမဲလိုလို ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ တစ္ေယာက္တည္းထိုင္ကာ (မ်ားေသာအားျဖင့္) စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖင့္ တစ္ကုပ္ကုပ္စာေရးေန တတ္ေသာ သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္း အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း အေႏွာက္အယွက္မေပးတတ္ၾက ပါ....။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုင္ေနေသာ ေနရာေလးမွေနၿပီး တစ္စြန္းတစ္စျမင္ေနရေသာ ေကာင္းကင္ကို အဓိပြါယ္မဲ့စြာျဖင့္ေငး ေနမိခဲ့၏။ သူ႔ျမင္ကြင္းထဲမွ ေကာင္းကင္၏အေရာင္သည္ အံု႔ဆိုင္းရီေ၀လြန္းလွသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ လည္း......ထိုေကာင္းကင္ကဲ့သို႔ပင္ အံု႔ဆိုင္းဆိုင္း၊ မႈန္မႈိင္းမႈိင္းျဖစ္ေနခဲ့ရတာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ အျခား ေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္.....။ လြန္ခဲ့သည့္ ရက္အနည္းငယ္ေလာက္က သိခဲ့ရသည့္ အေၾကာင္းတစ္ခုေၾကာင့္ သာျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">ထို</span></strong>ေန႔က စေနေန႔ျဖစ္၏။ အလုပ္မွျပန္ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း စက္အဖံုးေလးကိုဖြင့္ကာ ေကာ္နက္႐ွင္ ခ်ိတ္ၿပီး......ေမးလ္စစ္ရင္း သူစာေရးဖို႔ျပင္မိသည္။ ဘာစာမွမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေနခဲ့ၿပီမို႔ပင္ျဖစ္၏။ ေရးလက္စ,စာမ်ားကို ဖြင့္ၾကည့္ေနဆဲခဏ.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“သာမီးေရ”........ ဟုအစခ်ီေသာ ေျပာစကားေလးသံုးေလးေၾကာင္းက ဂ်ီေတာ့ခ္ေနရာမွ ေပၚလာသည္။ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ခဲ့....။ မအားလို႔...၊ ေမးလ္ ေတြျပန္စရာ႐ွိေနေသးလို႔ ေနာက္ေန႔က်မွေျပာေတာ့မည္ဟူ၍....။ ထိုစာေၾကာင္းေလးမ်ား ကိုဖတ္ရင္း သူၿပံဳးမိသည္။ ႐ွား႐ွားပါးပါး....သူ႔ကို က်ီစားစြာေခၚတတ္ေသာ အစ္ကိုႀကီးတစ္ ေယာက္အေၾကာင္းလည္း ေတြးမိလိုက္၏။ တျခားသူေတာ့မဟုတ္....။ ဘေလာ့ဂ္ေရးေသာ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ <em><strong><span style="color: #0c343d;">ကိုႀကီးေက်ာက္</span></strong></em>ပင္ျဖစ္၏။ ေရးေဖာ္ ေရး ဖက္ဟုဆိုေသာ္လည္း သူ႔ထက္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္မွ်ႀကီးသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးလွ်င္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း၊ အဆင္တန္ဆာ မထည့္ပဲ......ေဟာေဟာဒိုင္းဒိုင္းျဖင့္ ရယ္စရာမ်ား၊ သူငယ္ စဥ္က အေတြ႕အႀကံဳမ်ား၊ ထူးဆန္းသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ဖတ္ရသူမ်ားမၿငီးေငြ႔ေစရေအာင္ အေသာေဖာက္ၿပီးဗဟုသုတအျဖစ္ ေရးတတ္ေသာသူတစ္ေယာက္မို႔ ကိုႀကီးေက်ာက္ကို အမ်ားစုက ခင္ၾက၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုအထဲတြင္ သူလည္း တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဂ်ီေတာ့ခ္တြင္လည္း သိပ္မ ေျပာျဖစ္....၊ ေမးလ္ေတြဘာေတြလည္း အျပန္အလွန္မပို႔ျဖစ္ခဲ့ၾက....။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ခင္မင္ရင္းႏွီးလြန္းလွတာ သူ႔ကိုယ္တိုင္မွလြဲၿပီး ဘယ္သူမွမသိႏိုင္ခဲ့..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ကို “သာမီးေရ႕”....ဟုေခၚသည္မွာလည္း အျခားအေၾကာင္းေၾကာင့္မဟုတ္....။ ကိုႀကီး ေက်ာက္ကပင္ စတင္ထားခဲ့ေသာ <a href="http://nyeelinnnyo.blogspot.com/2010/02/blog-post_21.html">ကိုယ့္အႀကိဳက္</a>ဆိုသည့္ တက္ဂ္ပို႔စ္တစ္ခု သူ႔ထံတစ္ပတ္ ျပန္လည္ကာေရာက္ လာခဲ့သည့္အခ်ိန္တြင္ ကိုႀကီးေက်ာက္ေရးေသာ ေလသံအတိုင္း ရယ္စရာအျဖစ္သူေရးမိသည္။ မွတ္မွတ္ရ ရ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက စ,ၿပီး သူ႔ကို သာမီးေရ....ဟု သာက်ီစားၿပီးေခၚခဲ့တာ အခုခ်ိန္ထက္ထိတိုင္ပင္ျဖစ္ခဲ့ ေလ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က (သူလည္း meniere’s diseases ဆိုသည့္ ေ၀ဒနာ စတင္ခံစားရ သည့္အခ်ိန္ႏွင့္ အတူတူေလာက္ပင္ျဖစ္မည္) ကိုႀကီးေက်ာက္ အသည္း ေရာဂါျဖင့္ ေဆး႐ံုတက္ရသည္ သတင္းရသည္။ ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚမွေနလည္း ဆုေတာင္း ေပးၾက၏။ ခြဲစိတ္ကုသမႈခံယူရမည္ဟု ဆိုၾက၏။ သူလည္း ေ၀ဒနာ အျပင္းခံစားေနရဆဲမို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစြာျဖင့္ ကိုႀကီးေက်ာက္ထံအေရာက္သြားကာ အားေပး ခဲ့တာ မွတ္မိေနေသးခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုႀကီးေက်ာက္ ျပန္က်န္းမာလာက သူ႔ထက္အရင္ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ ေတြ အရင္အတိုင္းျပန္ေရးေနတာကို ျမင္ေတြ႕ေနခဲ့ရေတာ့ သူ႔စိတ္ေအးေနမိခဲ့၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္....ေစာေစာက ကိုႀကီးေက်ာက္သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ခ်က္ျခင္း လိုင္းေအာက္သြား ၿပီးေနာက္ပိုင္း တြင္ သူ႔စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးျဖစ္လာ၏။ ေရးလက္စ,စာကို ဆက္ေရးဖို႔ႀကိဳးစားမိတာလည္းမရ....။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္...စာေလးဘာေလးဖတ္ဦးမွပဲဟု ေတြးကာ သူ႔ဘေလာ့ဂ္သို႔ ၀င္မိသည္။ သူ႔ဘေလာ့ဂ္ ႐ွိ ခ်ိတ္ထားေသာ လင့္ခ္ေလးမ်ားကိုၾကည့္မိဆဲခဏ ေစာေစာက ကိုႀကီးေက်ာက္ရဲ႕ လင့္ခ္ကေလးကို သူ႔ မ်က္စိက တန္းခနဲျမင္၏။ ပို႔စ္ ေခါင္းစဥ္က <a href="http://penai22.blogspot.com/2010/10/blog-post_09.html">“ယမမင္းထံသို႔ ေျခလွမ္း၁၈၀”</a>.......ဟုေပးထားတာ ေတြ႕ရ သည္။ သူၿပံဳးရင္း ထိုလင့္ခ္ေလးကို ကလစ္ႏွိပ္လိုက္မိသည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္း ခါတိုင္းလို ရယ္စရာအေတြ႕ အႀကံဳေလးပဲေနမွာဟု ေတြးမိလိုက္ေသး၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္.....ထိုပို႔စ္ကို ဖတ္ၾကည့္ရင္း သူ႔ရင္ထဲတြင္ ထိတ္ခနဲျဖစ္သြားရ၏။ ဖတ္ၿပီးသြားခဲ့ေသာအခ်ိန္တြင္ သူ႔စိတ္ထဲေမာသြားသလို႐ွိသည္။ ကိုႀကီးေက်ာက္ အေျခအေနကို ျပန္ၿပီး ေကာင္းေနၿပီဟု သူထင္ထားခဲ့ ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ အသည္းကင္ဆာ ဟုဆို၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုႀကီးေက်ာက္ကေတာ့ သူ႔ပိုစ္ထဲတြင္ ခင္မင္ေသာေရးေဖာ္ေရးဖက္မ်ားႏွင့္ စာဖတ္ၾက သူေမာင္ႏွမမ်ား အားအရင္ပံုစံအတိုင္း၊ အေရးအသားအတိုင္း ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္၊ ခပ္႐ႊန္း႐ႊန္းပဲ သူ႔ေရာဂါအေျခအေနကို အသိေပးေရးသားထားပါသည္။ ပို႔စ္ေလးကိုဖတ္ရင္း သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ကိုႀကီးေက်ာက္ကိုျမင္ေယာင္ၾကည့္မိ ၏။ ပို႔စ္ထဲတြင္ ေရးထားသလိုပံုစံအတိုင္း ကိုႀကီး ေက်ာက္တစ္ေယာက္ အမွန္တစ္ကယ္ ေနထိုင္၊ လုပ္ကိုင္ ေနလိမ့္မည္ဟုလည္း ယံုၾကည္မိသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္အာ႐ံုမွ ထိုအေၾကာင္းအရာက လြယ္လြယ္ႏွင့္ ေဖ်ာက္ပစ္လို႔မရႏိုင္ခဲ့ပါ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">သူ႔</span></strong>စိတ္ေတြသည္ အေတာ္ပင္ ေညာင္းညာေနခဲ့ၿပီဟု ဘာသာျပန္ေတြးမိ၏။ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔စိတ္ေတြ ေညာင္းညာကိုက္ခဲတိုင္း၊ နားေထာင္ေနက်ျဖစ္ေသာ သီခ်င္းေလးမ်ားကိုနားေထာင္ရန္ အိတ္ထဲမွ လက္ကိုင္ဖုန္းအစုတ္ေလးကို သူထုတ္လိုက္မိသည္။ သူ႔လက္မ်ားက မရည္႐ြယ္စြာျဖင့္...အမ္ပီဖိုး သီခ်င္း ေလးတစ္ပုဒ္ကိုဖြင့္ရင္း နားေထာင္ေနမိလိုက္သည္။ နားေထာင္ရင္း.....သူကိုႀကီးေက်ာက္ကို သတိရ လာမိသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုႀကီးေက်ာက္ ပို႔စ္ကိုဖတ္ၿပီးစဥ္က ဘာေရးလို႔ေရးခဲ့ရမွန္းမသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္သြားခဲ့ရေသာ သူ႔အတြက္ (သူ႔ဘာသာ နားလည္သလို ဘာသာျပန္ကာ) ခံစားမိေသာ သီခ်င္း ေလးထဲတြင္ သူေျပာခ်င္ေန ခဲ့ေသာ စကားလံုးအခ်ိဳ႕ပါေနခဲ့တာမို႔ ဘေလာ့ဂ္ေပၚတြင္ ကို ႀကီးေက်ာက္အတြက္ အမွတ္တရ တင္ဖို႔စိတ္ကူးရမိသည္။ အျခားေသာေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ ကိုႀကီးေက်ာက္၏&nbsp;စာဖတ္သူမ်ားသည္လည္း သူႏွင့္ ထပ္တူထပ္မွ်ပင္ ထိုစကားမ်ိဳးကို ဆိုခ်င္ေနၾကမည္ထင္ပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><object height="385" width="640"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/S9pLWy6-XqU?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/S9pLWy6-XqU?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Ready For The Victory.....</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>....................</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>You’re in our hearts</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Just from round to round</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>And you will be the champion</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>The king without a crown</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #0c343d;"><strong></strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Like a fireball (Like a fireball)</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>You never never give up (Never give up)</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Hear the engine call (Hear the engine)</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Waiting for a start</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #0c343d;"><strong></strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Can’t you see</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>We’re ready for the victory</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>It’s a clear</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>You’re hero just for you and me</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>I feel, we’re in the pole position team</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Oh..... can’t you see</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>It’s like a dream</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #0c343d;"><strong></strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>From Australia to USA</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>And from Italy to Germany</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>And from San Marino to Canada</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>He is our biggest star</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #0c343d;"><strong></strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Oh.......you cannot lose</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>If you have lucky hand</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>And you will be the hero</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>You have many friends</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #0c343d;"><strong></strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Oh....dreams we cannot buy (Cannot buy)</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>But you will win again (Win again)</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Nobody does it better (Does it better)</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #0c343d;"><strong>Through passion and through pain</strong></span></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~@@@~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><strong><span style="font-size: x-large;">သီ</span></strong>ခ်င္းေလး....ၿပီးဆံုးသြားေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္သို႔ျပန္၀င္ရန္ သူထိုင္ရာမွ ထမိ၏။ အေတြးထဲတြင္ ကိုႀကီး ေက်ာက္ရဲ႕အေၾကာင္းက ေနရာယူထားၾကဆဲ...။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.sxc.hu/pic/m/h/hi/hisks/1102850_victory_sign_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" src="http://www.sxc.hu/pic/m/h/hi/hisks/1102850_victory_sign_2.jpg" /></a></div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္... ထိုသီခ်င္းေလးထဲက စာသားအခ်ိဳ႕အတိုင္း ကိုႀကီးေက်ာက္တစ္ေယာက္ႀကိဳးစားေနခဲ့လိမ္မည္ ဟု သူ႔ရင္ထဲမွ ယံုၾကည္မိေနဆဲပင္......။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပံုေလးကို <a href="http://www.sxc.hu/pic/m/h/hi/hisks/1102850_victory_sign_2.jpg">ဒီေနရာေလးကေန</a>&nbsp;ယူသံုးခဲ့ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....။</div><div style="text-align: justify;">=======================================================</div><div style="text-align: justify;">ခင္မင္ေလးစားရေသာ ကိုႀကီးေက်ာက္အတြက္ မေနႏိုင္လြန္းလို႔ေရးမိလိုက္တဲ့ စာေလးပါ ခင္ဗ်ာ....။ ယူက်ဴ႕ကသီခ်င္းေလးကို&nbsp;<a href="http://www.fileden.com/files/2009/9/3/2564105/Modern%20talking%20-%20Ready%20for%20a%20victory.mp3">right click&nbsp;ႏွိပ္ၿပီး</a>ေဒါင္းနားေထာင္ႏိုင္ပါတယ္....။</div><div style="text-align: justify;">=======================================================</div><div style="text-align: justify;">ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္......</div><div style="text-align: justify;">ဏီလင္းညိဳ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-5074031961015901485?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-52989002885822405492010-09-28T07:32:00.000-07:002010-09-28T08:30:39.717-07:00<div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">စမ္း</span></strong>ေရထဲတြင္ ပန္းေတြေမ်ာပါေနၾကသည္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">စမ္းေခ်ာင္းေလးက သိပ္မက်ယ္လွ.....။</div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္လည္းေအာက္ေျခကို ခန္႔မွန္းၾကည့္မိလို႔မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ နက္႐ိႈင္းလွ၏။</div><div style="text-align: justify;">ထို႔အျပင္ အဆံုးအစမဲ့သည္ဟု.... ထင္ရေလာက္ေအာင္ပင္ ႐ွည္လ်ားလွေသးသည္။ ခရီးဆံုး ဘယ္ဆီမွာ မ သိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ျဖစ္ရ၏။</div><div style="text-align: justify;">စမ္းေခ်ာင္းေလးသည္ နက္႐ိႈင္းလွစြာေသာေတာအုပ္တစ္ခုအတြင္းတြင္ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနခဲ့တာျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.abreastoflifecvi.com/img/carnation.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="233" px="true" src="http://www.abreastoflifecvi.com/img/carnation.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွေတာအုပ္ထဲတြင္ အဖိုးတန္၊ ႐ွားပါးတိရစာၦန္မ်ားႏွင့္ သဘာ၀သယံဇာတမ်ား႐ွိသည္။ ထို႔အျပင္ သိပ္သည္းစြာဖြဲ႔စည္းထားေသာ ေတာမာယာႏွင့္ အႏၱရာယ္အသြယ္သြယ္တို႔လည္း႐ွိေနေသး၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္လည္း စမ္းေခ်ာင္းကေလးသည္ ျမည္သံစြဲအလကၤာတစ္ခုကို ေရစီးသံအသြင္ျဖင့္ျမည္တမ္းေစလွ်က္ ခပ္တိုးတိုးစီးဆင္းေနခဲ့ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတရံတြင္ စီးဆင္းေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းကေလးရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္ထက္ကို ႏူးညံ့ေသာေလေျပညင္းမ်ားက ထိခတ္႐ိႈက္နမ္းသြားၾကသလို....၊ တစ္ခါတစ္ေလတြင္ေတာ့ ေလနီၾကမ္းမုန္တုိင္းမ်ားက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ ႐ိုက္ခတ္နင္းျဖတ္သြားတတ္ၾကေသးသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မည္သို႔ပင္ျဖစ္ပါေစ......</div><div style="text-align: justify;">စမ္းေခ်ာင္းကေလးထဲမွေရစီးေၾကာင္းေလးထဲတြင္ ပန္းပြင့္ေလးမ်ားကေတာ့ ဥတုသံုးလီ၊ ရာသီမေ႐ြးပဲ ေ႐ြ႕ လ်ားစီးဆင္း ေမ်ာပါေနၾက၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~@@@~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">ေရ</span></strong>စီးေၾကာင္းေလးတစ္ခုအတြင္းမွပန္းပြင့္ေလးမ်ားသည္ အေရာင္အေသြးစံုျဖစ္၏။ တစ္မ်ိဳးစီလွၾကတာမို႔ လွပ ပံုျခင္းမတူညီၾက။ ထို႔အျပင္ ရနံ႔ႏွင့္ ပံုပန္းသ႑ာန္လည္း ကြဲျပားၾကေသးသည္။ အခ်ိဳ႕မွာ တူသေယာင္႐ွိသည္ ထင္ရေသာ္လည္း ေသခ်ာၾကည့္ေသာအခါ(ၾကည့္တတ္လာေသာအခါ) ကြဲျပားျခားနားလာမွန္းသိရေတာ့၏။ အခ်ိဳ႕ပန္းပြင့္မ်ားမွာ ရင့္က်က္၊ တည္ၿငိမ္စြာ လွ၏။ အခ်ိဳ႕ပန္းပြင့္မ်ားမွာ ႏုပ်ိဳ၊ တက္ႂကြစြာ လွ၏။ အခ်ိဳ႕မွာ ပူ ေလာင္စြာလွပေနၾကၿပီး အခ်ိဳ႕မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာလွပေနခဲ့ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ၿခံဳငံုၿပီးသံုးသပ္ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ ပန္း ပြင့္အားလံုးလိုလို လွပၾကသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔အျပင္ ပန္းပြင့္ေလးမ်ားသည္ ရနံ႔စံုလင္လြန္းလွ၏။ ပန္းပြင့္တစ္ပြင့္တိုင္းစီတြင္ ရနံ႔တစ္မ်ိဳးစီ႐ွိသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕ပန္းပြင့္ေလးမ်ားမွာ ရနံ႔ေပါင္းစံုေမႊးတတ္ျပန္ေလ၏။ ထိုအခါ ထံုသင္းလြန္းေသာေၾကာင့္ ရနံ႔ မွာ ခပ္အီအီျဖစ္သြားတတ္သည္။ ပန္းပြင့္ေလးမ်ားဆီမွ ကိုယ္စီထုတ္လႊတ္တတ္ေသာရန႔ံမ်ားေၾကာင့္ ေလထု ထဲတြင္ ၀ဲပ်ံေနခဲ့ေလေသာ ပ်ား၊ ပိတုန္းႏွင့္ လိပ္ျပာေလးမ်ားသည္ ရစ္၀ဲစြာျဖင့္ နားခိုတတ္ၾကေလ၏။ သို႔ ေသာ္ ရနံ႔ေမႊးခဲ့လြန္းေသာပန္းပြင့္ေလးမ်ားေပၚတြင္သိပ္သည္းဆမ်ားစြာျဖင့္ ပ်ား၊ ပိတုန္းႏွင့္ လိပ္ျပာေလးမ်ား ခိုနားတတ္ၾကသည္။ ျမင္ရသူတိုင္းႏွစ္သက္ၾကည္ႏူးဖြယ္ ျမင္ကြင္းေလးပင္ျဖစ္ေလ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေရစီးေၾကာင္းထဲတြင္ အတူတူစီးေမ်ာရင္း ပန္းပြင့္ေလးမ်ားသည္ နီးစပ္ရာအခ်င္းခ်င္း ထိစပ္စြာ အျပန္အလွန္ နမ္း႐ႈိက္တတ္ၾကျပန္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အလွမ္းေ၀းကြာလြန္းေသာ ေနရာတြင္စီးဆင္းေမ်ာပါေနေသာ ပန္း ပြင့္ေလးမ်ားကိုမူ ထိစပ္ရန္၊ နမ္း႐ိႈက္ရန္ အခြင့္မသာခဲ့ျပန္ၾကေပ...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မည္သို႔ပင္ျဖစ္ပါေစ....။</div><div style="text-align: justify;">ေရစီးေၾကာင္းထဲတြင္ေတာ့ ပန္းပြင့္ကေလးမ်ားသည္ ေ႐ြ႕လ်ားေမ်ာပါေနခဲ့ၾက၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><span style="font-size: x-large;">ပန္း</span></strong>ပြင့္ေလးမ်ား ေရစီးထဲတြင္ေမ်ာပါေနပံုမွာလည္း ႐ုတ္တရက္ၾကည့္လွ်င္ အတူတူဟု ထင္ႏိုင္စရာျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္.... ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေလေသာအခါ......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိဳ႕က အ႐ွိန္အဟုန္ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စီးဆင္းေနၾက၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိဳ႕က အ႐ွိန္အဟုန္ေကာင္းေသာ္လည္း ဖ႐ိုဖရဲျဖင့္ စီးဆင္းၾက၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိဳ႕က တည္ၿငိမ္စြာ ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္စီးဆင္းၾက၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိဳ႕က ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္စီးဆင္းေသာ္လည္း....ဟိုေခ်ာင္ကပ္၊ ဒီေခ်ာင္ကပ္ျဖင့္ မတည္မၿငိမ္စြာစီးဆင္းၾက ျပန္ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိဳ႕က အစပိုင္းတြင္ အ႐ွိန္အဟုန္ေကာင္းေကာင္းျဖင့္ စီးဆင္းေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ စီးဆင္းသြားၾက၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိဳ႕က အစပိုင္းကတည္းက ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္စီးဆင္းသြားေနၾကတာ.....ခရီးဆံုးမေရာက္ခင္အထိ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိဳ႕က အစပိုင္းတြင္ မွန္မွန္စီးဆင္းေနေသာ္လည္း ႐ုတ္တရက္ေကာက္ကာငင္ကာ အ႐ွိန္အဟုန္ျဖင့္ စီးဆင္းေမ်ာပါၾကျပန္ေလ၏။ ထိုအခါ သပ္ရပ္မႈ႐ွိဖို႔ အေတာ့္ကိုႀကိဳးစားၾကရျပန္ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိဳ႕ကေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ စီးဆင္းေနရင္း လမ္းခုလတ္တြင္ နစ္ျမဳပ္သြားၾက၏။</div><div style="text-align: justify;">အခ်ိဳ႕က ကိုယ္တိုင္ျပန္ႏွစ္ျမဳပ္ပစ္လိုက္ၾကျပန္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုအခါ က်န္ေသာပန္းပြင့္ေလးမ်ားက ႏွေျမာတသျဖစ္စြာျဖင့္ ၀မ္းနည္းစြာေရ႐ြတ္ညည္းတြားတတ္ၾကေလ၏။ သို႔ေသာ္ၾကာေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားတတ္ၾကျပန္ေသး၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရံဖန္ရံခါဆိုသလို ေရစီးေၾကာင္းထဲတြင္ အသစ္အသစ္ေသာ ပန္းပြင့္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေလးမ်ားစြာ စုၿပံဳ စီးဆင္းတာကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ၾကေသးသည္။ပန္းပြင့္အသစ္ေလးမ်ား စီးဆင္းေမ်ာပါၾကသည္ကိုျမင္ရေသာ ျမင္ကြင္းေလးမ်ားသည္ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ တက္ႂကြ၊ လန္းဆန္းလြန္းေနခဲ့သည္။ ျမင္သူတိုင္းႏွစ္သက္ဖြယ္ ပင္ျဖစ္ေလ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မည္သို႔ပင္ျဖစ္ပါေစ ပန္းပြင့္ေလးမ်ားသည္ ေရစီးေၾကာင္းထဲတြင္ ေ႐ြ႕လ်ားေမ်ာပါေနခဲ့ၾကဆဲျဖစ္၏။ ေမ်ာပါေန ခဲ့ၾကဦးမည္မွာ ေသခ်ာေနျပန္ေလသည္။ ခရီးဆံုးမေရာက္ခင္အထိဟု ေျပာလွ်င္ရႏိုင္မည္ထင္ပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုအထဲတြင္ ရနံ႔မ႐ွိေသာ <a href="http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680"><span style="color: #274e13;"><strong>သစ္႐ြက္ေဆြးတစ္႐ြက္</strong></span></a>သည္ ဟိုေခ်ာင္ကပ္၊ ဒီေခ်ာင္ကပ္ျဖင့္ တြန္႔ဆုတ္၊ တြန္႔ဆုတ္ ႏိုင္စြာ စီးဆင္းေမ်ာပါေနခဲ့ေလသည္။ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ႏွစ္ျမဳပ္သြားမလဲ.....၊ ကိုယ္တိုင္ျပန္္ ႏွစ္ျမဳပ္ပစ္လိုက္မိမလဲ....ဆိုတာ ထိုသစ္႐ြက္ေဆြးကိုယ္တိုင္ပင္ ဘာသာျပန္ၿပီး မေသခ်ာခဲ့ေသး.....။ ေသခ်ာ သည္ကေတာ့<strong><span style="color: purple;"> </span></strong><a href="http://www.fileden.com/files/2009/9/3/2564105//Enya_-_Only_time.mp3"><strong><span style="color: purple;">အခ်ိန္ကစကားေျပာသြားလိမ့္မည္.....</span></strong></a><a href="http://www.blogger.com/"> ထင္၏။</a><a href="http://www.fileden.com/files/2009/9/3/2564105//Enya_-_Only_time.mp3%3E%3CFONT%20color=#20124d&gt;&lt;STRONG&gt;အခ်ိန္က စကားေျပာသြားေပလိမ့္မည္....။&lt;/STRONG&gt;&lt;/FONT&gt;&lt;a/&gt;&lt;/P&gt;&lt;P style=" justify?="" text-align:=""><br /></a><br />~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /><strong><span style="font-size: x-large;">စမ္း</span></strong>ေရထဲတြင္ ပန္းေတြေမ်ာပါေနခဲ့ၾကေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; ~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong><em>ေျပာခ်င္တာေလးတခ်ိဳ႕.....</em></strong></div><div style="text-align: justify;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #20124d;">ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ကမွ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ၾကည့္မိေတာ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားခဲ့တာကို သတိထားမိလိုက္ရပါတယ္...။ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြနဲ႔ သိပ္ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္စြာမ႐ွိတတ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္ေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္သြားတာကို ခုမွသိရပါတယ္....။ သိလိုက္ရေတာ့ အမွတ္တရတစ္ခုခု ေရးခ်င္လာလို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးျဖစ္သြားတာပါ.....။</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #20124d;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #20124d;">အားလပ္ခ်ိန္နည္းလြန္းလွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလုပ္က ကင္တင္း(န္)ဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ စာအုပ္ထဲမွာေရး၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စက္ထဲမွာျပန္႐ိုက္ထည့္ၿပီးဆက္ေရးနဲ႔ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ မေတာက္တေခါက္စာေလးေတြကို ဟိုးတုန္းကတည္းကေနၿပီး...ခုခ်ိန္ထိ လာေရာက္ဖတ္႐ႈေပးေနခဲ့တဲ့.....၊ ေပးေနဆဲျဖစ္တဲ့....ေရးေဖာ္ေရးဖက္ ေမာင္ႏွမတခ်ိဳ႕နဲ႔ စာဖတ္ေပးသူ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို လႈိက္လွဲစြာေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေန ရာေလးကေနၿပီး ေလးစားခ်စ္ခင္စြာ ေျပာလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ....။</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #20124d;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #20124d;">အခုေနာက္ပိုင္း က်န္းမာေရးအေျခအေနေၾကာင့္ရယ္...၊ စိတ္ခံစားမႈအေျခအေနတခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ရယ္ စတာေတြ ေပါင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္သိပ္မလည္ျဖစ္ေတာ့၊ မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ေပမယ့္.....ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္တာေလး ေတြကိုေရးၿပီးတင္လိုက္မိတိုင္း......လာေရာက္ဖတ္႐ႈအားေပးရင္း ကြန္မန္႔ေလးေတြခ်န္သြား၊ စီေဘာက္မွာ ႏႈတ္ဆက္သြားၾကတဲ့(လူနည္းစု)ေမာင္ႏွမတခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေလးနက္စြာေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းထပ္ၿပီးေျပာခ်င္ပါ ေသးတယ္ဗ်ာ....။</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #20124d;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #20124d;">စာလာဖတ္ေပမယ့္ ကြန္႔မန္႔မခ်န္ျဖစ္၊ စီေဘာက္မွာမႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အမည္မသိ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္႐ွိေၾကာင္း ေျပာပါရေစခင္ဗ်ာ.....။</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #20124d;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #20124d;">တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္လံုးေနမွ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေရးတဲ့ ကဗ်ာ၊ ၀တၱဳတို၊ အက္ေဆးနဲ႔ ခံစားမႈစာစု စတဲ့ စာ တိုေပစ (၆၄) ပုဒ္ေလာက္မွာ ကိုယ္တိုင္မရည္႐ြယ္ခဲ့မိေပမယ့္ ဖတ္မိခဲ့သူတခ်ိဳ႕အတြက္ စိတ္အေႏွာက္အ ယွက္ျဖစ္ေစခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီေနရာေလးကေနၿပီးႏူးၫႊတ္စြာ ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ....။</span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><br /><span style="color: #20124d;"></span></em></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #20124d;">~~~~~~~~~~</span></em></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">=====================================================</div><div style="text-align: justify;">ဒီပို႔စ္ထဲမွာ ပါတဲ့ သီခ်င္းေလးက <a href="http://www.ainchannmyay.com/?p=678"><strong>မေလး (မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕)</strong></a>&nbsp;ဆီကေန ကၽြန္ေတာ္ ခိုးထားတာပါ....:D</div><div style="text-align: justify;">ပံုေလးကိုေတာ့<strong>&nbsp;</strong><a href="http://www.abreastoflifecvi.com/img/carnation.jpg"><strong>ဒီေနရာေလးကေန</strong></a><strong> </strong>ယူသံုးခဲ့ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....။</div><div style="text-align: justify;">=====================================================</div><div style="text-align: justify;">ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္.......</div><div style="text-align: justify;"><strong>ဏီလင္းညိဳ</strong></div><div style="text-align: justify;">(ေရစီးထဲမွာ......)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4494120578459885527-5298900288582240549?l=www.nyelinnnyo.com' alt='' /></div>~ဏီလင္းညိဳ~http://www.blogger.com/profile/13235025732188237680noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-4494120578459885527.post-31851330489253236822010-09-19T01:09:00.000-07:002010-09-27T08:06:02.433-07:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">သူ</span></b>အိပ္မက္ မက္ေနခဲ့သည္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">အိပ္မက္ထဲတြင္ ဇာတိၿမိဳ႕ျဖစ္ေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ သူျပန္ေရာက္ေနခဲ့၏။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွလမ္းမမ်ားေပၚတြင္ လြမ္းဆြတ္တမ္းတျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ သူေလွ်ာက္သြားေနခဲ့သည္။ မျမင္တာၾကာလို႔လားေတာ့မသိ..၊ သူ႔ျမင္ ကြင္း ထဲမွရန္ကုန္ၿမဳိ႕က နည္းနည္းေဟာင္းသြားသလို႐ွိေနေလ၏။ သို႔ေသာ္ ဒါသူ႔စိတ္အထင္သက္သက္ လည္းျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ ျပည္ပတြင္ ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာအလုပ္လုပ္ရင္းေနထိုင္ခဲ့ရဖူးေသာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ မ်က္လံုးမ်ားရဲ႕ လွည့္ဖ်ားမႈတစ္ခုေအာက္တြင္ သူကိုယ္တိုင္သားေကာင္ျဖစ္ေနခဲ့ေလသလား မေျပာတတ္ ေတာ့....။ သို႔ေသာ္ ဘာပဲျဖစ္ေနေန ဒီၿမိဳ႕ကို သူသိပ္ခ်စ္သည္။ ခင္တြယ္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေနာ္ရထာလမ္းမေပၚ႐ွိ ပလက္ေဖာင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သူျဖတ္သန္းေလွ်ာက္လွမ္းေနမိသည္။ ေစ်းသည္ မ်ားသည္ က်ဥ္းေျမာင္းေသာပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ အၿပိဳင္အဆိုင္တည္ခင္းေရာင္းခ်ေနၾက၏။ ၀ယ္ပါ...၊ ယူ ပါ..တစာစာျဖင့္လည္း ေအာ္ဟစ္ညည္းညဴေနခဲ့ၾကေသး၏။ ပလက္ေဖာင္းေပၚေမးတင္ကာဖြင့္ထားေသာ ဆိုင္ ခန္းတခ်ိဳ႕မွဖြင့္ထားေသာသီခ်င္းသံမ်ားကလည္း ဆူညံအက္ကြဲစြာျဖင့္ လမ္းေပၚကိုအတုံးအ႐ံုးဖိတ္စင္ အန္က် ေနခဲ့ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပလက္ေဖာင္းေဘးမွ ကားလမ္းမေပၚတြင္ ကားမ်ားက ဥဒဟိုသြားလာေနၾကသည္။ ကားစက္သံမ်ားက လည္း ေၾကကြဲစြာျဖင့္ဆူညံေနခဲ့ၾကျပန္၏။ ထိုကားလမ္းမမ်ားေပၚတြင္ မီးပိြဳင့္မ်ား႐ွိေလသည္။ မီးပြိဳင့္မ်ားမွ မီးနီလွ်င္ ကားမ်ားက ေခတၱခဏရပ္တန္႔ၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ မီးစိမ္းသြားၿပီဆိုလွ်င္ အလုအယက္ျဖတ္သန္း ေမာင္းႏွင္ၾကေတာ့၏။ ထိုအခ်က္ျပမီးေရာင္ႏွစ္ခုၾကားထဲမွ အ၀ါေရာင္မီးသည္ အေရးမပါသလိုမ်ားျဖစ္ေန ခဲ့ေလမလား...ဟု သူခပ္၀ါး၀ါးေတြးမိျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ အ၀ါေရာင္မီးကေတာ့ျဖင့္ သူ႔တာ၀န္ကိုသူ ေက်ပြန္ စြာထမ္း႐ြက္ေနခဲ့ရင္း မွိတ္ခ်ည္တစ္ခါ...၊ လင္းခ်ည္တစ္လွည့္ျဖင့္ ႐ွိေနခဲ့ေလ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကားလမ္းမေပၚတြင္႐ွိေသာမီးပိြဳင့္မ်ားေၾကာင့္ လားရာမတူညီစြာေ႐ြ႕လ်ားေမာင္းႏွင္ေနခဲ့ေသာ ယာဥ္အမ်ိဳး မ်ိဳးသည္ အခ်င္းခ်င္းထိခိုက္မႈမ႐ွိပဲ လိုရာအရပ္႐ွိရာဆီျဖတ္သန္းေမာင္းႏွင္ႏိုင္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ နားလည္မႈ၊ စည္းကမ္းေသ၀ပ္မႈလြဲေခ်ာ္သြားတတ္ေသာ တစ္ခါတရံမ်ားတြင္ေတာ့ ထိုမီးပြိဳင့္နားတစ္၀ိုက္ တြင္ပင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္အခ်င္းခ်င္းထိစပ္ကာ ခ်ိတ္တြယ္္နမ္း႐ိႈက္မိတတ္ၾကေလသည္။ ထိုျဖစ္ရပ္ကို ယာဥ္ တိုက္မႈဟု အမည္ေပးတတ္ၾကၿပီး ထိုနာမည္ေအာက္တြင္ ျပႆနာဆိုေသာအရာက ေမြးဖြားလာတတ္ေလ ေတာ့၏။ ထိုအခါ ျပႆနာဆိုေသာအရာထဲတြင္ ျငင္းခုန္မႈ၊ အႏိုင္ရလိုမႈ၊ ေဒါသျဖစ္မႈ၊ ရန္လိုမႈ၊ ထိခိုက္နစ္ နာဆံုး႐ံႈးမႈ၊ ၀မ္းနည္းနာက်င္မႈ....စသည္တို႔က အခ်ိဳးက်က် ေရာစပ္ေပ်ာ္၀င္ကာ တေပ်ာ္တပါးႀကီးစီးဆင္း တတ္ၾကေလေတာ့၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ေတာ့ လူအမ်ားျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဦးတည္ရာျခင္းကေတာ့ျဖင့္ မတူညီခဲ့ၾက...။ အခ်ိဳ႕က အေ႐ွ႕မွအေနာက္....၊ အခ်ိဳ႕က အေနာက္မွအေ႐ွ႕.....၊ အခ်ိဳ႕က ဦးတည္ရာမဲ့စြာ ျဖင့္....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ေတာ့ မီးပိြဳင့္မ႐ွိ...၊ ထို႔ေၾကာင့္ လူမ်ားသည္အဆင္ေျပသလိုသာ သြားၾကရေလသည္။ အဆင္မေျပေသာခဏတာအခ်ိဳ႕တြင္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ၀င္တိုက္မိတတ္ၾကေလေတာ့၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.mentaljokes.com/images/funny_thank_you.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" qx="true" src="http://www.mentaljokes.com/images/funny_thank_you.gif" width="216" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">“ဟာ</span></b>....ေဟ့လူ....၊ ခင္ဗ်ား လူတစ္ေယာက္လံုးေတာင္မျမင္ဘူးလားဗ်”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေဆာရီးပါခင္ဗ်ာ.....၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘယ္သူအရင္စၿပီး၀င္တိုက္မိမွန္းမသိေသာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေအာင့္သြားေသာ ဘယ္ဖက္လက္ေမာင္းကို ညာလက္ျဖင့္အသာဖိရင္း သူခပ္ျမန္ျမန္ေလးေတာင္းပန္လိုက္မိသည္။ ထို႔အတူ အိပ္မက္ထဲမွာပင္ ပတ္၀န္း က်င္ကိုေငးေမာရင္း အေတြးထဲနစ္ေနတတ္မိေသာ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္က်ိန္ဆဲမိရ၏။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေတာင္းပန္မႈ ကို တစ္ဖက္လူငယ္မွ သိပ္ေက်နပ္ဟန္မတူ။ ပါးစပ္မွ ခပ္တိုးတိုးတစ္ခ်က္ဆဲလိုက္ရင္း က်ယ္ေလာင္စြာျဖင့္ ေျပာေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟြင္း.....ဘယ္လိုလူမွန္းမသိပါဘူး...။ ဟိုေငး...ဒီေငး အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔.....။ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ လံုးကိုေတာင္မျမင္ပဲ ၀င္တိုက္ရတယ္လို႔”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူအံ့ၾသသြားသည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဆိုသလိုပင္ သူႏွင့္၀င္တိုက္မိေသာသူက အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာမို႔ျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေဟာဗ်....၊ ခင္ဗ်ားက အဆိုေတာ္လား....။ ဒါဆို တိုက္မိတာကို ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ေတြ႔ ရတာလည္း ၀မ္းသာပါတယ္...။ ကၽြန္ေတာ္က အႏုပညာကိုခံစားတတ္လြန္းသူတစ္ေယာက္ပါ”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ျပာျပာသလဲေျပာလိုက္ေသာ သူ႔ေလသံႏွင့္အမူအယာေၾကာင့္ ထိုလူငယ္က ငါးသလဲထိုးၿပံဳးၿပံဳးရင္း....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္တယ္....က်ဳပ္က အဆိုေတာ္ပဲဗ်”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နာမည္.....ဘယ္သူ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သိခ်င္ေဇာျဖင့္ သူေမးမိလိုက္၏။ ထိုအခါ အမိႈက္ပံုေလေမႊ႕ခံထားရေသာ ဆံပင္ပံုစံခပ္ဆန္းဆန္းျဖင့္ထိုလူ ငယ္က ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ျပန္ေျဖေလသည္။ ‘ဒါေလးေတာင္ ခင္ဗ်ားမသိဘူးလား’..ဟုဆိုခ်င္ သည့္ ေလသံႏွင့္ပင္ျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“က်ဳပ္နာမည္က <span style="color: #990000;">‘မိုးျမင့္အာကာထြဋ္ဖ်ား၀တႎသာ’</span>.....တဲ့ဗ်....မွတ္ထား။ နာမည္နည္းနည္း႐ွိတဲ့အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔ အသစ္ေတြအမ်ားႀကီးပါတဲ့ အတြဲေခြတစ္ေခြမွာ ေကာ္ပီသီခ်င္းတစ္ ပုဒ္ကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး၀င္ဆိုဖူးထားတယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေၾသာ္.....တစ္ပုဒ္တည္းလား.....ခင္ဗ်ားဆိုဖူးတာ...၊ ေနပါဦး...အဲ့ဒီအေခြနာမည္က ဘာလဲဗ်ာ....၊ ၿပီး ေတာ့ ဘယ္တုန္းကထြက္တာတုန္းဗ်....။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အမွတ္တမဲ့၀င္တိုက္မိတဲ့ အဆိုေတာ္ရဲ႕အေခြမို႔ အ မွတ္တရ ၀ယ္သိမ္းထားခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်ာ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔အေမးကို ထိုလူငယ္က ေမာ္ႂကြားစြာၿပံဳးရင္း....၊ ေနာက္ သူ႔ကို အထင္ေသးသလိုၾကည့္ရင္းေျဖေလ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေခြထြက္တာကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကပါပဲ..။ ေခြနာမည္က <b><span style="color: #990000;">‘႐ွက္ကီေသာက္တိုင္းလြမ္းတယ္’</span></b> တဲ့”</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုလူငယ္၏စကားကို နာခံသလိုပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ကာ သူေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္မိသြား ေသး၏။ <b><span style="color: #cc0000;">‘႐ွက္ကီေသာက္တိုင္း လြမ္းတယ္’</span></b>.....ဆိုေတာ့ <span style="color: #cc0000;"><b>အရက္ေသာက္တိုင္း လြမ္းတယ္</b></span>ေပါ့.....ဟု သူ႔ဘာသာသူပင္ အေခြနာမည္ကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ေနမိလိုက္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီအေခြနာမည္ကို သူမၾကား ဖူးခဲ့႐ိုးအမွန္ျဖစ္၏။ သူေနေသာ ျပည္ပႏိုင္ငံငယ္ေလးဆီကိုေရာက္လာသမွ်ေသာ ျမန္မာဗီြစီဒီကာရာအိုေက အေခြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူနားေထာင္ဖူးေပမယ့္ ထိုအထဲတြင္ မေတြ႔မိခဲ့ဖူး။ ေနာက္ၿပီး မစို႔မပို႔ သံုးေန တတ္ေသာ အင္တာနက္ထဲတြင္လည္း မေတြ႔ခဲ့မိသလိုလို.....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထို႔ေၾကာင့္ ဇေ၀ဇ၀ါႏိုင္လွစြာျဖင့္ သူေမးမိလိုက္ျပန္၏။ အျခားလမ္းသြားလမ္းလာမ်ားက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကို တစ္ခါတရံတြန္းတိုက္သြားတတ္ၾကေသးတာကိုလည္း ေ႐ွာင္ရေသးသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အဲ့ဒီအေခြက ေပါက္လားဗ်ာ....၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကထြက္တဲ့ အဲ့ဒီအေခြကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အခုထိ နားမေထာင္ဖူးေသး”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေတာ္.....စမ္း.....ပါ.....ဗ်ာ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔စကားေတာင္ မဆံုးလိုက္ရ...။ ထိုလူငယ္က ျဖတ္ေဟာက္သည္။ ေနာက္ ဆက္ေျပာေလ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဒီမွာ ခင္ဗ်ားမွတ္ထား....၊ ေခြေပါက္တာ မေပါက္တာက ကုသိုလ္ကံနဲ႔ဆိုင္တယ္....။ က်ဳပ္နဲ႔အေ၀းႀကီးပဲ....။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၀င္ဆိုဖို႔ ပိုက္ဆံမ႐ွိေတာ့လို႔ ၀င္မဆိုျဖစ္ေသးေပမယ့္ အေခြတစ္ေခြထဲမွာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ၀င္ဆိုဖူးထားတယ္ေလ...။ အဲ့ဒီေတာ့ က်ဳပ္က အဆိုေတာ္ပဲေပါ့...။ ကဲ...ခင္ဗ်ားဘာ ေျပာခ်င္လဲ”....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ကို လက္ေအာက္ငယ္သားတစ္ေယာက္လို႔ မ်က္ႏွာခပ္မာမာျဖင့္ ဖိေဟာက္သလိုေျပာေနေသာ ထိုလူ ငယ္ကိုၾကည့္ရင္း သူေခါင္းခါျပလိုက္မိ၏။ “ေအးေလ.. သူက အဆိုေတာ္မွ အဆိုေတာ္ဆိုေတာ့လည္း ငါက လည္း သူ႔ကို အဆိုေတာ္လို႔ မွတ္ေပး႐ံုေပါ့”.....ဟုစိတ္ထဲမွ က်ိတ္ေတြးမိလိုက္ေသးသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုအခါက်မွ လူငယ္က သူ႔ကိုၿဂိဳလ္ၾကည့္ၾကည့္ရင္း လွည့္ထြက္သြားရန္ျပင္၏။ သို႔ေသာ္ မသြားခင္ တစ္ခုခု ကို သတိရသြားဟန္ျဖင့္ သူ႔ဘက္သို႔လွည့္ကာ.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေနာက္ကို လမ္းသြားရင္ ဟိုေငး ဒီေငးလုပ္မေနနဲ႔...။ ဒီရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာ က်ဳပ္လိုအဆိုေတာ္ေတြမွ အမ်ားႀကီး...။ ခင္ဗ်ားထပ္ၿပီး၀င္တိုက္ေနမိရင္ မလြယ္မွာစိုးလို႔ သတိေပးခဲ့တယ္မွတ္ပါ...။ ဒါပဲ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခပ္ရင့္ရင့္ေျပာၿပီး သူ႔ကို ေက်ာခိုင္းကာ လူစီးေၾကာင္းႀကီးထဲသို႔ လူငယ္က တိုး၀င္သြားေလေတာ့၏။ သူတစ္ ခ်က္ လိုက္ၾကည့္ေနမိလိုက္ရင္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ သတိ၀င္လာမိသည္။ သူပလက္ေဖာင္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္ လူမ်ားၾကားထဲမွတိုးကာေ၀ွ႔ကာျဖင့္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ရင္း ေစာေစာက လူငယ္ေျပာ သြားသလို သတိထားၿပီးေလွ်ာက္ရေတာ့မည္ဟု ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး စဥ္းစားမိေလ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုစဥ္ သူ႔ႏွာေခါင္းထဲသို႔ စြဲမက္ဖြယ္ရာ ရနံ႔တခ်ိဳ႕က ခပ္ခၽြဲခၽြဲတိုးလို႔၀င္လာခဲ့ေလ၏။ အျခားရနံ႔ေတာ့ မဟုတ္...၊ သူသိပ္ႏွစ္သက္လြန္းေသာ မုန္႔ဟင္းခါးရနံ႔ပင္ျဖစ္သည္။ မုန္႔ဟင္းခါးကို ပဲေၾကာ္နဲ႔တစ္ပြဲေလာက္ ဆြဲဦးမွပါပဲ... ဟု ေတြးရင္း အနံ႔လာရာဆီကို လည္ဆန္႔ကာ ႐ွာေဖြမိဆဲခဏ.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ေအာင္မေလး.....ေသပါၿပီေတာ္”.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အသံစူးစူးေလးႏွင့္ေအာ္လိုက္သံကို သူ႔နားထဲအနီးကပ္ၾကားလိုက္ရခ်ိန္ႏွင့္သူ႔ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္ ႏူးညံ့ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ခႏၶာကိုယ္ေလးႏွင့္၀င္တိုက္မိခ်ိန္သည္ တစ္ထပ္တည္းက်သြားရသလို႐ွိ၏။ သူ႔စိတ္ထဲမွ ျပႆနာေတာ့ စျပန္ၿပီဟု.....မသက္သာစြာေတြးမိလိုက္သည္။ စိုး႐ြ႔ံ႕စြာျဖင့္ ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ သူ႔ႏွင့္၀င္ တိုက္မိသူက ခပ္မိမိ၊ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္ျဖစ္ေနေလ၏။ သူႏွင့္ သံုးေယာက္စလံုး၀င္ တိုက္မိျခင္းမဟုတ္၊ အစြန္ဆံုးမွ အစိမ္းေရာင္၀မ္းဆက္ေကာင္မေလးျဖင့္ တိုက္မိျခင္းသာျဖစ္ေလသည္။ ေစာ ေစာကလူငယ္ေလးေျပာသြားေသာစကားကို သူသတိရစြာျဖင့္....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အဆိုေတာ္ေတြလားမသိဘူးေနာ္.....၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ.....။ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ လိုက္႐ွာရင္း မျမင္မိလို႔ ၀င္တိုက္မိတာပါ”.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“မဟုတ္ပါဘူး႐ွင္......။ ဒါေပမယ့္ အႏုပညာ႐ွင္ေတြပါပဲ....။ တိုက္မိတာလည္းရပါတယ္...။ မေတာ္တဆပဲ ဟာကိုမ်ား”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူႏွင့္၀င္တိုက္မိေသာ အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလးက ခ်စ္စဖြယ္ၿပံဳးရင္းျပန္ေျပာ၏။ သူ စိတ္ေအးသလို သက္ျပင္းခ်မိေတာ့ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္လံုးက ရယ္၏။ သူပါအတူ ႐ွက္ကိုး႐ွက္ကန္းလိုက္ရယ္ရင္း သိခ်င္စြာျဖင့္......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အႏုပညာ႐ွင္ဆိုေတာ့ .....႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီးေလးေတြလားဗ်ာ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔အေမးကို ေကာင္မေလးသံုးေယာက္က ေခါင္းခါျပ၏။ အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလးက.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ကၽြန္မတို႔က ႐ုပ္႐ွင္မင္းသမီးေတြမျဖစ္ေသးပါဘူး....၊ အဲ..ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္လို႔ေျပာရင္ရမယ္ထင္ တယ္ ၊ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္လံုးက ေမာ္ဒယ္လ္ေတြပါ.....။ နာမည္ ႀကီးေမာ္ဒယ္လ္ေအဂ်င္စီတစ္ခုျဖစ္တဲ့ (<b><span style="color: #cc0000;">Tanlan &amp; Maw Del</span></b>) <span style="color: #cc0000;"><b>တန္းလန္း အင္(န္) ေမာတယ္</b></span>.....ဆိုတဲ့ သင္တန္းကို ေျခာက္ရက္ႀကီးမ်ားေတာင္ တက္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ.....။ သိတယ္မွတ္လား....“<b><span style="color: #274e13;">မတင္မိုးစိန္</span></b>” ဦးစီးတဲ့ ေအဂ်င္စီေပါ့....။ အခု အဲ့ဒီသင္တန္းကဆင္းၿပီးေတာ့ cow walk ေတြကို အဆင္ေျပတဲ့ေနရာေတြ မွာ လိုက္ေလွ်ာက္တယ္......၊ ေနာက္ၿပီး...သူမ်ားေခၚရင္ ေခၚသလို ဗီြစီဒီေတြ ဘာေတြလည္း ႐ိုက္မယ္စဥ္း စားတယ္....။ ၿပီးေတာ့......ေၾကျငာေရာ....ဘာေရာအစံုေပါ့.......ဟင္းဟင္း”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နာမည္ေလးေတြက ဘယ္သူ...။ အားေပးရေအာင္ပါခင္ဗ်ာ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔အေမးကို အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလးက သူမကိုယ္သူမအရင္လက္ၫႈိးထိုးၿပီး......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ကၽြန္မနာမည္က <span style="color: #990000;">‘သက္ထားကလ်ာႏုႏုေသြးေျခဥ’</span>....တဲ့။ သူတို႔ကေတာ့ <span style="color: #20124d;">‘ေႏြေႏွာင္းခါ၀ႆန္မိုး႐ြာသြန္းၿဖိဳး’</span> နဲ႔ <span style="color: #660000;">‘စိမ္းလဲ့လဲ့တုန္ျမသားငယ္တဲ့ေငြယမုန္’</span>....တဲ့ေလ...။ မွတ္ထားေနာ္”.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူေခါင္းၿငိမ့္ျပရင္း...ဒီတစ္ခါတိုက္မိတဲ့ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ ဟိုအဆိုေတာ္ေကာင္ေလးနဲ႔အေတာ္ကြာ တာပဲဟု.....ေတြးမိ၏။ေျပေျပလည္လည္ ေဖာ္ေဖာ္ေ႐ြေ႐ြႏွင့္မို႔ပင္....။ ဒါဟာ အႏုပညာသည္တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ေအာင္ျမင္ေစဖို႔ အေျခခံအခ်က္မဟုတ္ပါလား.......။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အခုေရာ....ဘာေတြ႐ိုက္ေနလဲဗ်ာ”.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အခုလား......ဘာမွမ႐ိုက္ရပါဘူး....။ သင္တန္းကေနဆင္းတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားၿပီေလ...။ ေမာ္ဒယ္လ္ စင္ျမင့္ေပၚမွာေတာင္ ႐ိႈးမေလွ်ာက္ဖူးေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာေတာ့ cow walk တစ္ ခါလား ေလွ်ာက္ဖူးတယ္....။ ေနာက္ပိုင္းလာမငွားၾကတာနဲ႔ ဆက္မေလွ်ာက္ျဖစ္ေသးတာအခုထိပါပဲ....။ ဗြီစီဒီအေနနဲ႔ ကေတာ့ တစ္ပုဒ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖူးတယ္...ကၽြန္မတို႔သံုးေယာက္လံုးေလ။ လူေတြအမ်ားႀကီးပါ တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မွာ ျဖတ္ေလွ်ာက္အေနနဲ႔ေပါ့......ဟင္း.....ဟင္း...။ ေၾကျငာအေနနဲ႔ကေတာ့ ၀ါးလက္ခုပ္ ေၾကျငာတစ္ခုမွာ ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္ဖူးတယ္.....။ ေနာက္က ကတဲ့အဖြဲ႕သားေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔အတူ ေရာၿပီးေတာ့ေပါ့........။ ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔ကေမာ္ဒယ္ေတြပါပဲေလ....။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္ လား႐ွင္”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူေခါင္းၿငိမ့္ျပမိျပန္၏။ စိတ္ထဲမွလည္း..အႏုပညာလႈပ္႐ွားမႈ ေတာ္ေတာ္အားေကာင္းတာပဲ.....ဟု ခပ္ခ်ဥ္ ခ်ဥ္ေလးေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္....သူ႔ကိုျပႆနာ မ႐ွာေသာမ်က္နွာကိုေထာက္ထားၿပီး.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အခုလို ေမာ္ဒယ္လ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ရတာ.....၊ သိရတာ....အရမ္း၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ...။ အားေပးေနမွာပါ...မ”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“သက္ထားကလ်ာႏုႏုေသြးေျခဥ....ပါ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္ကဲ့ မသက္ထားကလ်ာႏုႏုေသြးေျခဥ.....။ အားေပးေနမွာပါဗ်ာ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္ကဲ့....ဒါဆို သြားလိုက္ပါဦးမယ္ေနာ္.....။ ေၾသာ္ဒါနဲ႔ ေအာ္တိုလက္မွတ္ကေလးမ်ားထိုးေပးခဲ့ရဦးမလား ႐ွင္”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“လိုေတာ့ လိုခ်င္ပါတယ္....။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စာ႐ြက္ေတြဘာေတြ ပါမလာလို႔”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အားနာစြာ သူေျပာမိေတာ့ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္လံုးက ရပါတယ္...ဟု ေျပာရင္း ၿပံဳးကာႏႈတ္ဆက္ ထြက္သြားေလေတာ့သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့၏။ မုန္႔ဟင္းခါးစားခ်င္စိတ္ပင္ ဘယ္ဆီေရာက္သြားသည္မသိေတာ့.....။ ငါေနခဲ့တဲ့ ဒီ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဟာ......ငါမ႐ွိတဲ့ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္၊ ခုႏွစ္ႏွစ္အတြင္း အႏုပညာၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမ်ားျဖစ္သြား ခဲ့ၿပီလားဟု ေတြးေနမိလိုက္တာမို႔ျဖစ္၏။ ၾကည့္ေလ.....။ ၿမိဳ႕ထဲမွာ အမွတ္တမဲ့၀င္တိုက္မိတာႏွစ္ခါ.....၊ တစ္ခါက အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ႏွင့္......၊ ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ေမာ္ဒယ္လ္သံုးေယာက္ႏွင့္.....။ သူ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္.....၀ူးခနဲမႈတ္ထုတ္မိလိုက္၏။ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ထပ္တိုက္မိလွ်င္ ဘယ္လိုလူနဲ႔မ်ား ေတြ႔ရဦးပါမလဲ ဟု မေရမရာစဥ္းစားမိျပန္သည္။ သို႔ေသာ္.....သူေျခလွမ္းမ်ားက ဆက္ေ႐ြ႕ေနခဲ့ေလ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">~~~~~@@@~~~~~</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-large;">အိပ္</span></b>မက္ထဲတြင္ သူဆက္ေလွ်ာက္ေနခဲ့ရင္း ပလက္ေဖာင္းေထာင့္ခ်ိဳးတြင္ ဖြင့္ထားေသာ လမ္း ေဘးလက္ဖက္ ရည္ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ကို သြားေတြ႔သည္။ ဆိုင္ေလးက အမိုးမပါ ဘာမပါ....၊ သားသား နားနားမ႐ွိ။ သို႔ေသာ္ အေဆာင္အေယာင္ကင္းလြန္းေသာ အခ်ိဳ႕ဆိုင္ေလးမ်ားကိုႏွစ္သက္တတ္လြန္းသူမို႔ ေပါ့ဆိမ့္တစ္ခြက္ေလာက္၀င္ေသာက္ဖို႔ သူစိတ္ကူးရလာ၏။ ထိုဆိုင္ေလးထဲတြင္ သူႏွင့္အႀကိဳက္တူသူ ေတာ္ ေတာ္မ်ားေလသလားေတာ့မသိ....၊ ႐ွိသမွ်ခံုအကုန္လံုးတြင္လူျပည့္ေနခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေသာက္ ဖို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီးသားမို႔ ေနရာလြတ္တစ္ေနရာစာကို မ်က္စိေ၀့ကာ႐ွာမိေတာ့ တစ္ေနရာကိုေတြ႕၏။ ထိုစားပြဲ&nbsp; ၀ိုင္းတြင္ လူတစ္ေယာက္သာ ထိုင္ေနသည္။ ထိုသူ႔ေ႐ွ႕စားပြဲေပၚတြင္ လက္(ပ္)ေတာ့(ေခၚ)ႏုတ္ဘြတ္ခ္(ေခၚ) အိတ္ေဆာင္ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးကို ဖြင့္လွ်က္သားတင္ထားတာေတြ႔ရ၏။ ထိုေဘးတြင္ေတာ့ ေသာက္လက္စ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ႏွင့္ ေဆးေပါ့လိပ္တိုမ်ားက ကပိုက႐ိုႏွင့္႐ွိေနခဲ့ၾကေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုစားပြဲအနားသို႔ သူေလွ်ာက္သြားကာ စားပြဲ၀ိုင္းနားအေရာက္တြင္ခဏရပ္လိုက္သည္။ ထိုသူ႔ေ႐ွ႕မွလြတ္ ေနေသာထိုင္ခုံသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးအပိုင္မဟုတ္..။ သို႔ေသာ္ အရင္ေရာက္ႏွင့္သူကို ေလးစား သည့္အေနျဖင့္ ၀တၱရားအရသူေမးလိုက္မိ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဒီခံုအားသလား.....ခင္ဗ်ာ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔အသံေၾကာင့္ ကြန္ပ်ဴတာကို သည္းႀကီးမည္းႀကီးစိုက္ၾကည့္ေနရာမွ ထိုသူကေမာ့ၾကည့္လာသည္။ ေနာက္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ေခါင္းၿငိမ့္ျပၿပီး...သူ႔ကြန္ပ်ဴတာကို ျပန္စိုက္ၾကည့္ေနေလ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုခံုတြင္သူအသာ၀င္ ထိုင္လိုက္သည္။ သိပ္မၾကာမီ စားပြဲထိုးေလးလာခ်ေပးေသာေပါ့ဆိမ့္လက္ဖက္ရည္ကို တစ္ငံုေသာက္ရင္း သူ႔ အေ႐ွ႕မွထိုလူ႐ြယ္ကို မိတ္ဖြဲ႔စြာျဖင့္ စကားစတင္ေျပာဖို႔ သူအားထုတ္မိေတာ့သည္။ တစ္ေယာက္တည္း ဟိုဒီ ၾကည့္ရင္းျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရတာ အေတာ္ပင္ေငါင္ေတာင္ေတာင္ႏိုင္လာတာမို႔ျဖစ္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အစ္ကိုက ကြန္ပ်ဴတာေတာ္ေတာ္ကၽြမ္းမယ္ထင္တယ္ေနာ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔စကားသံေၾကာင့္ ထိုလူ႐ြယ္က ေခါင္းေမာ့ကာသူ႔ကိုၾကည့္လာသည္။ မိတ္ဖြဲ႔စြာျဖင့္ သူၿပံဳးျပမိေတာ့ ျပန္ၿပံဳး ျပရင္း....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ကြန္ပ်ဴတာကို ကၽြန္ေတာ္ဒီေလာက္မကၽြမ္းပါဘူးဗ်ာ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဒါဆို အစ္ကို၀ါသနာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပါမယ္ထင္တယ္”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေသြးတိုးစမ္းသလိုသူေမးမိလိုက္၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“၀ါသနာေတာ့ပါပါတယ္.....။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္စာေရးဖို႔သက္သက္ေလာက္ပဲ စိတ္၀င္စားတာပါ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟာ......ဒါဆို အစ္ကိုက စာေတြေရးတယ္ေပါ့”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အံ့ၾသစြာျဖင့္ သူေမးမိသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္တယ္.......ကၽြန္ေတာ္က စာေရးဆရာပါ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဘယ္မဂၢဇင္းေတြ......စာေစာင္ေတြမွာေရးလည္းဗ်ာ....၊ ဒါမွမဟုတ္ လံုးခ်င္းလိုင္းကလား.....၊ ကေလာင္ နာမည္ကေရာ ဘယ္သူလည္းဗ်ာ.....။ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးတာ၀ါသနာပါလို႔ပါ.....။ ခုလိုစာေရးဆရာ တစ္ဦးနဲ႔ ေတြ႔ဆံုရတာကိုလည္း အရမ္း၀မ္းသာမိပါတယ္..။ ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္က စာေပကိုလည္း ျမတ္ႏိုး လြန္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တရစပ္ေျပာလိုက္ေသာ သူ႔စကားသံအဆံုးတြင္ ထိုလူ႐ြယ္က ခပ္မိန္႔မိန္႔ၿပံဳးရင္းေျဖ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ကၽြန္ေတာ္က အျပင္စာေစာင္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာမေရးပါဘူး....။ အြန္လိုင္းမွာ...အဲ...အင္တာနက္ထဲမွာ ေရးတဲ့ အြန္လိုင္းစာေရးဆရာတစ္ေယာက္ပါ..။ ကေလာင္နာမည္ကေတာ့ <b><span style="color: #660000;">‘ေက်ာ္သထက္ေက်ာ္ဇမၺဴ ေပၚလူေတာ္’</span></b> လို႔ေခၚပါတယ္”...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူကိုယ္တိုင္အနည္းငယ္ တီးမိေခါက္မိ႐ွိေသာရပ္၀န္းျဖစ္ေသာ္လည္း.....ထိုနာမည္ကို သူတစ္ခါမွမၾကားဖူး ခဲ့...။ သူကိုယ္တိုင္မသိေသးတာလည္းျဖစ္မည္...။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“ဟုတ္လားဗ်.....။ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာမ်ိဳးေပါ့ေနာ္....။ လိပ္စာေလးေပးပါဗ်ာ....။ လာဖတ္ရေအာင္ပါ”.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“က်ဳပ္က ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာစာေရးတာေတာ့ဟုတ္တယ္...။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာဂ္ဂါမဟုတ္ဘူးေနာ္....၊ ခင္ဗ်ား သိေအာင္႐ွင္း႐ွင္းထပ္ေျပာမယ္....။ က်ဳပ္က အြန္လိုင္းစာေရးဆရာ”.......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မ်က္ႏွာထိ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ခ်က္ျခင္းေျပာင္းလဲကာေျပာလိုက္ေသာ ထိုလူ႐ြယ့္ကိုၾကည့္ရင္း အလိုက္အ ထိုက္ သူခပ္ျမန္ျမန္ေလးေခါင္းၿငိမ့္ျပလိုက္မိ၏။ သို႔ေသာ္စိတ္ထဲမွေနၿပီးေတြးမိသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူသိေသာ ဘေလာ့ဂ္ေရးသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထဲတြင္...စာေရး၀ါသနာပါလို႔ မေနႏိုင္ေသာေၾကာင့္ေရးသူ၊ သူမ်ားအား သိေစခ်င္တာမို႔ မွ်ေ၀သူ.....၊ ခံစားခ်က္ကေလးမ်ားေရးသူ.....၊ ဟင္းခ်က္နည္း....ေ၀မွ်သူစၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ွိသည္။ တခ်ိဳ႕ကအေပ်ာ္သက္သက္.....၊ တခ်ိဳ႕က ၀ါသနာအရ.....၊ တခ်ိဳ႕က မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္..ဟု ၿခံဳေျပာလွ်င္ရမည္....။ ေနာက္ၿပီး....အြန္လိုင္းတြင္ တစ္ကယ့္စာေတြေရးခဲ့ေသာ နာမည္႐ွိဆရာ၊ ဆရာမ မ်ား၏ဘေလာ့ဂ္မ်ားလည္း႐ွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေ႐ွ႕မွလူလို...ကိုယ့္ကိုယ္ကို စာေရးဆရာဟု ခံယူထားသူ မ်ားကိုေတာ့ မေတြ႔မိခဲ့ဖူး.....။ မေတြ႔ေသးတာလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္...။ မသိေသးတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ မည္...။ ႐ွိခ်င္လည္း က်ိတ္႐ွိေနမည္။ သို႔ေသာ္ သူကေတာ့ျဖင့္ အခု အ႐ွင္လတ္လတ္ ႏွဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႕ႀကံဳ ေနခဲ့ရၿပီ....။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“အြန္လိုင္းမွာ က်ဳပ္စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြဆိုတာ”......</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထိုသူက သူႏွစ္သက္ေသာအေၾကာင္းအရာမို႔ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ျဖင့္ ဆက္ေျပာေနေလေတာ့၏။ သို႔ ေသာ္လည္း....စကားမ်ားက သူ႔နားထဲ မ၀င္တစ္ခ်က္ ၀င္တစ္ခ်က္ျဖင့္..။ <span style="color: #351c75;">ထိုသူ႔စကားထဲတြင္ပါလာေသာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ဆိုတာကို စဥ္းစားမိေနေသး၏။ လူတစ္ေယာက္ေရးထားေသာ စာကို လူတစ္ေယာက္က ဖတ္ၾကည့္႐ံုျဖင့္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ျဖစ္သြားေရာလား.....၊ ျမည္းစမ္းၾကည့္သည့္အေနျဖင့္ ဖတ္ၾကည့္လွ်င္ ေရာ သူ႔စာဖတ္ပရိတ္သတ္ျဖစ္သြားေရာလား....။ အားနာလို႔ ဖတ္ရင္ေရာ သူ႔စာဖတ္ပရိတ္သတ္ျဖစ္ သြားေရာလား....။ �